δίκας δὲ δώσεις σοῖσι κηδεσταῖς ἔτι. ἦ τἄρ’ Ἄκαστος οὐκέτ’ ἔστ’ ἐν ἀνδράσιν, εἰ μή σ’ ἀδελφῆς αἷμα τιμωρήσεται. Ἄδμητοςἔρρων νυν, αὐτὸς χἡ ξυνοικήσασά σοι, ἄπαιδε παιδὸς ὄντος, ὥσπερ ἄξιοι, γηράσκετʼ· οὐ γὰρ τῷδ’ ἔτ’ ἐς ταὐτὸν στέγος νεῖσθʼ· εἰ δ’ ἀπειπεῖν χρῆν με κηρύκων ὕπο τὴν σὴν πατρῴαν ἑστίαν, ἀπεῖπον ἄν. ἡμεῖς δέ—τοὐν ποσὶν γὰρ οἰστέον κακόν— ὡς ἂν ἐν πυρᾷ θῶμεν νεκρόν.

Χορόςἰὼ ἰώ. σχετλία τόλμης, ὦ γενναία καὶ μέγ’ ἀρίστη, χαῖρε· πρόφρων σὲ χθόνιός θ’ Ἑρμῆς Ἅιδης τε δέχοιτʼ. εἰ δέ τι κἀκεῖ πλέον ἔστ’ ἀγαθοῖς, τούτων μετέχουσ’ Ἅιδου νύμφῃ παρεδρεύοις. Θεράπωνπολλοὺς μὲν ἤδη κἀπὸ παντοίας χθονὸς ξένους μολόντας οἶδ’ ἐς Ἀδμήτου δόμους, οἷς δεῖπνα προύθηκʼ· ἀλλὰ τοῦδ’ οὔπω ξένου κακίον’ ἐς τήνδ’ ἑστίαν ἐδεξάμην.