De constructione

Apollonius, Dyscolus

Apollonius, Dyscolus, De constructione

Ὁ δὲ ἄν ϲύνδεϲμοϲ αὐτὸ μόνον ἐκ τηρήϲεωϲ εἴρηται ὡϲ παρῳχημένοιϲ ϲυντάϲϲεται, ἐξῃρημένου πάλιν τοῦ παρακειμένου. [*](205 s)  ἐφ᾿ ἧϲ ϲυντάξεωϲ εἰ ἔροιτό τιϲ, ἐν τῷ γράψω ἄν παρὰ τί τὸ ἀκατάλληλόν τάλληλον ἐγένετο, οὐκ ἔϲτι φάναι ἢ μόνον ἐκ τῆϲ ἀντιλήψεωϲ, ὃ ἀκατάλληλόν ἐϲτιν· οὔτε γὰρ ἀριθμοῦ ἀνθυπαλλαγὴ οὕτε ἄλλου του, ὃ δύναται διελέγξαι τὸ ῥῆμα μὴ ϲυμπληθυνόμενον ἢ ϲυγχρονούμενον ἢ [*](205 b) ϲυνδιατιθέμενον. ἦν δὲ τὸ αἴτιον τοῦτο. τὰ γεγονότα τῶν πραγμάτων ὁ ϲύνδεϲμοϲ ἀναιρεῖν θέλει, περιιϲτάνων αὐτὰ εἰϲ τὸ δύναϲθαι, ἔνθεν καὶ δυνητικὸϲ εἴρηται. τὸ μὲν γὰρ ἔγραψα ἢ τὸ ἔγραφον ἢ τὸ ἐγεγράφειν [*](ARGVM. § 21. ἄν coniunctio cum praeteritorum tantum indicativis construitur idque perfecto tempore excepto. iam siquis interrogaverit, cur γράψω ἄν incongruum sit, non licet respondere, in ὄν voce aut numeri aut temporis aut affectionis vim inesse, ex qua appareat verbo coniuncto alium numerum aut aliud tempus aut aliam affectionem significari. sed haec est illius incongruntiae causa quae facta esse verbo aliquo dicuntur, tollit (negat) ἄν coniunctio, non revera ea facta esse significans, sed posse tantum vel potuisse feri [siquid aliud esset vel fuisset]  iam ἔγραφον et ἔγραψα et ἐγεγράφειν denotant ea, quae partim) [*](RESTIM. ET ADN. EXEG. 1 αὐτὸ μόνον cum τηρήϲεωϲ iungendum est, non eum παρῳχημένοιϲ ex sola observatione, non ita ut simul ratio rei perspecta sit. sed subaudiendum est μόνοιϲ ad παρῳχημένοιϲ, atque etiam τῆϲ ὁριϲτκῆϲ ἐγκλίϲεωϲ subaudiendum esse patet: optativum cum ἄν coniunctum, quo ipse saepissim utitur Ap., hic neglegit. εἴρηται, scil ab aliis grammaficis, qui rationem usus. non curant. — 4 ἀντίληψιϲ vocabulum perverse interpretatur Portus: aliud nihil responderi potes, quam ἔν τῇ ἀντιλήψει, hoc est in usurpatione particulae contrarium sensum recipientis, quae facit orationem incongruam. quasi legatur ἐξ ἀντιλογίαϲ. etiam perversius AButtmann, qui hic et 113, 28 idem valere ἀντίληψιϲ opinatur ac latinogermanicum Anticipation! Schoemann * adnotat, pro ὃ ponendum esse ὅ τι, videlicet interrogativum ex ἀντιλήψεωϲ pendens at non ex ge nerali perceptione, qus comoscimus, quid incongruum sit, intelegimus causam. eius usus, de quo sermo est, sed ex cognitione proprii ἂν voculae sensus. itaque videtur tale quid intercidisse: τῆϲ ἰδίαϲ τοῦ ἂν δυνάμεωϲ (cfr 9, 21), et ὃ ἀκατάλληλόν ἐϲτιν ut enuntiatum relativum cum φάναι coniungendum esse: nom licet dicere id quod incongruens est. — 5 ἀριθμοῦ ἀνθυπαλλαγή. vide Argum. — 6—7 μὴ ϲυμπληθυνόμενον —ϲυνδιατιθέμενον. nen eodem numero (ex. gr. plurativo) prolatum atque ὄν, aut non eodem tempore aut non eadem affectione (activa vel passiva vel medi). cfr Argum. et ad ϲυμπληθύνε θαι 224,26. 2363 (54, 17). — 7—9 ἂν et κέν ab Dionysio Thr. inter ϲυμπλεκτικοὺϲ ϲυνδέϲμουϲ numerantur (89.2 U.) et inter παραπληρωματικούϲ (22, 1). δυνητικόϲ appellatio apud Apollonium etiam infra 265, 15 occurrit idque plurali numero, quis κέν, ut par erat, idem nomen invenit, cuius nominis sensum illustrat schol. Vatic. in) [*](ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 περι του αν ϲυνδεϲμου A in mg | 3 εἰ in ras et CBb, om L1, ἢ L | ἔροιτο] φέροιτο L1C, corr L το τιϲ εν] fol 50v A ‖ 5 ἀνθυπηλλάγη LCB ‖ 6 διελέγξει in L. ex διαλῆξαι factum, ut videtur | ϲυμπληθυομενον A, sed 236, 3 A. quoque ϲυμπληθυνεται habet et 224, 26 ϲυμπληθυνθήϲεται | ϲυνχρονουμενον A, ϲυγχρονιούμενον B ‖ 7 ante γεγονότα add μὲ B ‖ 8 παριϲτάνων L (sed παρ in ras) et CB ‖ 9 δυνητικὸϲ] η in ras A2 | αν δυνητικοϲ AII in mg | γὰρ om B)

287
ἢ ἀπὸ μέρουϲ γεγονότα ἐϲτὶν ἢ καὶ ἔκπαλαι γεγονότα· ἔνθεν προϲέρχεται τοῖϲ δυναμένοιϲ τὴν ὕλην αὐτοῦ παραδέζαϲθαι, ἔγραφον ἄν, ἔγραψα ἄν, ἐγεγράφειν ἄν, οὐ μὴν τῷ γράφω ἢ γράψω· 'ὐ γὰρ παρῴχηται, ἵν᾿ ἐγχωρήϲῃ καὶ ἡ ἐκ τοῦ ϲυνδέϲμου ἀναίρεϲιϲ μὲν τοῦ γεγονότοϲ, ἐπαγγελία δὲ τοῦ ἐϲομένου. καὶ ἐντεῦθεν δὲ πειθόμεθα ὅτι [*](aut iam diu praeterita sunt, neque vero γράφω aut γράψω. ideo ἄν locum habere potest iuxta illa tria, sed iuxta haec duo nequit. stque quod ne perfecto quidem tempori vocula adiungitur, praeter sia documento est, ne perfectum quidem in praeteritorum temporum numero habendum esse, sed praesentem denotaree perfectionem.) [*](Dionys. 292, 3 Hilg (972, 25 B.): παρῆκε (scil technographus in enumerandis coniunctionum speciebus) καί τοὺϲ ἀναιρετικούϲ, τὸν κέν 〈κxὶ〉 τὸν ἄν, οἳ τοῖϲ παρῳχημένοιϲ ϲυνταϲϲόμενοι τὰ δδηλούμενα κτῶν ἐγκλίϲεων ἀναιροῦϲι· τὸ γὰρ ἔγραψα ϲημαϲία τοῦ πράγματοϲ, τὸ δὲ ἔγραψα ἄν ἀναίρεϲιϲ. τούτουϲ 〈καί〉 δυνητικοὺϲ καλοῦϲιν, ὅτι τἢν τοῦ δύναϲθαι ἔννοιαν δηλοῦϲιν, οἶον «ὠφελήθην ἄν, εἰ ἀνέγνων», ἀντὶ τοῦ «ἠδυνάμην ἀναγνοὺϲ ὠφεληθῆναι». et lexicon Seguerianum syntacticum BA 126, 11 sub ἄν: τοῦτον τὸν ϲύνδεϲμον οἱ τεχνικοὶ δυνητικὸν προϲαγορέύουϲτ· ϲημαίνει γὰρ πρᾶγμα μὴ γενόμενον, δυνηθὲν δὲ γενέϲθαι, εἰ μή τι ϲυμβὰν ἐκώλυεν, οἶον «εἰ μὴ πὴν Ἑλένην Ἀλέξανδροϲ ἥρπαϲεν, οὐκ ἂν Τροία ἀπώλετο». ἠδύντὸ φηϲ μὴ ἀπολέϲθαι Τροία, εἰ μὴ τῆϲ ἀπωλείαϲ τὴν αἰτίαν παρέϲχε, τὴν Ἑλένην ἁρπάξαϲ, Ἀλέζανδροϲ.) [*](TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 ἀπὸ μέρουϲ. vide Adn crit. — 2 ὕλην. vide. Adn crit. — 4 ἵνα cum coniunctivo hic idem valet atque ὥϲτε cum infinitivo coniunctum, ut 269, 28. 306, 2. de coni. 242, 5. vide Wyttenbachium ad Plut. Mer. VI 517. — 5 ἐπαγγελία τοῦ ἐϲομένου, significatio eius quod potest fieri.) [*](ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 ἀπὸ μέρουϲ]  ἄρτι L (sed in ampliore rasura) et Ϲ, quam scripturam inde originem ducere apparet, quod technici docueerunt, ἄρτι adverbio assumpto aoristum transirein perfecti vim, πάλαι adiecto in plusquamperfecti (vide schol. Dion. Thr. 249, 20. 251, 11 et 19. 404, 8. 405, 7 Hilg. et Choerob. in Theod. II 130, 8 B. 615. 35 G.). offensioni est autem, quod hic vis indicatur et imperfecti et plusquamperfecti, nihil vero dicitur de aoristo. accedit quod ἀπὸ μέρουϲ inusitatum videtur. fortasse legendum ἅπαξ ἢ ἐπὶ μέρουϲ conl. schol. in Dion. 405, 15 Hilg. Τί ἐϲτιν ἀόριϲτοϲ, Ὁ ἀόριϲτον καὶ ἄδηλον ἔχων τὴν ϲημαϲίαν, οἶον ἔτυψα. Κα ἄλλωϲ ὁ μὴ δηλῶν καιρὸν ὡριϲμένον μηδὲ παράταϲιν ἐνεργείαϲ, ἀλλὰ τὴν εἰϲάπαξ ποτὲ ἐνέργειαν ἢ τὸ πάθοϲ, οἶον ἔτυψα . . . ἐτύφθην . . . ‖ 2 δυναμένοιϲ] fol 123r L | ὕλην] Portus quae possunt eius vim et naturam recipere. id quod et Kayser et AButtmann probant. sed nec ex Apollonii libris nec aliunde haec vocabuli interpretatio confirmari potest. affert Buttm. 112, 26, ubi tamen simile nihil invenitur, sed personae pronominibus significatae ὕλη appellantur. nec magis tuentur traditam scripturam 3, 9. 18, 15. 41, 27. 67, 12. 281, 27. 249, 2 288, 10. quin etiam contrarius his locis nominis sensus est ei qui a Porto fictus est. At enta loci emendatio datio nondum reperta. comici possit, siquid coniciendum est, post δυναμένοιϲ intercidisse δύναμιν st ὕλην corruptum esse ex ὅλην vel διπλῆν: nam duad quasi notiones tribuit ἂν coniunctioni Ap. lin. 4 et paginae antec. lin. 8. articuli conlocatio talis δύναμιν τὴν διπλῆν apud eum perfrequens ‖ primum ἄν tineae opera corrosum in L | γεγραφειν A | τῷ] τὸ AL | γράψω] αψω corrosum. in L ‖ 4 καὶ 'm LCB ‖ 5 οτι παρακειμενοϲ ου παρωχημενου ϲτβτεκεθαβ ϲημαινει AII mg | posterius δὲ] ὃ B)
288
οὐ παρῳχημένου ϲυντέλειαν ϲημαίνει ὁ παρακείμενοϲ, τήν γε μὴν ἐνεϲτῶϲαν, ὅθεν οὐδὲν δυνηϲόμενον γενέϲθαι παρεδέξατο καὶ διὰ τοῦτο ἀπροϲδεὴϲ τοῦ ἄν ϲυνδέϲμου ἐγεγόνει. ἐν τῇ ϲυνδεϲμικῇ ϲυντάξει ἐντελέϲτερον τὰ τοιαῦτα δεδείξεται. ἀνιτέον μέντοι ἐπὶ τὸ προκείμενον.

