μηδʼ ἐπὶ πανθοίνοισι νόον τέρποιτο τραπέζαις·πολλοὶ γὰρ τοῖοι καὶ ἐν ἀνδράσιν, οἶσι λέλυνταιἡνία, γαστρὶ δὲ πάντας ἐπιτρωπῶσι κάλωας·ἀλλά τις εἰσορόων φεύγοι τέλος ἡμεροκοίτου.ἔστι καὶ ὀξυκόμοισι νόος καὶ μῆτις ἐχίνοις, οἴ τʼ ἀνέμων ἴσασι βίας ζαμενεῖς τε θυέλλαςὀρνυμένας, νώτοισι δʼ ἀνοχλίζουσιν ἕκαστοςλᾶαν, ὅσον βαρύθοντα περὶ σφετέρῃσιν ἀκάνθαιςῥηϊδίως φορέοιεν, ἴνʼἀντία κύματος ὁρμῇβριθόμενοι μίμνωσι· τὸ γὰρ τρομέουσι μάλιστα, μὴ σφὰς ἐπʼ ἠιόνεσσι κυκώμενον οἶμα κυλίσῃ·Πουλυπόδων δʼ οὔπω τινʼ ὀΐομαι ἔμμενʼ ἄπυστοντέχνης, οἳ πέτρῃσιν ὁμοίϊοι ἰνδάλλονται,τήν κε ποτιπτύξωσι περὶ σπείρῃς τε βάλωνται.ἄνδρας δʼ ἀγρευτῆρας ὁμῶς καὶ κρέσσονας ἰχθῦς ῥηϊδίως ἀπάτῃσι παραπλάγξαντες ἄλυξαν.ἀλλʼ ὅτε χειρότερός τις ἐπισχεδὸν ἀντιβολήσῃ,αὐτίκα πουλύποδές τε καὶ ἰχθύες ἐξεφάνησαν,μορφῆς πετραίης ἐξάλμενοι, ἐκ δὲ δόλοιοφορβήν τʼ ἐφράσσαντο καὶ ἐξήλυξαν ὄλεθρον.