Οὐέρρου δὲ υἱὸν ἔχοντος οὐκ εὖ κεχρημένον ἐφʼ ὥρᾳ τῷ σώματι, τὸν δὲ Κικέρωνα λοιδοροῦντος εἰς
μαλακίαν καὶ κίναιδον ἀποκαλοῦντος, ἀγνοεῖς,
εἶπεν, ὅτι προσήκει τοῖς τέκνοις ἐντὸς θυρῶν λοιδορεῖσθαι;
Μετέλλου δὲ Νέπωτος εἰπόντος πρὸς αὐτὸν ὅτι πλείονας μαρτυρῶν ἀπέκτονας ἢ
συνηγορῶν
καὶ γὰρ ἔστιν,
ἔφη, πλεῖον ἐμοὶ πίστεως ἢ
λογιότητος.
ἐρωτῶντος δὲ τοῦ Μετέλλου τίς αὐτοῦ πατήρ ἐστι, ταύτην,
ἔφη, τὴν ἀπόκρισιν χαλεπωτέραν ἡ σὴ μήτηρ πεποίηκεν.
ἦν γὰρ ἡ τοῦ Μετέλλου
ἀκόλαστος, ὁ δὲ Μέτελλος αὐτὸς ὑπόκουφος καὶ ἀβέβαιος καὶ φερόμενος ταῖς ὁρμαῖς.
Διοδότῳ δὲ τῷ διδασκάλῳ τῶν ῥητορικῶν ἀποθανόντι κόρακα λίθινον ἐπιστήσαντος αὐτοῦ, δικαίαν ἔφη
τὴν ἀμοιβὴν γεγονέναι· πέτεσθαι γὰρ τοῦτον οὐ λέγειν ἐδίδαξεν.
Οὐατίνιον δὲ ἄνθρωπον ἑαυτῷ διάφορον καὶ κακός,
εἶπεν, ἀπόλοιτο κακῶς ὁ ψευσάμενος.
πρὸς δὲ τὸν δοκοῦντα Λίβυν ἀπὸ γένους καὶ μὴν οὐκ ἀτρύπητον ἔχεις τὸ οὖς,
εἶπε.