αἰγὶ περισαίνοντες ἐοικότα δήϊον ἄνδρα·δύσμοροι, ὡς ὀλοοῖο τόχʼ ἀντιόωσιν ἑταίρου,οὐ φρεσὶν αἰγείῃσιν ἀρηρότος· αὐτίκα γάρ σφινῥάβδον τε κραναὴν ὁπλίζεται ἠδὲ λίνοιοὁρμιὴν πολιοῖο, βάλεν δʼ ὑπὲρ ἀγκίστροιο χηλῆς αἰγείης κρέας ἔμφυτον· οἱ μὲν ἐδωδὴνἐσσυμένως ἥρπαξαν, ὁ δʼ ἔσπασε χειρὶ παχείῃαὖ ἐρύων· εἰ γάρ τις ὀΐσεται ἔργα δόλοιο,οὐκ ἂν ἔτʼ ἐμπελάσειε καὶ εἰ λασιότριχας αὐτὰςαἶγας ἄγοι, φεύγουσι δʼ ἀποστύξαντες ὁμαρτῇ καὶ μορφὴν καὶ δαῖτα καὶ αὐτῆς ἔνδια πέτρης·εἰ δὲ λάθοι καὶ κραιπνὸν ἔχοι πόνον, οὔ κέ τις ἄγρηςλειφθείη, πάντας δὲ δαμάσσεται αἰγὸς ὀπωπή.ἄλλος δʼ αὖ σαργοῖσι μέλει πόθος εἴαρος ὥρῃἀλλήλων, εὐνῆς δὲ γάμων πέρι δηριόωνται· πολλαῖς δʼ εἷς ἀλόχοις πέρι μάρναται· ὃς δέ κεν ἀλκῇνικήσῃ, πάσῃσιν ἐπάρκιος ἔπλετʼ ἀκοίτης,πέτρας δʼ εἰσελάει θῆλυν στόλον· ἔνθʼ ἁλιῆεςκύρτον ἐτεχνήσαντο βαθύν, περιηγέα πάντῃ·τὸν δὲ φυτῶν λάχνῃσι περὶ στόμα πάντα πύκασσαν,