οὐκ ἂν μεθείην τὴν γυναῖκα προσπόλοις. Ἄδμητοςσὺ δ’ αὐτὸς αὐτὴν εἴσαγʼ, εἰ βούλῃ, δόμους. Ἡρακλῆςἐς σὰς μὲν οὖν ἔγωγε θήσομαι χέρας. Ἄδμητοςοὐκ ἂν θίγοιμι· δῶμα δ’ εἰσελθεῖν πάρα. Ἡρακλῆςτῇ σῇ πέποιθα χειρὶ δεξιᾷ μόνῃ. Ἄδμητοςἄναξ, βιάζῃ μ’ οὐ θέλοντα δρᾶν τάδε. Ἡρακλῆςτόλμα προτεῖναι χεῖρα καὶ θιγεῖν ξένης. Ἄδμητοςκαὶ δὴ προτείνω, Γοργόν’ ὡς καρατομῶν. Ἡρακλῆςἔχεις; Ἄδμητοςἔχω; ναί. Ἡρακλῆςσῷζέ νυν, καὶ τὸν Διὸς φήσεις ποτ’ εἶναι παῖδα γενναῖον ξένον. βλέψον πρὸς αὐτήν, εἴ τι σῇ δοκεῖ πρέπειν γυναικί· λύπης δ’ εὐτυχῶν μεθίστασο. Ἄδμητοςὦ θεοί, τί λέξω—θαῦμ’ ἀνέλπιστον τόδε— γυναῖκα λεύσσων τήνδʼ; —ἐμὴν ἐτητύμως; ἢ κέρτομός με θεοῦ τις ἐκπλήσσει χαρά; Ἡρακλῆςοὐκ ἔστιν, ἀλλὰ τήνδ’ ὁρᾷς δάμαρτα σήν. Ἄδμητοςὅρα γε μή τι φάσμα νερτέρων τόδ’ ᾖ. Ἡρακλῆςοὐ ψυχαγωγὸν τόνδ’ ἐποιήσω ξένον.