[*](Voces declinabiles soloecismos non efficiunt, nisi vox incongrua coarguitur voce iusta et congrua.)

Αἱ δὴ οὖν λέξειϲ, ὡϲ προείπομεν, ἀναμεμεριϲμέναι κατὰ τὰϲ [*](206 s) ἰδίαϲ θέϲειϲ, τὰϲ ὁπωϲδήποτε παρεμπιπτούϲαϲ εἰϲ οὐκ ἐπιβάλλουϲαν θέϲιν διελέγχουϲιν διὰ τῆϲ ἐξ αὐτῶν ἀκολουθίαϲ. παρὸν πιϲτώϲαϲθαι ὧν ἠπορήϲαμεν ἐν τοῖϲ προκειμένοιϲ καὶ δι᾿ ὧν παραθηϲόμεθα. — τὸ ἐμοί ἐπὶ τρίτου οὐ τίθεται· ὑπὸ γὰρ ϲυζύγου τοῦ οἶ διελέγχεται. καὶ ϲαφὲϲ ὅτι καὶ τὸ οἶ οὐκ ἐπὶ πρώτου διὰ τὸν αὐτὸν [*](206 b) [*](ARGVM. § 22. Voces quae secundum eam quae eis convenit positionem in sermone distributae sunt [suis locis usurpantur, suos occupant], ipsae normam secutae coarguunt et expellunt eas voces, quae irrepunt in alienum locum: velut ἐμοί in tertia persona dici non potest, quoniam coarguitur οἶ voce, quae illam personam occupavit. neque minos similemque ob causam οἶ prima persona excluditur. αὐτόϲ vero etiam de prima et secunda persons dicitur, quia non exstant pronomina eiusdem elassis (ϲύζυγα), quorum quasi dominium est, nt primam vel secundam personam designent. hinc enim [sc quia formam in alieno loco positam prodit et repellit iusta] fit ut consequenter usurpentur ese voces, quae singulas personas vel alia accidentis diversis formis denotant.) [*](TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 — 2 cfr Stoicorum doctrinam in Stephani scholio ad Dion. Thr. 251, 4 H. (891. 23 B.): ὁ δὲ παρακείμενοϲ καλεῖται (scil ὑπό τῶν Ϲτωϊκῶν) ἐνεϲτὼϲ ϲυντελικόϲ, τούτου δὲ παρῳχημένοϲ ὁ ὑπερϲυντέλικοϲ, et apud Prisc. VIII § 54 415, 23 H: sciendum, quod Romani praeterito perfecto non solum in re modo completa utuntur, in quo [an qua?] vim habet eius, qui apud Graecos παρακείμενοϲ vocatur, quem Stoici τέλειον ἐνεϲτῶτα nominaverunt, sed etam pro ἀορίϲτου accipitur. — 3 ἀπροϲδεήϲ ═ non patiens, ut 246, 17. 317, 23. — 4 δεδείξεται: ut videtur, in ea lib IV parte, quae periit. cfr 204, 11. — 5—p 289, 2 Prisc. XVII § 175 p 198, 10 H.: Sed ad pronominis ordinandi tractationem redeamus. sciendum quod coniugata pronomina, quae ϲύζυγα Aristarcus vocat, trium personarum primitiva seu derivativa invicen pro se poni per confusionem personarum ideo nec figurate possunt, quomodo nec verba, quia tres solas [lege singulas] voces in tribus personis habent: aei, tui, sui; mihi, tibi, sibi . . . — 5 ἀναμεμεριϲμέναι. vide Adn. ex. ad 280, 3 huius ed. — 8 ἠπορήϲαμεν: 195, 8.) [*](ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 ἐνεϲτῶϲαν] ϲαν in ras A2. dubitari potest an A ἐνεϲτῶτοϲ scripserit. Schoemann*: melius aut παρῳχημένην aut ἐνεϲτῶτοϲ scripsisset ‖ 2 οὐδὲν om B ‖ 3 ante ἐν add ὡϲ LCB | οτι αυ λεγομεν γέγραφα ἄν AII in mg 4 δέδεικται LCBb, quod RSchneider comm. 267 praefert quia putat Apollonium hic remittere ad eam libri περὶ ϲυνδέϲμου partem, quae periit ‖ 5 Α δὴ] αι η in ras A ἀναμεμεριϲμέναι] ανα om A1, add A2 ‖ 6 παρεμπεϲούϲαϲ L 7 αὐτῶν] ων ex ηϲ factum in L ‖ 8 ἐν om A1, add A προειρημένοιϲ | B ‖ 10 prius καὶ] fol 123 v L | post το παρνα rasura in A)

289
λόγον, ὡϲ οὐδὲ τὸ γράφω ἀντὶ τοῦ γράφει οὐδὲ μὴν τὸ γράφει ἀντὶ τοῦ γράφω. ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τῶν δευτέρων προϲώπων. πῶϲ οὖν ἡ αὐτόϲ τρίτου καθεϲτῶϲα ϲύνταξιν τὴν κατὰ τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον ποιεῖται; ἕνεκα τοῦ μὴ ἔχειν ἀκόλουθον πρόϲωπον κατὰ ϲυζυγίαν, ὃ ϲυνελέγξει τὸ ἀλλότριον τοῦ προϲώπου. ἔνθεν γὰρ οἶμαι ἐρρυηκέναι καὶ τὸ ἀκόλουθον πρὸϲ τὰ ἀναμεριϲθέντα μόρια ἐν τῇ δεούϲῃ ἀκολουθίᾳ.

καὶ ϲαφὲϲ ὅτι τὸ μὴ γενόμενον ἐν προϲώπου ἀκολουθίᾳ οὐδὲ παρὰ τὸ ἀκόλουθον τῶν προϲώπων ἁμαρτήϲεται, γενόμενόν γε μὴν ἐν γένουϲ ἀκολουθίᾳ καὶ πτώϲεωϲ καὶ ἀριθμοῦ οὐκέτι ϲυνοιϲθήϲέται παρὰ τὸ δέον τῶν προκειμένων· ἐμὲ γὰρ αὐτόν καὶ ἡμᾶϲ αὐτούϲ. — ϲαφὲϲ δὲ πάλιν καὶ ἐκ τῶν ἄλλων ἀντωνυμιῶν, αἳ γένοϲ οὐ διακρίναϲαι ἀκώλυτον ἔχουϲι τὴν ἐν τοῖϲ τριϲὶ γένεϲιν ὑπαγωγήν· φαμὲν [*](ARGVM. § 23. patet eas voces, quae carent consequenti in diversas personas flexione, peccare non posse in consequentem personarum usum. si vero eaedem (velut αὐτόϲ) consequenter flectuntur in genera, casus, numeros, ita coniungendae sunt cum ceteris enuntiati verbis, ut non neglegatur norma, quae in utendis his flexionibus observanda est (dicendum est ἐμὲ αὐτόν, non ἐμὲ αὐτοῦ vel ἐμὲ αὐτούϲ). — rursus siqua vox genera non distinguit, ut ϲύ et ἐμοί, non peccabimus copulantes eam cum vocibus diversa genera notantibus, ex. gr. ϲύ cum αὐτόϲ vel cum αὐτή. nam vitium hic nullum est, quia nula forma feminini generis iuxta ϲύ exstat, qua vitium detegatur. — similemque ob causam ὅδε et) [*](TESTIM ET ADN. EXEG 1 — 2 cfr Prisc. XVII § 178 p 199, 6—8 H —3 — 5 Prisc. XVII § 176 198, 17—20: ipse autem et ille et hic et iste et is figurate et pro prima et pro secunda solent accipi, quippe cum non habeant sibi coniugatas primas et secundas, quibus impediantur pro illis accipi. —4 κατὰ ϲυζυγίαν. cfr 181, 23. — 6—7 ἐν τῇ δεούϲῃ ἀκολουθίᾳ, ea qua decet consequentia, quae sane prorsus superflua sunt, iunge cum ἐρρυηκέναι τὸ ἀκόλουθον. — 10 τῶν προκειμένων referenda videntur ad γένουϲ, πτώϲεωϲ, ἀριθμοῦ. — 12 ὑπαγωγὴν. vide Adn. crit.) [*](ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 γράφει] γράφε A L ‖ 3 τρίτου] ου ex η corr L 5 οἶμαι] fol 51r A. ‖ 7 καὶ—ἀκολουθία om A1, add A2 in mg τὸ om B | προϲώπου] ου in ras L | ακολουθιαν L, sed αν ab L ‖ 8 παρὰ] περὶ B | του προϲωπου A1, corr A2 | αμαρτηϲεται A1, quod ita interpretandum videtur ut vox ipsa dicatur non peccare, ἁμαρτηθήϲεται A2LCBb ‖ 9 ἐν γ. ἀκολουθίᾳ b, ἐκ γ. ἀκολουθίαϲ codd. et ceterae edd. ; 10 ἐμὲ] prius ε in ras A αὐτόν] αυτῶν AL1, corr L3 ‖ 11 αἳ] ὅτι αἱ Hilgard ‖ 12 διακρίνουϲαι LCB | ἀκώλυτον] ἀκόλουθον CBb | ὑπαγωγήν] Kayser* coniecit ἀνθυπαγωγήν, quod 19, 12. 74, 3. 76, 18 responsionem significat, ut saepe passivum ἀνθυπάγεϲθαι idem valet quod responderi vel opponi (e. g. 19, 25. 20, 4. 6. 15. 73, 27. 74, 8. 9; 121, 21. 321, 8). invenitur autem apud Ap. alter quoque usus ἀνθυπάγεϲθαι verbi, quo idem ac substitui significat (velot 12, 9. 22, 9. 293, 26), quem sensum hic Kayser nomini a se coniecto tribuisse videtur, ut dicat technicus, ϲύ ἐμοί similia substitui (pro nominibus) in omnibus generibus st traditae scripturae aliquatenus patrocinantur ei loci, ubi ὑπάγειν Ap. usurpat, 88, 11. 235, 7. de coni. 251, 8: προϲλαβὼν τὸν μήν (scil ὁ καὶ) ἀποδεικτικὸϲ γίνεται, πάλιν ὑπαγομένηϲ ἐναντιώϲεωϲ. fortasse interpretari licet: non est impedita horum pronominum (fn usum) introductio in omnibus generibus)

