σὺ δ’, ὦ ξέν’, εἰπὲ τοὔνομ’ ὅ τι σε χρὴ καλεῖν. ὈδυσσεύςΟὖτιν· χάριν δὲ τίνα λαβών σ’ ἐπαινέσω; Κύκλωψπάντων σ’ ἑταίρων ὕστερον θοινάσομαι. Σιληνόςκαλόν γε τὸ γέρας τῷ ξένῳ δίδως, Κύκλωψ. Κύκλωψοὗτος, τί δρᾷς; τὸν οἶνον ἐκπίνεις λάθρᾳ; Σιληνόςοὔκ, ἀλλ’ ἔμ’ οὗτος ἔκυσεν, ὅτι καλὸν βλέπω. Κύκλωψκλαύσῃ, φιλῶν τὸν οἶνον οὐ φιλοῦντά σε.