DE EPISTOLA PINYTI AD DIONYSIUMHoc scribit Eusebius lib. iv. Hist. c. 23.

—πρὸς ἣν (Dionysii epistolam, de quæ supra) ὁ Πινυτὸς ἀντιγράφων, θαυμάζει μὲν καὶ ἀποδέχεται τὸν Διονύσιον· ἀντιπαρακαλεῖ δὲ a στεῤῥοτέρας ἤδη ποτὲ μεταδιδόναι τροφῆς, τελειοτέροις γράμμασιν εἰσαῦθις τὸν παῤ αὐτῷ λαὸν ὑποθρέψαντα, ὡς μὴ διατέλους τοῖς γαλακτώδεσιν ἐνδιατρίβοντες λόγοις, τῇ νηπιώδει ἀγωγῇ λάθοιεν καταγηράσαντες. δι᾿ ἧς ἐπιστολῆς καὶ ἡ τοῦ Πινυτοῦ περὶ τὴν πίστιν ὀρθοδοξία τε καὶ φροντὶς τῆς τῶν ὑπηκόων ὡφελείας, τό, τε λόγιον καὶ ἡ περὶ τὰ θεῖα σύνεσις, ὡς δι᾿ ἀκριβεστάτης ἀναδείκνυται εἰκόνος.

Cum epistolæ respondens postea Pinytus, admiratione quidem ac laudibus effert imprimis Dionysium: sed tamen hortatur ut solidiorem cibum tandem impertiat, et transmissis iterum perfectioris doctrinæ literis plebem sibi commissam alere ve. lit: ne forte lacteis sermonibus perpetuo innutriti homines, in infantili quadam disci. plina paulatim consenescant. Qua quidem epistola et rectam Pinyti fidem, et sollicudinem de profectu plebis ipsi commissæ, eloquentiam quoque et peritiam rerum divinarum, velut tabella quadam picta egregie commonstrat.Heb. v. 12, 13, 14.