290
γοῦν ϲὺ αὐτόϲ ἢ ϲὺ αὐτή καὶ ἔτι ἐμοὶ αὐτῷ καὶ ἐμοὶ αὐτῇ, καὶ οὐ κακία τὸ τοιοῦτο, ὅτι μὴ ἐνεχώρει τὸ δυνάμενον ἐλέγξαι τὴν [*](207 s) κακίαν. — ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τῆϲ οὗτοϲ καὶ ὅδε· πάλιν γὰρ ἀκώλυτον τὸ δ᾿ ἐγώ καὶ οὗτοϲ ἐγώ, καθὼϲ προείπομεν. — λύεται δὲ κἀκεῖνο τὸ ἄπορον, ὡϲ τὸ ἑαυτούϲ καὶ ἐπὶ πρῶτον ϲυνέτεινεν· ὅπερ ἦν ἂν ἐν κακίᾳ, εἰ διηλέγχετο ὑπὸ τοῦ ἐμαυτούϲ ὡϲ παρὰ τὸ πρόϲωπον ἡμαρτημένον. ἀνεξέλεγκτον οὖν καθεϲτὼϲ ἀδεεϲτέραν τὴν ϲύνταξιν κατὰ [*](207 b) τῶν προϲώπων ἐποιήϲατο.

Καὶ ἐπὶ ῥημάτων δὲ ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ. πᾶϲαι γοῦν αἱ ἐγκλίϲειϲ, μεριϲθεῖϲαι εἰϲ πρόϲωπα καὶ ἀριθμούϲ, τὸ ἀκατάλληλον ϲυνελέγχουϲιν διὰ τῶν ἀριθμῶν καὶ τῶν προϲώπων· ἥ γε μὴν ἀπαρέμφατοϲ τούτων ἀμοιρήϲαϲα ἐπιτρέχει καὶ ἐπὶ πάντα τὰ πρόϲωπα καὶ ἅπανταϲ τοὺϲ [*](οὗτοϲ (som minues quam αὐτόϲ] cum primae quoque personae pronomine iungere licet. — atque etiam ea difficultas hac deliberatione solvitur, quae in ἑαυτούϲ posita est, ubicumque non tertiam, sed primam [vel secundam] personam designat. nam hunc usum falsum esse probaretur, si ἐμαυτούϲ [et ϲεαυτούϲ] exstaret. quonian autem ἐμαυτούϲ (et ϲεαυτούϲ] deest, ἑαυτούϲ sine dubitatione etiam primae [et secundae] personae tribui potest.) [*](ARGVM. § 24. Idem observari potest in verbis. quicumque enim modi in personas et numeros flectuntur, simul produnt hac sua flexione, quae peccata sunt contra personarum numerorumque usum. infinitivus vero, quis horum) [*](TESTIM. ET ADN. EXEG. 3—4 Prisc. XVII § 178 199, 3—5 H.: ille ego et tu ipse et hic ego et iste ego et omnia tertiae personae pronomina exceptis sui et eius derivativo suus licet et primae et secundae figurate uni eidemque coniungere personae. — 4 προείπομεν¨ 124, 12. — 4 —5 λύεται κἀκεῖνο τὸ ἄπορον. vide 195, 18 —196, 25 cum Argum et Testim. ad 196, 25 — 7 —8 ἀνεξέλεγκτον —ἐποιἤϲατο. pronomen tertiae personae ἑαυτούϲ cum nem coarguatur (condemnetur) ἐμαυτούϲ et ϲεαυτούϲ formis, libere ponitur etiam in prima et secunda persona. cfr ad ἀδεεϲτέραν usus ἄδεια nominis, nbi licentiam significat, 37, 20. 289, 3. de pron. 38, 3. 39, 16. 40, 2. 69, 19. ad comparativum vide Adn. exeg. ad 88, 8 huius ed. — 12 ἐπιτρέχει. cfr 41, 6. 81, 6. 245, 25 ubi verbum cum nudo accusativo construitur.) [*](ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 αὐτόϲ] όϲ ex ή corr L1 | ἢ] fol 124r L | ϲυ αυτοϲ ϲυ αυτη εμοι αυτω εμοι αυτη A in μγ | αὐτῷ] αυτο A1, corr A ‖ 2 τοιοῦτον LCB ‖ 3 — 4 ὁ αὐτὸϲ-προείπομεν] aptius haec verba legerentur post προϲώπου l. 5 pag. antec. ‖ 3 τῆϲ τοῦ B | ὅ δε A, acc. ab A | ακολυτον A1, corr A2 ‖ 4 ὅδ᾿ ἐγώ evanidum in L | ὁδ᾿ εγω οῦτοϲ εγώ AII in mg ‖ 6 ὰν] om εἰ] η A |διηλέγχετο] η ex ε corr L3 | ὑπὸ] ἀπὸ L1C, corr L2 | ἐμαυτοῦ ALCB, sed in B supra scriptum οὺϲ | 7 καθεϲτὼϲ] καθεϲτὸϲ A2Bb. cfr 27, 7 et 16. 39, 20. 317, 12 et Choerob. ad Theod. II 313, 22 HIlg. 834, 10 G.: ἰϲτέον ὅτι τὸ ἑϲτώϲ καὶ βεβώϲ καὶ τεθνώϲ καὶ γεγώϲ διὰ τοῦ ῡ γράφονται, δηλονότι κατὰ τὰ οὐδέτερα ‖ 8 τῶν προϲώπων A A2LCBb, το προϲωπον A1. cfr ad. κατά cum genetivo coniunctum 80, 19. 99, 12. 107, 19. 259, 19 ‖ 9 κἀπὶ A2LBb. καὶ ἐπιρρημάτων Ϲ | ῥημάτων δὲ] των δε om A, add A2; δὲ om B αἱ om B ‖ 11 περι απαρεμφατων A in μγ ‖ 12 ἅπανταϲ] ἐπὶ πάνταϲ B)

291
ἀριθμούϲ, γράφειν ἐμέ, γράφειν ἡμᾶϲ, γράφειν ϲέ, γράφειν ὑμᾶϲ. καὶ ἐπεὶ πάλιν οὐκ ἀμοιρεῖ διαθέϲεωϲ ἢ χρόνων, παρὰ τὴν τού. των ἐναλλαγὴν τὸ ἀνακόλουθον ἐπιδείκνυται.

