σύνηθες αἰεὶ ταῦτα βαστάζειν ἐμοί. Θάνατοςκαὶ τοῖσδέ γ’ οἴκοις ἐκδίκως προσωφελεῖν. Ἀπόλλωνφίλου γὰρ ἀνδρὸς συμφοραῖς βαρύνομαι. Θάνατοςκαὶ νοσφιεῖς με τοῦδε δευτέρου νεκροῦ; Ἀπόλλωνἀλλ’ οὐδ’ ἐκεῖνον πρὸς βίαν σ’ ἀφειλόμην. Θάνατοςπῶς οὖν ὑπὲρ γῆς ἐστι κοὐ κάτω χθονός; Ἀπόλλωνδάμαρτ’ ἀμείψας, ἣν σὺ νῦν ἥκεις μέτα. Θάνατοςκἀπάξομαί γε νερτέρων ὑπὸ χθόνα. Ἀπόλλωνλαβὼν ἴθʼ· οὐ γὰρ οἶδ’ ἂν εἰ πείσαιμί σε. Θάνατοςκτείνειν γ’ ὃν ἂν χρῇ; τοῦτο γὰρ τετάγμεθα. Ἀπόλλωνοὔκ, ἀλλὰ τοῖς μέλλουσι θάνατον ἐμβαλεῖν. Θάνατοςἔχω λόγον δὴ καὶ προθυμίαν σέθεν. Ἀπόλλωνἔστ’ οὖν ὅπως Ἄλκηστις ἐς γῆρας μόλοι; Θάνατοςοὐκ ἔστι· τιμαῖς κἀμὲ τέρπεσθαι δόκει. Ἀπόλλωνοὔτοι πλέον γ’ ἂν ἢ μίαν ψυχὴν λάβοις. Θάνατοςνέων φθινόντων μεῖζον ἄρνυμαι γέρας. Ἀπόλλωνκἂν γραῦς ὄληται, πλουσίως ταφήσεται. Θάνατοςπρὸς τῶν ἐχόντων, Φοῖβε, τὸν νόμον τίθης. Ἀπόλλωνπῶς εἶπας; ἀλλ’ ἦ καὶ σοφὸς λέληθας ὤν; Θάνατοςὠνοῖντ’ ἂν οἷς πάρεστι γηραιοὺς θανεῖν.