ταὐτὸν γὰρ ἡβῶντ’ ἄνδρα καὶ πρέσβυν θανεῖν; Φέρηςψυχῇ μιᾷ ζῆν, οὐ δυοῖν, ὀφείλομεν. Ἄδμητοςκαὶ μὴν Διός γε μείζονα ζῴης χρόνον. Φέρηςἀρᾷ γονεῦσιν οὐδὲν ἔκδικον παθών; Ἄδμητοςμακροῦ βίου γὰρ ᾐσθόμην ἐρῶντά σε. Φέρηςἀλλ’ οὐ σὺ νεκρὸν ἀντὶ σοῦ τόνδ’ ἐκφέρεις;Ἄδμητοςσημεῖα τῆς σῆς, ὦ κάκιστʼ, ἀψυχίας. Φέρηςοὔτοι πρὸς ἡμῶν γ’ ὤλετʼ· οὐκ ἐρεῖς τόδε. Ἄδμητοςφεῦ· εἴθ’ ἀνδρὸς ἔλθοις τοῦδέ γ’ ἐς χρείαν ποτέ. Φέρηςμνήστευε πολλάς, ὡς θάνωσι πλείονες. Ἄδμητοςσοὶ τοῦτ’ ὄνειδος· οὐ γὰρ ἤθελες θανεῖν. Φέρηςφίλον τὸ φέγγος τοῦτο τοῦ θεοῦ, φίλον. Ἄδμητοςκακὸν τὸ λῆμα κοὐκ ἐν ἀνδράσιν τὸ σόν. Φέρηςοὐκ ἐγγελᾷς γέροντα βαστάζων νεκρόν. Ἄδμητοςθανῇ γε μέντοι δυσκλεής, ὅταν θάνῃς. Φέρηςκακῶς ἀκούειν οὐ μέλει θανόντι μοι. Ἄδμητοςφεῦ φεῦ· τὸ γῆρας ὡς ἀναιδείας πλέων. Φέρηςἥδ’ οὐκ ἀναιδής· τήνδ’ ἐφηῦρες ἄφρονα. Ἄδμητοςἄπελθε κἀμὲ τόνδ’ ἔα θάψαι νεκρόν. Φέρηςἄπειμι· θάψεις δ’ αὐτὸς ὢν αὐτῆς φονεύς,