δὴ τότε θαρσαλέως πρώρης ἄπο θηρὶ πελώρῳπῆμα δόλου προὔθηκαν· ὁ δʼ ὡς ἴδε δαῖτα βαρεῖαν,ἆλτο καὶ οὐκ ἀμέλησεν ἀναιδέϊ γαστρὶ πιθήσας·μάρψε δʼ ἐπιθύσας γναμπτὸν μόρον, αὐτίκα δʼ εἴσωἄγκιστρον κατέδυ τεθοωμένον εὐρέϊ λαιμῷ, ἐν δʼ ἐπάγη γλωχῖσιν· ὁ δʼ ἕλκεϊ θυμὸν ὀρινθεὶςπρῶτα μὲν ἀσχαλόων ὀλοὴν γένυν ἀντία πάλλει,χαλκείην θώμιγγα διαρραῖσαι μενεαίνων·ἀλλʼ ἄρα οἱ κενεὸς τέταται πόνος· ἔνθεν ἔπειτασπερχόμενος φλογέῃσιν ἐποχθίζων ὀδύνῃσι δύεται ἐν κόλποισιν ὑποβρυχίοισι θαλάσσης·τῷ δὲ τάχʼ ἀσπαλιῆες ἐπιτρωπῶσιν ἅπασανὁρμιήν· οὐ μὲν γὰρ ἔνι σθένος ἀνθρώποισινὅσσον τʼ αὖ ἐρύσαι καὶ ἀναινόμενον δαμάσασθαιβριθὺ πέλωρ· ῥέα γάρ σφε σὺν αὐτοῖς σέλμασι νηῶν ἑλκύσει ποτὶ βυσσόν, ὅθʼ ὁρμήσειε φέρεσθαι.οἱ δέ οἱ ὁρμιῇ προσαρηρότας εὐρέας ἀσκοὺςπνοιῆς ἀνδρομέης πεπληθότας εὐθὺς ἐς ὕδωρδυομένῳ πέμπουσιν· ὁ δʼ ὀχθίζων ὀδύνῃσιῥινῶν οὐκ ἀλέγει, κατὰ δʼ ἔσπασεν οὐκ ἐθέλοντας