οὔκουν δοκεῖ σοι τήνδε μοι δοῦναι χάριν; Θάνατοςοὐ δῆτʼ· ἐπίστασαι δὲ τοὺς ἐμοὺς τρόπους. Ἀπόλλωνἐχθρούς γε θνητοῖς καὶ θεοῖς στυγουμένους. Θάνατοςοὐκ ἂν δύναιο πάντ’ ἔχειν ἃ μή σε δεῖ. Ἀπόλλωνἦ μὴν σὺ παύσῃ καίπερ ὠμὸς ὢν ἄγαν· τοῖος Φέρητος εἶσι πρὸς δόμους ἀνήρ, Εὐρυσθέως πέμψαντος ἵππειον μέτα ὄχημα Θρῄκης ἐκ τόπων δυσχειμέρων, ὃς δὴ ξενωθεὶς τοῖσδ’ ἐν Ἀδμήτου δόμοις βίᾳ γυναῖκα τήνδε σ’ ἐξαιρήσεται. κοὔθ’ ἡ παρ’ ἡμῶν σοι γενήσεται χάρις δράσεις θ’ ὁμοίως ταῦτʼ, ἀπεχθήσῃ τ’ ἐμοί. Θάνατοςπόλλ’ ἂν σὺ λέξας οὐδὲν ἂν πλέον λάβοις· ἡ δ’ οὖν γυνὴ κάτεισιν εἰς Ἅιδου δόμους. στείχω δ’ ἐπ’ αὐτήν, ὡς κατάρξωμαι ξίφει· ἱερὸς γὰρ οὗτος τῶν κατὰ χθονὸς θεῶν ὅτου τόδ’ ἔγχος κρατὸς ἁγνίσῃ τρίχα.