ῥήγνυται· αὐτὰρ ὅ γʼ οὔτι βίης μεθίησιν ἄεθλον,ὄφρα ἑ τεθνηῶτα λίπῃ ψυχή τε καὶ ἀλκή.δὴ τότε μιν προπεσόντα παρήμενος ἐν ψαμάθοισιδαίνυται, ἠΰτε κοῦρος ὑπὲκ μαζοῖο τιθήνηςχείλεσιν αὖ ἐρύει λαρὸν γλάγος· ὣς ὅ γε σάρκας λάπτων ὀξυπόροιο κατέσπασεν ἄγγεος ἔξωμυζήσας, γλυκερῆς δὲ βορῆς ἐνεπλήσατο νηδύν.ὡς δέ τις ἡμερόκοιτος ἀνὴρ ληΐστορι τέχνῃὁρμαίνων ἀΐδηλα, δίκης σέβας οὔποτʼ ἀέξων,ἑσπέριος στεινῇσι καταπτήξας ἐν ἀγυιαῖς, ἄνδρα παραστείχοντα μετʼ εἰλαπίνην ἐλόχησε·καί ῥʼ ὁ μὲν οἰνοβαρὴς ἕρπει πάρος, ὑγρὸν ἀείδων,οὐ μάλα νηφάλιον κλάζων μέλος· αὐτὰρ ὁ λάθρηἐξόπιθε προὔτυψε καὶ αὐχένα χερσὶ δαφοιναῖςεἷλεν ἐπιβρίσας, κλῖνέν τέ μιν ἄγριον ὕπνον οὐ τηλοῦ θανάτοιο καὶ εἵματα πάντʼ ἐναρίξαςᾤχετο, δυσκερδῆ τε φέρων καὶ ἀνέστιον ἄγρην·τοιάδε καὶ πινυτοῖσι νοήματα πουλυπόδεσσιν.οἵδε μὲν ἀντίβιοι καὶ ἀνάρσιοι ἔξοχʼ ἔασινεἰναλίων· μοῦνοι δὲ μετʼ ἰχθύσιν αἰολοφύλοις