ὁρῶ δίκωπον ὁρῶ σκάφος ἐν λίμνᾳ· νεκύων δὲ πορθμεὺς ἔχων χέρ’ ἐπὶ κοντῷ Χάρων μ’ ἤδη καλεῖ· Τί μέλλεις; ἐπείγου· σὺ κατείργεις. τάδε τοί με σπερχόμενος ταχύνει. Ἄδμητοςοἴμοι, πικράν γε τήνδε μοι ναυκληρίαν ἔλεξας. ὦ δύσδαιμον, οἷα πάσχομεν.

Ἄλκηστιςἄγει μ’ ἄγει τις· ἄγει μέ τις—οὐχ ὁρᾷς;— νεκύων ἐς αὐλάν, ὑπ’ ὀφρύσι κυαναυγέσι βλέπων πτερωτός—αἵδας. ~~μέθες με·~~ τί ῥέξεις; ἄφες.—οἵαν ὅδον ἁ δει- λαιότατα προβαίνω. Ἄδμητοςοἰκτρὰν φίλοισιν, ἐκ δὲ τῶν μάλιστ’ ἐμοὶ καὶ παισίν, οἷς δὴ πένθος ἐν κοινῷ τόδε.

Ἄλκηστιςμέθετε μέθετέ μ’ ἤδη. κλίνατʼ, οὐ σθένω ποσίν· πλησίον Ἅιδας. σκοτία δ’ ἐπ’ ὄσσοισι νὺξ ἐφέρπει.