ναίει μὲν ψαμάθοις, ἀνὰ δʼ ἔρχεται ἄκρον ἐς ὕδωρπρηνής, ὄφρα κε μή μιν ἐνιπλήσειε θάλασσα·ἀλλʼ ὅτʼ ἀναπλώσῃ ῥοθίων ὕπερ Ἀμφιτρίτης,αἶψα μεταστρεφθεὶς ναυτίλλεται, ὥστʼ ἀκάτοιοἴδρις ἀνήρ· δοιοὺς μὲν ἄνω πόδας ὥστε κάλωας ἀντανύει, μέσσος δὲ διαρρέει ἠΰτε λαῖφοςλεπτὸς ὑμήν, ἀνέμῳ τε τιταίνεται· αὐτὰρ ἔνερθεδοιοὶ ἁλὸς ψαύοντες, ἐοικότες οἰήκεσσι,πομποί τʼ ἰθύνουσι δόμον καὶ νῆα καὶ ἰχθύν.ἀλλʼ ὅτε ταρβήσῃ σχεδόθεν κακόν, οὐκέτʼ ἀήταις φεύγει ἐπιτρέψας, σὺν δʼ ἔσπασε πάντα χαλινά,ἱστία τʼ οἴηκάς τε, τὸ δʼ ἀθρόον ἔνδον ἔδεκτοκῦμα βαρυνόμενός τε καθέλκεται ὕδατος ὁρμῇ.ὦ πόποι, ὃς πρώτιστος ὄχους ἁλὸς εὕρατο νῆας,εἴτʼ οὖν ἀθανάτων τις ἐπεφράσατʼ εἴτε τις ἀνὴρ τολμήεις πρώτιστος ἐπεύξατο κῦμα περῆσαι,ἦ που κεῖνον ἰδὼν πλόον ἰχθύος εἴκελον ἔργονδουροπαγὲς τόρνωσε, τὰ μὲν πνοιῇσι πετάσσαςἐκ προτόνων, τὰ δʼ ὄπισθε χαλινωτήρια νηῶν.κήτεα δʼ ὀβριμόγυια, πελώρια, θαύματα πόντου,