ἀλλ’ ἣν ἔθαπτον εἰσορῶ δάμαρτ’ ἐμήν; Ἡρακλῆςσάφ’ ἴσθʼ. ἀπιστεῖν δ’ οὔ σε θαυμάζω τύχην. Ἄδμητοςθίγω, προσείπω ζῶσαν ὡς δάμαρτ’ ἐμήν; Ἡρακλῆςπρόσειπʼ. ἔχεις γὰρ πᾶν ὅσονπερ ἤθελες. Ἄδμητοςὦ φιλτάτης γυναικὸς ὄμμα καὶ δέμας, ἔχω σ’ ἀέλπτως, οὔποτ’ ὄψεσθαι δοκῶν. Ἡρακλῆςἔχεις· φθόνος δὲ μὴ γένοιτό τις θεῶν. Ἄδμητοςὦ τοῦ μεγίστου Ζηνὸς εὐγενὲς τέκνον, εὐδαιμονοίης, καί σ’ ὁ φιτύσας πατὴρ σῴζοι· σὺ γὰρ δὴ τἄμ’ ἀνώρθωσας μόνος. πῶς τήνδ’ ἔπεμψας νέρθεν ἐς φάος τόδε; Ἡρακλῆςμάχην συνάψας δαιμόνων τῷ κυρίῳ. Ἄδμητοςποῦ τόνδε Θανάτῳ φῂς ἀγῶνα συμβαλεῖν; Ἡρακλῆςτύμβον παρ’ αὐτὸν ἐκ λόχου μάρψας χεροῖν. Ἄδμητοςτί γάρ ποθ’ ἥδ’ ἄναυδος ἕστηκεν γυνή; Ἡρακλῆςοὔπω θέμις σοι τῆσδε προσφωνημάτων κλύειν, πρὶν ἂν θεοῖσι τοῖσι νερτέροις ἀφαγνίσηται καὶ τρίτον μόλῃ φάος. ἀλλ’ εἴσαγ’ εἴσω τήνδε· καὶ δίκαιος ὢν τὸ λοιπόν, Ἄδμητʼ, εὐσέβει περὶ ξένους.