Nam audax illud Aristogitonis et Harmodii facinus ยท propter rei cujusdam ad amores pertinentis casum susceptum est, qua re ego fusius narrata demonstrabo, neque alios neque ipsos Athenienses de suis tyrannis aut de re gesta quicquam certi dicere.
Quum enim Pisistratus senex in tyrannide decessisset, non Hipparchus, ut vulgo arbitrantur, sed Hippias, quod erat nalu maximus, obtinuit principatum. Quum autem Harmodius aetatis flore insignis esset, Aristogito, quidam e civibus, mediae conditionis
Hic autem Harmodius ab Hipparcho, Pisistrati filio, temptatus morem ei uoo gessit et rem ad Aristogitonem detulit. Hic vero more amatorum ingenti dolore concepto et Hipparchi potentiam extimescens, ne per vim Harmodium ad se pertraheret, protinus ita, ut in sua dignitate poterat, tyrannidem per insidias evertere conatur.
Interea vero Hipparchus quum Harmodium rursus solicitasset, et nihilo magis inducere posset, nibil quidem violenti intentare destinabat, sed in loco quodam obscuro, veluti non hac de causa, eum contumelia afficere parabat.
Quippe neque cetero ejus principatu multitudini gravis erat, sed citra invidiam se gesserat; et vero plurimum hi tyranni virtutem et prudentiam coluerunt, et proventuum vicesimam tantum ab Atheniensibus exigentes et urbem eorum egregie exornarunt et bella ad ministrabant et in templis sacrificia faciebant.
In ceteris vero rebus civitas legibus ante latis ntebatur, praeter-qdam quod operam provide dabant, ut semper aliquis de suo ipsorum numero imperium gereret. Et qoum alii ex iis annuum imperium apud Athenienses obtinuerunt, tum Pisistratus, Hippiae ejus, qui tyrannus fuerat, filius, avi nomen ferens, [qui] quum esset archon, aram duodecim deorum in foro dedicavit, et illam, quae est Apollinis io Pythii templo.
Postea vero populus Atheniensis quum amplificassel aram, quae erat in foro, inscriptionem delevi!; illius vero, quae in Pythii templo erat, etiamnum tota exstat literis evanidis paene in haec,verba :
In Pythii Phoebi Pisistratus aede locavit imperii Hippiades haec monumenta sui.