πενθεῖν μέν, εἴ τι δεσπόταισι τυγχάνει, συγγνωστόν· εἰ δ’ ἔτ’ ἐστὶν ἔμψυχος γυνὴ εἴτ’ οὖν ὄλωλεν εἰδέναι βουλοίμεθ’ ἄν. Θεράπαινακαὶ ζῶσαν εἰπεῖν καὶ θανοῦσαν ἔστι σοι. Χορόςκαὶ πῶς ἂν αὑτὸς κατθάνοι τε καὶ βλέποι; Θεράπαιναἤδη προνωπής ἐστι καὶ ψυχορραγεῖ. Χορόςὦ τλῆμον, οἵας οἷος ὢν ἁμαρτάνεις. Θεράπαιναοὔπω τόδ’ οἶδε δεσπότης, πρὶν ἂν πάθῃ. Χορόςἐλπὶς μὲν οὐκέτ’ ἐστὶ σῴζεσθαι βίον; Θεράπαιναπεπρωμένη γὰρ ἡμέρα βιάζεται. Χορόςοὔκουν ἐπ’ αὐτῇ πράσσεται τὰ πρόσφορα; Θεράπαινακόσμος γ’ ἕτοιμος, ᾧ σφε συνθάψει πόσις. Χορόςἴστω νυν εὐκλεής γε κατθανουμένη γυνή τ’ ἀρίστη τῶν ὑφ’ ἡλίῳ, μακρῷ. Θεράπαιναπῶς δ’ οὐκ ἀρίστη; τίς δ’ ἐναντιώσεται; τί χρὴ γενέσθαι τὴν ὑπερβεβλημένην γυναῖκα; πῶς δ’ ἂν μᾶλλον ἐνδείξαιτό τις πόσιν προτιμῶσ’ ἢ θέλουσ’ ὑπερθανεῖν; καὶ ταῦτα μὲν δὴ πᾶσ’ ἐπίσταται πόλις· ἃ δ’ ἐν δόμοις ἔδρασε θαυμάσῃ κλύων.