φυϲικώτερον δέ πωϲ καὶ ψυχικῆϲ διαθέϲεωϲ ἡ ἔγκλιϲιϲ ἀμοιρήϲαϲα οὐκ ἐμποδίζεται καὶ ἀντὶ παϲῶν ἐγκλίϲεων παραλαμβάνεϲθαι, προϲτιθεμένου τοῦ ἰδιώματοϲ τῆϲ ἐγκλίϲεωϲ, καὶ πάλιν πᾶϲαν ἔγκλιϲ\ν εἰϲ ταύτην ὑποϲτρέφειν. τὸ γὰρ γράφε δύναται ἴϲον εἶναι τῷ γράφειν ϲοι προϲτάϲϲω, ἀναγκαίωϲ [*](accidentium expers est, indifferenter cum omnibus personis et numeris iungitur rursus cum activam, passivam, mediam διάθεϲιν (affectionem) et tempora distinguat, nen latet, quodcumque cum horum usu legitimo in infinitivis pugnat.) [*](ARGVM. § 25. denique consentaneum est infinitivum, quia affectiones animi personae loquentis [quaw ceteri modi significant]  denotare nequit, pro omnibus aliis modis usurpari, si adicitur id quod alterius modi proprium est, atque omnes alios modos in infinitivum [ex qua generalissima verbi forma originem ducunt] reverti posse, velut pro γράφε imperativo dicere licet γράφειν ϲοι προϲτάϲϲω, ubi ad infinitivum accedunt quas ipse designare non potest significationes personae et iubendi.) [*](TESTIM. ET ADN. EXEG. 2 παρά ut 31, 3. 196, 1. — 4 ψυχικῆϲ διαθέϲεωϲ, inclinationis animi, quae modis verbi signifcatur excepto infinitivo. cfr 31, 24 et 26. 32, 5. 229, 25 et ψυχικὴν ἔννοιαν 208, 7 et Choerob. in Theod. II 5, 4 H. (471, 20 G.): τὰϲ ἐγκλίϲειϲ οἱ παλαιοὶ καὶ τὰϲ διαθέϲειϲ κοινῶϲ ἐκάλουν διαθέϲειϲ, καὶ λοιπὸν ὕϲτερον διεμέριϲαν, καὶ τὰϲ μὲν ψυχικὰϲ ἐκάλεϲαν ἐγκλίϲειϲ, τὰϲ δὲ ϲωματκὰϲ διαθέϲειϲ. ad ϲωματικὴν καὶ ψυχικὴν διάθεοιν verba, quae leguntur de pron. 18, 17, vide RSchneideri comm 38. — ψυχ. διαθ. ἡ ἔγκλιϲιϲ ἀμοιρήϲαϲα. ad conlocationem verborum vide Adn. crit., ad rem cfr verbi ὅρον Apollonianum in interpretatione Heliodorea artis Dionysianae 71, 24 Hilg. (882, 20 B.): ῥῆμά ἐϲτ μέροϲ λόγου 〈ἄπτωτον〉 ἐν ἰδίοιϲ μεταϲχηματιμοῖϲ διαφόρων χρόνων ἐπιδεκτικὸν μετ᾿ ἐνεργείαϲ πάθουϲ 〈οὐδετέρου〉, προϲώπων τε καὶ ἀριθμῶν παραϲτατικόν, ὅτε καὶ τὰϲ τῆϲ ψυχῆϲ διαθέϲειϲ δηλοῖ. ad cuius definitionis partem extremam Hel. adnotat.: φηϲὶ δὲ προϲώπων τε καὶ ἀριθμῶν εἶναι αὐτὸ παραϲτατικόν, καὶ οὐκ ἀεί, ἀλλ᾿ ὅτε καὶ τὰϲ τῆϲ ψυχῆϲ διαθέϲειϲ δηλοῖ,. ὅ ἐϲτι τὰϲ τῆϲ ψυχῆϲ βουλήϲειϲ, ἵνα περιλάβῃ καὶ τὰ ἀπαρέμφατα· ταῦτα γὰρ ψυχικὴν βούληϲιν μὴ ἐμφαίνοντα οὔτε προϲώπων οὔτε ἀριθμῶν ἐϲτι παραϲτατικά. cfr etiam Choerob. in Theod. II 3, 22 — 4, 26 Hilg. (469, 30 G.) et RSchneider VII 582. — 5 post παϲῶν cogitando supplendum τῶν ἄλλων. — 6 πᾶϲαν ἔγκλ. εἰϲ τ. ὑποϲτρέφειν. subaudi οὐδὲν ἐμποδίζει et cfr ad sententiam 31, 10.) [*](ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 ἡμᾶϲ] υμαϲ A ‖ 1— 2 γραφειν υμαϲ om A1, add A2 in mg ‖ 2 κἀπε A2CBb οὐκ] fol 124v L. ἀμοιρεῖ] in A. post α rasura 1 — 2 litterarum (πο?) ‖ 3 ἀκόλουθον B | ἐπιδείκνυται] A2 ν post υ add, L δείκνυται ‖ 4 ante ψυχικῆϲ add ἡ, post διαθέϲεωϲ om ἡ LϹ. quam articuli conlocationem praetulit Ska lV 4*: talem enim attributi divisionem (ψυχ. διαθέϲεωϲ — ἀμοιρήϲαϲα) haud raram esse apud Apollonium. hand dubie. at ψυχ. διαθ. ἀμοιρ. melius praedicato tribuitur, quia indicat, cur infinitivus non impediatur | ψυχικῆϲ] ψυχῆϲ B, in A supra ψυχηϲ scriptum ικ, sed pr. m. ante ἔγκλιϲιϲ add, quod facile mente suppletur, ἀπαρέμφατοϲ Bb, ἀπαρεμφάτωϲ L, ἀπαρεμφάτων Ϲ; in mg scr. E argumenti indicem η απαρεμφατοϲ ‖ 6—7 το γαρ bis scriptum, semel inductum in A ‖ 7 δυνάμει ἴϲον ἐϲτ ei. Uhlig coll. 107, 27. 152, 3 | τῷ] το A)

292
καὶ τοῦ προϲτάϲϲειν ἐγκειμένου καὶ τοῦ ἀντωνυμικοῦ· τούτων γὰρ ἠμοίρει τὸ ἀπαρέμφατον· περιπατοίηϲ—εὔχομαί ϲε περιπατεῖν, γράφειϲ — ὁρίζομαί ϲε γράφειν. πρόδηλοϲ καὶ ἡ ἐκ τούτων μετάληψιϲ, [*](208 s) γράφοι Διονύϲιοϲ —ηὔξατο γράφειν Διονύϲιον, γραφέτω Διονύϲιοϲι — προϲέταξεν γράφειν Διονύϲιον. διὰ τί μέντοι αἱ ϲυνοῦϲαι πτώϲειϲ εὐθεῖαι πλάγιοι γίνονται, ἀκριβώϲομεν ἐν τῷ περὶ ῥημάτων, ἐν ῷ καὶ διαληψόμεθα περὶ τῆϲ παρεπομένηϲ καθόλου ϲυντάξεωϲ τῶν ἀπαρεμφάιῶν. [*](208 b)

Παρὸν καὶ ἐκ τῶν μετοχῶν αὐτὸ πιϲτώϲαϲθαι, αἷϲ προϲδίδωϲι μὲν ἡ ἐκ τῶν ῥημάτων μετάληψιϲ γένοϲ καὶ πτῶϲιν καὶ τὸν ἐν τούἔννοιαν. ἀριθμόν, ἀφαιρεῖται δ᾿ αὖ τὴν προϲώπου διάκριϲιν καὶ ψυχικὴν ἔννοιαν. καὶ ἕνεκα τούτου παρὰ τὰ ἀφῃρημένα οὐχ ἁμαρτάνομεν, ἐν μὲν προϲώποιϲγράψαϲ ἀνέϲτην, γράψαϲ ἀνέϲτηϲ, γράψαϲ ἀνέϲτη, ἐν δὲ ἐγκλίϲεϲι γράψαϲ ἀναϲταίην, γράψαϲ ἀνάϲτηθι· τά γε μὴν ἐμμείναντα, λέγω διάθεϲιν ἢ χρόνων διαφοράν, τῷ ἀκαταλλήλῳ λόγῳ ὑποπίπτει, εἰ παρὰ τὸ δέον ϲυνταγείη.

[*](Si quae flexiones sine ullo discrimine consonant, excluditur permutatio earum et soloectsmus.)

Ὁμόλογον δ᾿ ὅτι καὶ τὰ ϲυνεμπεϲόντα ἢ κατὰ γένοϲ ἢ πτῶϲιν [*](c. VII.) ἢ πρόϲωπον ἢ τι τῶν δυναμένων τὴν ταὐτότητα ἀπενέγκαϲθαι κατὰ [*](ARGVM. § 26. Ex participiorum quoque usu hoc demonstrari potest, quod supra ex infinitivis probavimus, incongruentiam ibi fenum locum habere, ubi exstat diversitas formarum. caret participium distinctione personarum et modorum, quocirca γράψαϲ ἀνέϲτηϲ aeque ac γρ. ἀνέϲτην dicere licet, γράψαϲ ἀνάϲτηθι aeque ae γρ. ἀναϲταίην. habet vero participium distinctionem temporum et activas, passivae, mediae condicionis. quae distinctio si neglegitur, incongruentia exsistit.) [*](ARGVM. § 27. Ubi formae coincidunt (sine ulo discrimine consonant) generum diversorum vel casuum vel personarum vel aliorum nominis verbive) [*](TESTIM. ET ADN. EXEG 1 — 4 cfr 231, 7 —12. — 6 ἀκριβώϲομεν: infra 240, 12 — 244, 22. — 10 ἡ ἐκ τῶν ῥημάτων μετάληψιϲ, si verba in participia mutantur. — 11 — 12 ψυχικὴν ἔννοιαν. quod alibi appellatur ψυχικὴ διάθεϲιϲ, vide Adn. exeg. ad lin 4 antecedentis pag. — 17 ϲυνεμπεϲόντα de plane consonantibus eiusdem) [*](ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 2 ἀμοιρεῖ LCB | περιπατοίηϲ] η in ras A2 ‖ 3 τούτων] τρίτων ci. Uhlig. nam sic differunt sb antecedentibus exemplis sequentia, ut in bis tertiae personae verba in infinitivos convertantur 4 ηὐξάμην Βb | Διονύϲιον] διονυϲιοϲ A, διονυϲι et supra ϲι L, add supra ν L ‖ 5 προϲέταξα Bb | διοτι A, sed post o parva rasura. hic incipit fol 51 v A ‖ 6 ἀκριβώϲομεν] ν in ras duarum litterarum A2, A fortasse ἀκριβωϲόμεθα. sed ἠκριβώϲαμεν etiam A exhibet 312, 5. 26. medium, quod testibus minime caret, bic ortum esse videtur ex subsequenti διαληψόμεθα | ἐν v] fol 125r L 9 περι μετοψων A in mg | κἀκ A2LCBb | προδιδωϲι AL1B, ϲ post o supra add L 10 τὸν] τῶν A 11 αὖ τὴν] αυτον A, αὐτὴ L1, αὕτη L3CBb, sed in adn. Bekker: praestet αὖ vel ἡ αὐτή. scribi potest praeter αὖ τὴν etiam αὖ τοῦ ψυχῆϲ H, in A ipsa pr. m. ψυχηϲ mutavit in ψυχικηϲ. cfr Adn. ex. ad lin 4 pag. antec. 13 παρὰ AL b, περὶ L3CB | ἁμαρτάνοντεϲ  AL1, corr L3. an ἁμαρτάνοντέϲ ἐϲμεν? ‖ 16 ϲυνταγειην A ‖ 17 ϲυμπεϲόντα LCB. vide RSchneideri comm. 168 ad 151, 5 ante πτῶϲιν add κατὰ LCB)

