πόντον ἐς ἀγχίπορον Ἀκυλήιον· ἔνθα νένασταιἄστυ Τεγεστραίων, μυχάτοις ἐπὶ πείρασι πόντου.Τόσσα μὲν Αὐσονίην περιβόσκεται ἔθνεα γαῖαν.Κεῖθεν δʼ εἰς αὐγὰς στρεπτὴν ἀπερεύγεται ἅλμην, θῖνας ὑποξύουσα Λιβυρνίδας, ἀμφί τʼ ἐρυμνὴνὙλλήων χθόνα πᾶσαν, ὅση παρακέκλιται ἰσθμῷΒουλίνων τ' ἀκταῖς· ἐπὶ δ'ἄσπιτον ὁλκὸν γουσα,Ἰλλυρικὴν περὶ χέρσον ἐλίσσεται ἄχρι κολώνης,οὐρέων τʼ ἠλιβάτων, τὰ Κεραύνια κικλήσκουσιν.Κεῖνον δʼ ἂν περὶ κόλπον ἴδοις ἐρικυδέα τύμβον,τύμβον, ὃν Ἁρμονίης Κάδμοιό τε φῆμις ἐνίσπεικεῖθι γὰρ εἰς ὀφίων σκολιὸν δέμας ἠλλάξαντο,ὁππότ ἀπʼ Ἰσμηνοῦ λιπαρὸν μετὰ γῆρας ἵκοντο.Ἔνθα σφιν τέρας ἄλλο θεοὶ θέσαν· ἀμφὶ γὰρ αἶανκείνην ἀμφοτέρωθεν ἐρηρέδαται δύο πέτραι,αἵτ’ ἄμφω ξυνίασι δονεύμεναι, εὖτέ τις ἀρχὴλονγίγνεται ἐνναέτησι κυλινδομένοιο κακοῖο.Πρὸς δὲ νότον,μάλα πολλὸνὑπέρ Θρῄκην ἐρίβω·Ὡρικίην θʼ ὑπῖρ αΐαν, ἐρείδεται Ἑλλάδος ἀρχή,πολλὸν ἀνερχομένη, δισσῇ ζωσθεῖσα θαλάσσῃ,