ἆ, μὴ πρόκλαι’ ἄκοιτιν, ἐς τότ’ ἀμβαλοῦ. Ἄδμητοςτέθνηχ’ ὁ μέλλων, κοὐκέτ’ ἔσθ’ ὁ κατθανών. Ἡρακλῆςχωρὶς τό τ’ εἶναι καὶ τὸ μὴ νομίζεται. Ἄδμητοςσὺ τῇδε κρίνεις, Ἡράκλεις, κείνῃ δ’ ἐγώ. Ἡρακλῆςτί δῆτα κλαίεις; τίς φίλων ὁ κατθανών; Ἄδμητοςγυνή· γυναικὸς ἀρτίως μεμνήμεθα. Ἡρακλῆςὀθνεῖος ἢ σοὶ συγγενὴς γεγῶσά τις; Ἄδμητοςὀθνεῖος, ἄλλως δ’ ἦν ἀναγκαία δόμοις. Ἡρακλῆςπῶς οὖν ἐν οἴκοις σοῖσιν ὤλεσεν βίον; Ἄδμητοςπατρὸς θανόντος ἐνθάδ’ ὠρφανεύετο. Ἡρακλῆςφεῦ. εἴθ’ ηὕρομέν σʼ, Ἄδμητε, μὴ λυπούμενον. Ἄδμητοςὡς δὴ τί δράσων τόνδ’ ὑπορράπτεις λόγον; Ἡρακλῆςξένων πρὸς ἄλλων ἑστίαν πορεύσομαι. Ἄδμητοςοὐκ ἔστιν, ὦναξ· μὴ τοσόνδ’ ἔλθοι κακόν. Ἡρακλῆςλυπουμένοις ὀχληρός, εἰ μόλοι, ξένος. Ἄδμητοςτεθνᾶσιν οἱ θανόντες· ἀλλ’ ἴθ’ ἐς δόμους. Ἡρακλῆςαἰσχρὸν παρὰ κλαίουσι θοινᾶσθαι ξένους. Ἄδμητοςχωρὶς ξενῶνές εἰσιν οἷ σ’ ἐσάξομεν. Ἡρακλῆςμέθες με, καί σοι μυρίαν ἕξω χάριν.