293
φωνὴν ἀποϲτήϲεται τῆϲ τοῦ ἀκαταλλήλου κακίαϲ. ἔϲθ᾿ ὅτε γὰρ ἐν οὐ δεούῃ ϲυντάξει καταγινόμενα μέτειϲιν ἐφ᾿ ἑτέραν ϲύνταξιν ἐν λόγῳ δυναμένην παραλαμβάνεϲθαι διὰ τὸ ϲυγκεχυμένον τῆϲ φωνῆϲ. ἔϲτω [*](209 s) γάρ τι ϲοφόϲ ἢ κλυτόϲ ἤ τι τῶν δυναμένων ὑπὸ τριγένειαν πίπτειν, ἔϲτω δὲ καὶ τὸ θεόϲ ἤ τι τῶν δυναμένων κατὰ κοινότητα μόνον ἀκούεϲθαι. ἐφ᾿  ὧν τῆϲ ϲυντάξεωϲ τὸ μὲν θεόϲ, κἂν ἐπὶ θηλυκοῦ τάϲϲηται, [*](209 b) ἀνενδοίαϲτον κατὰ τὸ γένοϲ ἐϲτίν, οὖ γε μὴν τὸ κλυτόϲ ἢ ἄγριοϲ ταὐτὸν πείϲεται. καὶ ἔνθεν γνωρίζεται τὸ
  • κλυτὸϲ Ἱπποδάμεια {Β 742}
  • καὶ
  • ἄγριον ἄτην {T 88}
  • ἐν ὑπαλλαγῇ γένουϲ καθεϲτῶτα. —

    Δι᾿ ὃ καὶ τὸ παρ᾿ Ἀθηναίοιϲ μὰ τὼ θεώ οὐκ ἐν τῷ θεώ τὸ ϲχῆμα ἐπεδείξατο, ἐν δὲ τῷ ϲυνόντι [*](accidentium, quibus hoc (ἡ ταὐτότηϲ) evenire potest, ne ibi quidem incongruentes constructiones exsistere possunt: velut θεόϲ de dea quoqne dictum recte se habet sed quae adiectiva nomina flexione triplex genus discernunt, eorum forma masculina nomini generis feminini adiecta repugnat nomae.) [*](ARGVM. § 28. lta permutatio generum, quam in illo Atheniensibus) [*](vocis flexionibus dicitur, ut 45, 26. de pron. 54, 22, aliis locis, et ϲυνέμπτωϲιϲ 52, 5. 8. 10. 13. (alibi de vocibus diversis, quae sono inter se non differunt). cfr Ska 9 **.) [*](TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 — 3 Prisc. § 179 199, 18 H.: psa confusionecom licentia datur in diversis ea significationibus accipere (scil indiscreta genera vel numeros vel casus vel tempora). — 2 ἐν λόγῳ. cfr 200, 25: ratione, iure. — 3 τὸ ϲυγκεχυμένον τῆϲ φωνῆϲ ut ϲυνέμπτωϲιϲ de flexionibus vel vocibus sententia omnino diversis, sono non discretis, cfr 26, 8. 50, 27. 57,14. 138, 15. propter hanc confusionem subinde accidit, ut voces primo obtutu falso constructas et mse intellectas deinde videamus aliter constructas recte se habere. — 4 τριγένειαν de es flexione, qua singula trai genera suas habent terminationes, ut [de adv.] 201, 11 ἔϲτι τινὰ τριγενῆ, ἐν ἑκάϲτῃ φωνῇ λεγόμενα, καλόϲ καλή καλόν, et de adv. 167, 18: ἔϲτι τὸ οὕτοϲ οὐ μοναδικόν, τριγενὲϲ δέ. cfr RSchneideri comm. p 24—25 —7 ἀνενδοίαϲτον. quod recte se habet, vituperari nequit, ut 20, 28. 93, 15 (non id de cuius genere dubitae non licet). — cfr Aristonicus in schol. A ad B 742 (p 77 Friedl.): ἡ διπλ5, ὅτι ἀντὶ τοῦ κλυτὴ κλυτόϲ εἶπεν, idemque Aristonicus in schol. A ad Σ 222 (p 284 Fr.). — 12—p 284, 4 cfr 72 12—13 huius ed. cum Adnot. exeg. et vide eandem de τώ duali θηλυκῶϲ usurpato sententiam) [*](ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 οὐ om B ‖ 2 καταγινόμενα] post add supra γ A2. ab hac voce inc. fol 125v L. μέτειϲιν] post τ parva rasura in A 3 δυναμένην] η in ras L | ἐγκεχυμένον LCB ‖ 4 prius τι AL, τιϲ B, τὸ b eum Porto, quia, nt Bekker ait, non eadem est ratio locorum similium 43, 16. 86, 18. 287, 9. at non ea videtur dissimilitudo esse, ut contra librorum auctoritatem mutari debeat | ϲοφοϲ κλυτοϲ AII in mg ‖ 7 ανενδυαϲτον A | τὸ om LCBb ‖ 8 ταὐτὸ CB ‖ 9 A in mg repetivit κλυτὸϲ Ἱπποδάμεια et ἄγριον ἄτην ‖ 11 ἄτην] αἶγα coniecerat Sophianus Iliadis O 271 secutus, recepit Portus et s ‖ 12 παρ’ A, παρὰ CΒb, περὶ et Ἀθηναίουϲ L. ‖ 16 ἀπεδείζατο B | ϲυνόντι] τι A2 in ras)

    294
    ἄρθρῳ, ὃ οὐ κοινωνοῦν τῷ θηλυκῷ ἐδείκνυεν ὡϲ καὶ τὸ θεόϲ νῦν ἀρρενικόν ἐϲτι· δῆλον γὰρ ὅτι, εἰ ἀφαιρεθείη τὸ ἄρθρον, καὶ τὰ τοῦ ϲχήματοϲ ἀποϲτήϲεται. οὐ γὰρ ὅμοιόν ἐϲτι τῷ
  • καλυψαμένω χρόα καλόν {Hesiod. opp. 198}
  • οὐδὲ τῷ
  • οὐκ ἂν ἐφ᾿ ὑμετέρων ὀχέων πληγέντε κεραυνῷ {Θ 455},
  • εἴγε τὰ τοιαῦτα δι᾿ αὐτῶν ἐπεδείξατο τὰ ϲχήματα, τὸ δὲ προκείμενον διὰ τῆϲ τοῦ ἄρθρου παραθέϲεωϲ.

    Προφανὴϲ ὁ λόγοϲ ἐπὶ ἁπάντων τῶν χρόνων, εἴγε τιϲ μὴ ἐνδεέϲτερον τὴν τούτων διάκριϲιν γινώϲκοι. τὸ γράφω καὶ ἔγραφον ὁμόλογον ὅτι χρονικῶϲ διαφέρει, καὶ οὐχ οἷόν τε φάναι ἐχθὲϲ γράφω, ἐπί γε μὴν παρατατικοῦ ἐχθὲϲ ἔγραφον. ὁμόλογον δὲ κἀκεῖνό ἐϲτιν, ὡϲ τοῦ γράφω ἡ μετοχὴ γράφων ἐϲτίν, καὶ οὐχ οἷόν τε ἦν φάναι [*](usitato μὰ τὼ θεώ habemus, posita non est in nomine, sed in articulo. nam θεόϲ de utroque genere, ut diximus, usurpare licet, nec comparari hoc θεώ potest cum locis Hesiodi Homerive, ubi participia dualia masculini generis contra congruentiae normam de feminis dicuntur) [*](ARGVM. § 29. ln ps articipiorum et infinitivorum temporibus simile quid observare licet. γράφω indicat praesens tempus itaque ἐχθὲϲ γράφω dicere non licet. γράφων autem participium est γράφω indicativi. ergo ne γράφων quidem ἐχθέϲ licitum esset. attamen incongruentia non exsistit hac coniunctione, quia coincidentia (ϲυνεμπτώϲει) ft, ut praesentis participium etiam imperfecti sit res inde quoque apparet, quod pro ἔγραφον καὶ ἠνιώμην dicere possumus γράφων) [*](apud scholiastam ad Aristoph. ran. 1378 παρὰ τὼ πλάϲτιγγ᾿: τὸ ϲχῆμα Ἀττικόν, ὡϲ τὼ χεῖρε, τὼ πόλει καὶ νὴ τὼ ϲιώ, pro quo Lobeck. Rhem. 331 diet eum. θεώ scribere debuisse. aut τὼ θεώ, τὼ ϲιώ haud inepte scripsit, nam figurae atticae nomine, quippe quae posita sit in articulo τώ, etiam dorica forma appellari potest.) [*](TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 ad ἐδείκνυεν subandiendum (niti addendum) est ἄν sqne enuntiatum condicionale: εἰ μὴ ἔν ϲχήματι ἦν τὸ ἄρθρον. cr ad ἄν omissum Adn. crit. ad 22, 15 huius ed. — 8 — 6 cfr Ariston. in schol. A ad Θ 455 (p 149 Fr.): ἡ διπλῆ, ὅτι ἀρϲενικῶϲ τὸ δυικὸν ἐϲχημάτιϲται, πληγέντε ἀντὶ τοῦ πληγείϲα. κα Ἡϲίοδοϲ «προλιπόντ᾿ ἀνθρώπων» (Opp. 199. Hesiodi codd. ἀνθρώπουϲ) ἐπὶ αἰδοῦϲ καὶ νεμέϲεωϲ ἀντὶ τοῦ προλιποῦϲαι (legendum προλιπούϲα). Sehοl. Townl. et V ad eundem versun: ὡϲ «καλυψαμένω χρόα καλόν». — 9 εἴγε hic non habet vim causlem (qui frequentissimus eius apud Ap. usus est), sed restrictivam (si modo, wenn wenigstens). cfr 121, 12.) [*](ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 2 ἀρρενικόν] ex ω feeit A5, ἀρϲενικόν C ‖ 6 ἐφ ex υφ corr A1 | κεραυνῷ] fol 128r L. ‖ 7 τὰ ante τοιαῦτα om B | δι᾿ add Dudithius, recepit b, om codd. | αὑτῶν CΒb, αυτων A, αὐτῶν L ‖ 9 ab παντων fol 52r A incipit | χρόνων Uhlig, γενῶν codd. et edd |ante εἴ punctum, non virgulam habet b cum s ‖ εἴ γε A L, εἰ δέ Bb, δ supra γ scr. C | μὴ om Bb cum et Porto ‖ 10 γινώϲκει B sed supra scr. οι. post hoc verbnm perperam virgulam, non punctum habet b cum s ‖ 11 ὁμόλογον—οἶόν τε om LCB οὐ φαμεν εχθὲϲ γράφω A repetivit in mg ‖ 11. 12 et 236,1 ἐχθέϲ] χθὲϲ LB ‖ 12 ἐπί] ι in ras A2 ex ει ‖ 13 ante γράφων add ὁ B | ἐϲτίν om LCB ἦν om LC)

