οὐκέτʼ ἂν φθάνοιτε κλῇθρα συμπεραίνοντες μοχλοῖς,ὦ κατὰ στέγας Ἀτρεῖδαι. δεινὸν εὐτυχῶν ἀνὴρπρὸς κακῶς πράσσοντας, ὡς σὺ νῦν, Ὀρέστα, δυστυχεῖς.

Μενέλαοςἥκω κλύων τὰ δεινὰ καὶ δραστήριαδισσοῖν λεόντοιν· οὐ γὰρ ἄνδρʼ αὐτὼ καλῶ.ἤκουσα γὰρ δὴ τὴν ἐμὴν ξυνάορονὡς οὐ τέθνηκεν, ἀλλʼ ἄφαντος οἴχεται — κενὴν ἀκούσας βάξιν, ἣν φόβῳ σφαλεὶςἤγγειλέ μοί τις. ἀλλὰ τοῦ μητροκτόνουτεχνάσματʼ ἐστὶ ταῦτα καὶ πολὺς γέλως.ἀνοιγέτω τις δῶμα· προσπόλοις λέγωὠθεῖν πύλας τάσδʼ, ὡς ἂν ἀλλὰ παῖδʼ ἐμὴνῥυσώμεθʼ ἀνδρῶν ἐκ χερῶν μιαιφόνων,καὶ τὴν τάλαιναν ἀθλίαν δάμαρτʼ ἐμὴνλάβωμεν, ᾗ δεῖ ξυνθανεῖν ἐμῇ χερὶτοὺς διολέσαντας τὴν ἐμὴν ξυνάορον.Ὀρέστηςοὗτος σύ, κλῄθρων τῶνδε μὴ ψαύσῃς χερί·Μενέλαον εἶπον, ὃς πεπύργωσαι θράσει·ἢ τῷδε θριγκῷ κρᾶτα συνθραύσω σέθεν,ῥήξας παλαιὰ γεῖσα, τεκτόνων πόνον.