ὠκυτόκος πεδίων ἐπινίσσεταιἀκηράτῳ σὺν ὄμβρῳστερνούχου χθονός· οὐδὲ Μουσᾶνχοροί νιν ἀπεστύγησαν οὐδʼ ἁ

Χορόςχρυσάνιος Ἀφροδίτα.ἔστιν δʼ οἷον ἐγὼ γᾶς Ἀσίας οὐκ ἐπακούωοὐδʼ ἐν τᾷ μεγάλᾳ Δωρίδι νάσῳ Πέλοπος πώποτε βλαστὸνφύτευμʼ ἀχείρωτον αὐτόποιον,ἐγχέων φόβημα δαΐων,ὃ τᾷδε θάλλει μέγιστα χώρᾳ,γλαυκᾶς παιδοτρόφου φύλλον ἐλαίας·τὸ μέν τις οὐ νεαρὸς οὐδὲ γήρᾳσυνναίων ἁλιώσει χερὶ πέρσας· ὁ γὰρ αἰὲν ὁρῶν κύκλοςλεύσσει νιν μορίου Διὸςχἀ γλαυκῶπις Ἀθάνα.

Χορόςἄλλον δʼ αἶνον ἔχω ματροπόλει τᾷδε κράτιστονδῶρον τοῦ μεγάλου δαίμονος, εἰπεῖν, χθονὸς αὔχημα μέγιστον,εὔιππον, εὔπωλον, εὐθάλασσον.ὦ παῖ Κρόνου, σὺ γάρ νιν εἰςτόδʼ εἷσας αὔχημʼ, ἄναξ Ποσειδάν,