    295
    ἐχθὲϲ γράφων, ὅτι μηδὲ ἐχθὲϲ γράφω. ἀλλ᾿ οὖν γε παρεδέξατο ἡ [*](210 b) μετοχὴ τὸ ἐπίρρημα, καθὸ ϲυνέμπτωϲιν ἐπεδέχετο τὴν τοῦ παρατατικοῦ· [*](210 s) φαμὲν γοῦν οὕτωϲ, ἔγραφον καὶ ἠνιώμην, ἐφ᾿ ἧϲ ϲυντάξεωϲ ἡ μετάληψιϲ γενήϲεται γράφων ἠνιώμην. — Ὁ αὐτὸϲ λόγοϲ καὶ ἐπὶ τῶν ἀπαρεμφάτων. πάλιν γὰρ τὸ γράφειν, μεταληφθὲν ἐξ ἐνεϲτῶτοϲ καὶ παρατατικοῦ κατὰ τὴν αὐτὴν φωνήν, ἐν τῇ προκειμένῃ ϲυντάξει τῶν ἐπιρρημάτων κατάλληλον ἀποτελεῖ λόγον οἶόν τε γὰρ φάναι ϲυνέβη ἐχθὲϲ γράφειν Ἀπολλώνιον καὶ ϲυνέβη ϲήμερον γράφειν. οὔ γε μὴν ἐπὶ τῶν ἕνα χρόνον ὑπαγορευόντων τὸ τοιοῦτον ἂν εὕροιϲ, λέγω ἐπὶ τοῦ γράψειν, γράψειν ἐχθέϲ· ἐπί γε μὴν πάλιν τοῦ ἀϲυνεμπτώτου, λέγω τοῦ γράψαι, ϲυνέβη ἐχθὲϲ γράψαι Ἀπολλώνιον.

    [*](ἠνιώμην. — nec magis incongruus est infinitivus praesentis cum hoc adverbio coniunctus. aque etiam aoristi infinitivo adverbia diversorum temporum addere possumus; sed futur infinitivis adverbium praeteriti temporis adicere non possumus.)[*](TESTIM. ET ADN. EXEG. 1 — 8 Prisc. XV § 180 199, 28 H.: participia praesentis temporis et infinita eadem etiam praeteriti imperfeci sunt: licet igitur utrobique ea proferre, ut scribens hodie proficio et scribens heri proficiebam, et scribere volo hodie et scribere volebam heri. — 5 μεταληφθὲν ἐξ ἐνεϲτῶτοϲ καὶ παρατατικοῦ ita intellegendum est, ut cogitetur ἐκ τῶν ὁριϲτικῶν τοῦ ἔν. καὶ παρ.: sicut modo μετάληψιϲ appellata ab Ap. est ea motatio, qua et γράφω et ἔγραφον in γράφων converti potest, ita siquis pro verbo finito γράφω vel ἔγραφον infinitivum usurpat ab verbo eveniendi pendentem, is μεταλαμβάνει praesentis vel imperfsoti formam in eandem formam infinitivi modi cfr 232, 5. 241, 25. 243, 13. 256, 9, et Hoerschelmann mus. rhen 1880 (XXXV) 386. —8 ϲυνέβη ϲήμερον. vide Adn. crit — 10 ἀϲυνεμπτώτου. vide Adn. crit.)[*](ADN. CRIT., DISCR. SCR. IN ALCBb. 1 εχθὲϲ γράφων repet. AII in mg 3 ἡ om A1, supra add A2 ‖ 4 γράφων ἠνιώμην in mg repet. AII | subsequentia (τῶν ἐπιρρημάτων et ϲήμερον γράφειν) et Priscianus supra in Testim. citatus suadent ut post ἠνιώμην tale qnid intercidisse putemus: δι᾿ ὃ οἶόν τε φάναι καἲ ϲήμερον γράφων ἀνιῶμαι καί ἐχθὲϲ γράφων ἠνιώμην | κἀπὶ A2LCBb 5 γὰρ] δὲ B ‖ 5 — 6 καὶ παρατατικοῦ] RSchneider ci. εἰϲ παρατατικόν. vide Adn. ex. ‖ 7 γὰρ om LCB ‖ 7 — 8 ϲυνέβη ἐχθὲϲ γράφειν in mg reret. A 8 ϲυνεβη ϲήμερον γράφειν] RSchneider ci. ϲμβαίνει ϲ. γρ. conl. Prisciani exemplis supra exscriptis: scribere volo hodie, scribere volebam heri ‖ 8—8 9 oὔ γε] fol 126v L ‖ 9 τῶν] τὸν LCB ‖ 10 alterum γράψειν om LCB ‖ 16—11 ἀϲυνμπτώτου] Kayser adnotat: ═ ἀορίϲτου, AButtmannn hoc substitui vult vel certe scribi ἀϲυνεματώτου καὶ ἀορίϲτου. at aoristi modi obliqui adeo non excludunt ϲυνέμ- πτmϲν, ut magis quam cetera tempora admittent. quin etiam fndficativus aoxsti duo tempϲra signifcare videbstuxr Apollonio, de adv. 124, 21: ὁ κολού- μενοϲ ἀόριϲτοϲ, προιλαβλν τὸ πάλαι, ὑπερϲυντέλικοϲ μᾶλον ἀκούεται. ἕπεριέχει γὰρ τὸ nπαρψχημένον τοῦ παρακειμένου καὶ τοῦ ὑπερϲυντελίκου. er Βtephsm. ad Hice. Thr. 249, 20 Hig.(p 889, 28 B). ϲύν μὲν τῷ dρτ ταὸτδν δόναται τῷ παρακειμένῳ, . . . ϲϲδν) τῷ δὲ πάλαι ἴϲον δύναται τῷ ὑmερϲυντελίκῳ. faturum empus, cui aoristus hoc loco οppontu, ἀϲυνέμπτωτον est, aοristus eontra εϲυνέμμπτωτοϲ, quod vοcabumm, quamquam slimde non notum, reponendum. vidter (ictum ut εὐμετάετωτοϲ) β 11 prius γράψαι om B)
    296

    Ἔϲτι καὶ ἐπὶ διαθέϲεωϲ τὸ τοιοῦτον ἐπιδεῖξαι. τὰ γὰρ καλούμενα μέϲα ϲχήματα ϲυνέμπτωϲιν ἀνεδέξατο ἐνεργητικῆϲ καὶ παθητικῆϲ διαθέϲεωϲ, ὥϲ γε ἀκριβέϲτερον ἐπιδείξομεν ἐν τῇ δεούϲῃ ϲυντάξει τῶν ῥημάτων, καὶ ἔνθεν οὐ παρὰ τὰϲ διαθέϲειϲ ἁμαρτάνεται. τὸ γὰρ ἐλουϲάμην καὶ ἐποιηϲάμην καὶ ἐτριψάμην καὶ τὰ τούτοιϲ ὅμοια ἔχει ἐκδηλοτάτην τὴν ϲύνταξιν ὁτὲ μὲν ἐνεργητικήν, ὁτὲ δὲ παθητικήν, εἴγε τὸ ἔτριψα τοῦ ἐτριψάμην διαφέρει καὶ τὸ ἔλουϲα τοῦ ἐλουϲάμην, παράκειται δὲ τῷ ἐποίηϲα τὸ ἐποιηϲάμην καὶ ἔτι τῷ προῆκα τὸ [*](Asevε. β ξθ. item eoincidentiam activae afξectionis εἰ passivae videmus in mediis vsrborοm formis, quae modo actionem modo passionem fgmf- fcsnt. nam ἐλουϲάμην apparet abo ἑλουϲα difnre et passivam vim hebere, e contrario ἔποιηϲάμην iuxta ἐποίηϲα usorps3i sensu activo. quem mediorum duplicem vim qui ignorent, opinnmtnr nonnusquam passivas foιmas pro acriis usmpari, qnod hεnd leve orationis vitium esset: incongrua enim feret. si igitux perfecta secunda, vεlnt κεκοπώϲ, πεπληγώϲ [quae om acteo gemεrt, sed medio triδεenda sunt), et imperfecta, quelle est ὁρᾶτο, actionem signifcant, hoc non ft pe mutatione gmmerum, sed qnia media verbδa et pasdionm et actionem εigmi- fcare possnmt.) [*](rssrκ. xv Ann. exso. 1 Psc.XVD ἐ 182 200, 5 Β.: communia εerδa fam ucteαm quam poseeam(omeructemem cecuptsnt. Βἔπιδείξομεν:276,1θseqq. sed ἀκριβέϲτατα haec demonstrait Ap. in rhematico suo, quod apparet ex sorum. expoaiitionibus, qui ilo Hbro usi sunt, Macrobio de difer et societatibδus raeci latinique verbi 627.4 -e28.19 in ram. lst.V ed Eeil, Prisciano inst II cap.2 § ~ seqq., Ϲhoerobosco ad Theod. can. veαbslssD 9.4 -22.100,6-102,26 Heg.(p 476 et 579 siεf). - 4 ἔλουϲάμην κ laεatus sum mea ysius opera. clx Macrob. l. l. 627, 36: εἴα quoque pαsεca hoc momine, id est μέϲα, eecantmr, ut ἠλειψάμην, ήϲάμην, ἐλουϲάμην. saec emim licet τfϲ μέϲηϲ διαθέϲεωϲ dcaat, nἔd famem αhιud eigmdcα5t aei πfθοϲ: nam hoc et λειψάμην quod λείφθην. Ϲhoerob. l. l. 2, 8: τὸ μὲν γὰρ ἐγραψάμην ἐνέργειαν δηλο ἀντὶ τοῦ ἔγραψα, τὸ δὲ λουϲάμην πάθοϲ παρίϲτηϲιν ἀντὶ τοῦ ἐλούϲθην. et 100, 30-35. - B ἐτριψάμην dfegrtεs vel detersus sum mea ipsius opera, quod foftasse fn palaestris audie- batur, icut πλειψάμην. cr schol. dliodori sd Dionys. Thr. 401, 26 Hig: ἐνεργητικῶν μὲν μόνων ἐγραψάμην ἐφάμην, παθητκῶν δὲ μόνων ἐτριψάμην πλει- ψάμην· ϲήν γὰρ ἔχουο δύναμιν κατὰ ϲημαϲίαν τῷ ἐτρίφθην καὶ πλείφθην παθη- τικῷ τύπψ. - 6 ὁτὲ μὲν ἐνεργητικἡν, ὁτὲ δὲ παθητικὴν. parm acicam (velut ἔποιηϲάμην), paεttm passieesm (velut ἐτριψάμην, ἔλουϲάμην). - Β παράκειται ἐποιηϲfμην. Heliodorms l. l. 401, 3ξ: τὸ ἐποιηϲάμην ὲν φωνῇ παθητικῇ ἐνέργααν ϲημαίνει, ἴϲον γάρ ἔϲτι τῷ ἔποίηϲα. diemntur hoc medium et προηκάμην aetfia formis παρακεῖϲθαι, qdia smmsu non difξerumt ab eis, οἱ difmt ἐλουϲάμην ab ἔλουϲα.) [*](μns. cmv., msc. scs. 1s Al.CBh. 1 περὶ διαθέϲεων A ng 1 2 μέϲα om. ALϹ, μεϲότητοϲ add Βb, cui μέϲα praetulimus, quia faeilios post mtecedens καλούμενα omitti poteret 1 4 ἁμαρτάνονται L.) 1 Β κεὶ mle ἐποιηϲάμην om. βb. καὶ ἐποιηϲάμην trsicinndum videtur post ἐτριψάμην. ac fοztssse post ἐποιηϲάμην adiciendum καὶ προηκάμην post ἔχει fn A. rasura unius litterae 7 τοῦ ἐλουϲα τὸ LC β 8 τὸ ἐποίηϲα τῷ Bb |ἔτι ίn ras A , ἐϲτι2 A τῷ προῆκα τὸ AL., τὸ πρ.τῷ A2Bb.)

