—ἰδοὺ ἰδού, ἥδ’ ἐκ δόμων δὴ καὶ πόσις πορεύεται. —βόασον ὦ, στέναξον, ὦ Φεραία χθών, τὰν ἀρίσταν γυναῖκα μαραινομέναν νόσῳ κατὰ γᾶς χθόνιον παρ’ Ἅιδαν.

Χορόςοὔποτε φήσω γάμον εὐφραίνειν πλέον ἢ λυπεῖν, τοῖς τε πάροιθεν τεκμαιρόμενος καὶ τάσδε τύχας λεύσσων βασιλέως, ὅστις ἀρίστης ἀπλακὼν ἀλόχου τῆσδ’ ἀβίωτον τὸν ἔπειτα χρόνον βιοτεύσει.

ἌλκηστιςἍλιε καὶ φάος ἁμέρας, οὐράνιαί τε δῖναι νεφέλας δρομαίου. Ἄδμητοςὁρᾷ σὲ κἀμέ, δύο κακῶς πεπραγότας, οὐδὲν θεοὺς δράσαντας ἀνθ’ ὅτου θανῇ.

Ἄλκηστιςγαῖά τε καὶ μελάθρων στέγαι νυμφίδιοί τε κοῖται πατρίας Ἰωλκοῦ. Ἄδμητοςἔπαιρε σαυτήν, ὦ τάλαινα, μὴ προδῷς· λίσσου δὲ τοὺς κρατοῦντας οἰκτῖραι θεούς.