    297
    [*](211 b) προηκάμην. οἵ γε μὴν ἀπειρότερον περὶ τὰϲ τούτων διαφορὰϲ καταγινόμενοι οἴονται ἔϲθ᾿ ὅτε παθητικὰϲ διαθέϲειϲ ἀντὶ ἐνεργητικῶν παραλαμβάνεϲθαι, οὐ μικρὸν ἁμάρτημα προϲάπτοντεϲ τοῖϲ λόγοιϲ. τὸ γὰρ [*](211 s) ἀντὶ ἐνεργητικοῦ παθητικῷ χρῆϲθαι λόγου ἐϲτὶν τοῦ ἀκαταλλήλου· οὐκ ἂν γοῦν τιϲ τὸ φύϲει ἐνεργητικὸν ἢ τὸ φύϲει παθητικὸν εὕροι ἂν ἐν ὑπαλλαγῇ τῶν διαθέϲεων, λέγω τὸ ἐποίηϲα ἀντὶ τοῦ ἐποιήθην ἢ τὸ ἐποιήθην ἀντὶ τοῦ ἐποίηϲα. ὁμόλογον οὖν τὸ
  • ἀμφοτέρω κεκοπώϲ {N 60}
  • πεπληγὼϲ ἀγορῆθεν {B 264}
  • ῥάβδῳ πεπληγυῖα {κ 238}
  • ὅτι ῥα θνῄϲκονταϲ ὁρᾶτο {A 56},
  • τὰ τούτοιϲ ὅμοια, ὡϲ διὰ τὸν προειρημένον λόγον τῆϲ μεϲότητοϲ οὐκ ἀνθυπήλλακται κατὰ τὴν διάθεϲιν, κατὰ δὲ τὸν δέοντα λόγον τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἐπ᾿ ἀμφοτέραϲ τὰϲ διαθέϲειϲ ἔφθαϲαν.

    Ἔcτι καὶ ἐπὶ ϲυνεμπτώϲεωϲ προϲώπων ταὐτὸν ἐπιδεῖξαι. τὸ γὰρ νικῶ πρώτου ὂν προϲώπου οὐ μετελεύϲεται ἐπὶ δευτέρου, καθ᾿ οὗ [*](μaevx. β 31. Etiem diversae verborum personae coincidemt (eadem) [*](rxsκ. xv μns. exse. Β 7 ea eεrfe εerὸi μormα, quae φύϲει est aetiea, u4 ἔποίηϲα, a5d4 ea, quae nufurα est pusεeα, amc αectonum commsfaf4omem 4gοrαt. ἔποιηϲάμην enim acm natura, sed usa activum est. - 8 εἰ 1θ Aziston. in schol A. ad 8 60ip 215 Ht.): ἡ διπλ, ὅτι ἀντ τοῦ κόπτων, idemque in schol. A ad B 264 (p 65 Er): ἡ διπλ3ῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ πλήϲϲων τὸ παθητικὸν παρείληφεν (ok ad 6 763 ππεπληγυα: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντί τοῦ πλήϲϲουϲα τῷ παθητικφ). MscrobV 628.13E.: πέπληγα cero, ἀφ’ οὖ τὸ επεπληγὡϲ ἀγορῆθεν3, καὶ κέκοπα, ἀφ’οὖ τὸ εἀμφοτέρω κεκοπώο, fam de actu quom de pαseome d4cuntμr. Rectum eet emim§ et πεπληγώϲ ϲε et πεπληγὼϲ ὑπὸ ϲοῦ, επεπληγὡϲ ἀγορῆθεν3 καὶ εράβδῳ πεπληγυῖα . perfeca secmda activa iam Dionysina Thrax μεϲότητι adscripsit, quae, ut sit, ποτὲ μὲν ἐνέργειαν ποτὲ δὲ πάθοϲ παρίϲτηϲιν. vide Adn. ad Dion. 49, 2- 3 in ed. Τhl. - ἔφθαϲαν λθον. cf2 iura 217,23. 218.8. de adv.130,9: τὸ ῥῆμα φθάνει ἐπί τν εὐθεαν τοῦ ὀνόματοϲ. Ϲhoerob. ad Theodos. H 100.13 Hg. 579,12 O.: μέϲη διάθεϲιϲ λέγεται, ἔπειδὴ ὁ τύποϲ ὁ αὐτὸϲ ἔπ’ ἀμφοτέραϲ φθάνει τὰϲ διαθέϲειϲ, εἰ καὶ εἰϲ ὧν καὶ ὁ αὐτὸϲ κατ’ ἀμφοτέρων τίθεται 18 κα6’ οὖ. genetivus ab) [*](Anx mr., mscs. scs. m Al.Bδ. 2 οονται] fol 127r L, οἷοντε A. 4 ἐνεργητικῶν L παθητικῷ om Ϲ λόγου CBb, λόγῳ A L. Βekex eon- Ment 208.15 β 5 γο5ν hlig, ουν A, om L.CBb 6 θfεων B ἀντ] fol 52ν A ἐποιήθη L. β 7 ομολογωϲ A. (post τὸ rasore umine litterae in A. 13 ἑ om codd., add b β 14 ὅττι AL. ῇ 15 mle τὰ add κω B β 17 θekker: con- enniss legas ἔφθαϲεν. st numsai saepissime varientur apud Ap., vide ESchnsideni comm. 14 1Β ϲυνεμπτώϲει B 19 νικῶ] fol127v L. πρῶτον 5ν πρόϲω- πον B δευτέρου A B, δεύτερον Lb, sed genetivum tuentux 152,19. 338,17. de coni. 242,9: ἡ διά πρόθεϲιϲ ἐπ’ αἰτιατικῆϲ φέρεται (sic A). de adv. 123, 24: ὀ αὐτὸϲ λόγοϲ ϲυντεινέτω ἐπὶ πάντων τῶν τοιούτιων κοθ’ οὖ A L (uterque cum simis prosodiacis), καθὸ CBb)

    298
    ἔχει δεύτερον τὸ νικᾷϲ· ἀλλ᾿ ἐπεὶ πάλιν προϲτακτική τιϲ προφορὰ ἐν δευτέρῳ προϲώπῳ ἀναμένει τὴν φωνήν, κἂν ἐπὶ δευτέρου τιθῆται, καταλληλότητα ἀναδέχεται, ὡϲ ἔφαμεν, γενόμενον προϲτακτικόν. μέτειϲιν [*](212 b) ὁ λόγοϲ καὶ μέχρι τοῦ τρίτου, ὃ δύναται περιγράφεϲθαι τῆϲ ϲυνεμπτώϲεωϲ διὰ τὴν προϲιοῦϲαν τοῦ ῑ γραφήν· ὅμωϲ γοῦν ἀκουόμενον ϲυνεμπίπτει τῇ πρὸϲ τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον προφορᾷ, καὶ ἔϲτιν ἐν τῷ δέοντι λόγῳ, ἐὰν ἡ ἐπακολουθοῦϲα αὐτῷ ἔγκλιϲιϲ ϲυνῇ, λέγω ἡ εὐκτική, ὡϲ ἔχει τὸ παρ᾿ Ἀλκμᾶνι
  • νικῷ δ᾿ ὁ κάρρων {frgm. 89 B4},
  • καὶ ἔτι ἐν τῷ Ὁμηρικῷ
  • τρυπῷ δόρυ νήϊον ἀνήρ {ι 384}.
  • ϲαφὲϲ γὰρ ὅτι ἐν ὁριϲτικῇ ἐγκλίϲει ἀκατάλληλόν ἐϲτιν, ἐν δὲ τῇ εὐκτικῇ [*](212 s) κατάλληλον, ὥϲ γε καὶ ἐν τοῖϲ προκειμένοιϲ τὸ μὲν νικῶ ἐγώ πρὸϲ τὸ [*](forma utuntur). νικῶ primae personne est in indicativo. cum autem imperativus pannii in secanda persona eandem formam accipiet, νικῶ ibi quoque, ubοi de secunda persona dicituα, congruens est, εἰ quidem imperativum sensum habet. atque etiam in tertiam persenam νικῶ trensit, quamquam non sine ulla muta- fione hoc ft, sed addite ι littera muts. si vero sonum tentum respicimus, coin- cidit optativi tertia νικῷ cum ea forme, quae pertinet ad primam et secundam personam, cum prima indicativi et secunda imperati. ergo in tribus personis haec vox conrua esse potest. hoc exemplum ad cognoscenda similia suffeiet eis, qui in declinsmdis verbδis totam fenionum seriem persecuti sumt.) [*](κατά praepositione pmmdens ita videtur intehlegi posse, ut ilis locis, ubi inmgitur cum verbis diemmdi, uem pendi, ponmmdi (cfr e.g. 107,19: τὸ οὖτοϲ κατὰ παντὸϲ ὑποκειμένου παρολαμβάνεται). ad quuπ persemαm stgmfcandαm νικῶ lxma Mαbet suxfα se νικᾶϲ μeemαm.) [*](rxsrκ. xv Ans. exso. 1 δεύτερον. cum hoc pleonasmo ϲὰ tsleε, quslea legmtux de pron. 23,11: διὰ ῥημάτων .. . ἡ τῶν ῥημάτων παράεϲιϲ ἀναπληρο τὴν τῶν προϲώπων μετάβαϲιν, et supra 17,15-16. de pron.47,12-13. - προϲτακτκὴ προφορά. cf 27.22. 31,17. 78,15. 264,4. 1sπma qκaedam mperatieι, sci passiva temporis praesentis - 2 ἀναμένει de aliυnde acceptis, ut ἀναδέχεϲθαι. ef2 326,1. de adv. 169,22: τὰ προκείμενα τῶν ἐπιρρημάτων (adverbia in ὧϲ α nominibus orta), ἰδίαϲ παραγωγῆϲ οὐ τυχόντα, οὐδὲ τὸν διὸν τόνον ἔχει, ἀναμένει δὲ τὸν πτωτικὸν τόνον, ὅϲ ἐϲτιν ἀπὸ γενικῆϲ πληθυντκῆϲ, et 12,4 et 174,14: ἄπερ οὐκέτι ἀναμένει τόνον λλότριον. vide ΒSebmeideri comm. ad l. de adv.138,25.) [*](Ans. cmv., mscs. scs. im AL.CΒb. 1 προφορὰ b atque fem Sophi3mus, διαφορὰ omnes coἅices, quem lectionem Hortus sic putavit corrrverti posse: diersκs modes myerafici I 2 τεθῆται B 4 τρίτου om A~, supra add A 5 om LOB post δόναται add δᾶ B ( cυμπτώεωϲ Ϲ 1 B γοῦν] oῦν L ακοουμενον A. 1 πρὸϲ τὸ -δεύτερον] προϲτακτικᾳῇ LCB, πρὸϲ τὸ ᾶ καί β A. vide Argum. β 7 ἐὲν] ε om A , add A β 8-11 Ἀλκμᾶνι νικφ-ἀνρ] ia A. αἵ ab A~ scriptum, κμᾶνι νικῶι ab A in res, ac subsequonta quoque usque ad ἀνήρ A scripsit (sed in vacuo spatio, ubδi A niLi exaraverat), pro τγρυπῷ autem τροπω scripsit, sient B et fctasse CC. L. in Elemnis verbis δὲ pro δ’ praebδεt. B post dνὴρ add Κθόνει β 12 1ξ ἐϲτν-κατάλληλον om C)
    299
    νικῶ ϲύ. ὁριϲτικὸν γὰρ ὂν ἀκατάλληλόν ἐϲτιν, χρὴ γὰρ νικᾶϲ ϲύ, προϲτακτικὸν δὲ κατάλληλον. Ἀπόχρη τὸ παράδειγμα εἰϲ ἀφορμὴν τῶν παραπληϲίων τοῖϲ ἀνελλειπέϲτερον κεκλικόϲι τὰ ῥήματα.

    Ἔϲτι καὶ ἐξ ἀριθμοῦ τοῦ ἐν ὀνόμαϲιν ταὐτὸν ἐπιδεῖξαι. τὸ γὰρ φίλων ἤ τι τῶν τοιούτων, γενικῆϲ ὂν πληθυντικῆϲ τριγενείαϲ τε τῆϲ ὑπούϲηϲ, ϲύνταξιν ἀπαιτήϲει κατὰ τὴν ταὐτότητα τοῦ προϲώπου γενικῆϲ πληθυντικῆϲ, οὐκ ἐν γένει δυναμένην ἀκατάλληλον εἶναι διὰ τὸ ϲυγκεχυμένον τοῦ γένουϲ (οἷόν τε γὰρ φάναι φίλων περιπατούντων [*](213 b) καὶ φίλων περιπατουϲῶν), ἔν γε μὴν πτώϲει ἢ ἀριθμῷ, εἰ φαίη τιϲ φίλων περιπατοῦνταϲ ἢ περιπατοῦντα· οὐ μὴν ἐν τῷ Φίλων περιπατῶν ἢ περιπατεῖ, ἐπεὶ πάλιν εὐθεῖα ἑνικὴ ϲυνεμπέπτωκε. πάλιν γὰρ προφανὴϲ ὁ λόγοϲ ἐπὶ τῶν ὁμοίων.

    Ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ῥημάτων. τὸ γὰρ ἔλεγον καὶ τὰ ὅμοια ἑνικά [*](Aaavκ. β ξ8. Congruentiae et incongruenfise exempla ex numeris quo- que nominum petere licet. φίλων plmralis cum omnibus generibous iungi potest, qd4a gnmera non disfnguit, neque t8men cum omni casu et numero, velut φίλων περιπατοῦντα inconruens estc st Φλῶν περιπατῶν rursus congruum, ei qddem Φλῶν non genetivus plnrslis est, sed nominativus singdlaris nominis propzii.) [*](Aaαvκ. β Bξ. Htiam verborum numeri diversi nonnumquam coincidunt. qno ft, ut nonnose formae verbales de diversorum numerorum subiectis prae-) [*](azsrκ. xv Ans. sszo. 2 ἀφορμὴν. ezr 290, 6. utroque loco hoc vocabulum id mignifcat, nmde quis profectus rem siquem recteiudicsre potest. - - 9 eὰε Pzsc. XV 5I § 186 201.3 Β.: emas dames et atlatεus plεreis mobua nomi- num ee premom4nsm sel pereptorεm smrs est per ria geπιεr, s4 ponas, iil4z, αccasαfis. e famem cum ee merbmsloqutmεr,mescldnis ea eem4sagims, cua de comtruro seca, μemunints, cMm ecrα sfrssqκe sgmicafsemem, neure. - 6—8 φίλων poetslaat, ut sibi adsmgαtur pluras (nen sngdlars) gmetiess (pEcyt), st eadem persemα sigmcztεr hoc senetiεo atque φίλων nom4ne, sed geεε em nem pposfmlαὅt. - H1 πόλιν. non ru sus εὐθέῖα ἑνικὴ cofncift, ssd rtrsus ϲυνέμnπτωϲιϲ hic exstitit. - 12β ελιν γὰρ κτλ. hoc enuntiato excusatux quod non βSlura huius generis exempla proferuntur, sed unum rursus suffcere videbatur, sicut eupra lin. 2.) [*](Ans. omr., csom. som. is Al. Bb. 1 ὀριϲτκὸν] fol128r L. 1 2 ἀπόχρη] α in res I3 β mle τοϲ addi volmt Portus παρὰ, quia τοῖϲ κεκλικόϲι verba pttabδst ad eos postes referenda esse, mi mumεs smperecte verὸα aclinarsaat 3 ἀνελιπέϲτερονALb,ἐνελλμιπέϲτερον Β.crAdn.cr.ad161,5 εἰ 182,14huius ed. τὰ om L β 4 περί αριθμων E ng 1 Ἕϲτι-ἐππιδeξαι] καὶ ἐξ ἄρ. δὲ τοῦ ἐν ὅν. ἔϲιν αὐτὸ ἐrιδ. B 1 6 τ5ϲ AHuttmsen deleri vult, scilicet ut genetivus pm dieitur absclotus hic legatur st nibil impedit, quin τριγενείαϲ τῆϲ ὑπούϲηϲ sicut γενικῆϲ πληθυντκῆϲ pndest ab ὅν (post ϲύνταξιν rasura quattuor fere litte- rarum in A Γ ταἔτότητα] primum τ om A , add A προϲώπου AΒnttmnn. mutari vult in πτωτικοῦ uπτώϲεωϲ. vide Adn. exeg 1 7 dκατάλληλον] in L primam α litteram omissam postea add ipsa L, κατάλληλον ῦ εἶναι om B 10 5 περιπατοῦντα fol 53r A Φλῶν] ω ex o fectum ab A ent A5 11 aπεριπατῶν] ν om A , add A ενικη ἄ , γενικ Al. Bb, fostaese ἑνικὴ γενκῃ 1 ϲυμπέnπτωκε 1 18 ἔm] περ A L. e 207, 3 ἐνκa] fcl1ssν L)

    300
    ἐϲτι πρώτου προϲώπου, ὅμοια ὄντα τῷ ἔγραψα, ἔλεξα. ἐφ᾿ ὧν εἴ τιϲ φαίη ἔλεξα ἐκεῖνοι, ἀκατάλληλον λόγον παραϲτήϲει καὶ ἕνεκα τοῦ πρώτου προϲώπου καὶ ἕνεκα τοῦ ἀριθμοῦ, οὐ μὴν ἐν τῷ ἔλεγον ἐκεῖνοι· πάλιν γὰρ ἡ ϲυνέμπτωϲιϲ ἡ πρὸϲ τὸ τρίτον πληθυντικὸν τὸ [*](213 s) ἀκατάλληλον παρῄτηται, καθὸ δέουϲα ϲύνταξιϲ γέγονεν ἡ πρὸϲ τὸ πληθυντικόν. Ὑπεξῃρήϲθω τὰ Δωρικά· ἡ γὰρ παρ᾿ αὐτοῖϲ καταβιβαζομένη ὀξεῖα ἐπὶ πληθυντικῶν ἀφίϲτηϲι τὴν πρὸϲ τὸ ἑνικὸν ϲυνέμπτωϲιν.

    Ἔϲτιν καὶ κατὰ τὰϲ πτώϲειϲ τὸ τοιοῦτο παραϲτῆϲαι. τὰ γὰρ ἀναμεριϲθέντα εἰϲ πέντε πτώϲειϲ τὰϲ ἀνθυπαλλαγὰϲ τῶν πτώϲεων ἐμφανίζει, ἃϲ παραδεχόμεθα ἢ κατὰ τὸν τῶν ϲχημάτων λόγον, ἐθιμώτερον διαλέκτου τὸ τοιοῦτον ἐνδειξαμένηϲ, ἢ ἀπαραδέκτουϲ ποιούμεθα κατὰ τὸν τοῦ ἀκαταλλήλου λόγον. οὐχ ὑποπίπτουϲα γὰρ ἀρχαικῇ χρήϲει, ἀπειράκιϲ κατὰ τὸ αὐτὸ παρειλημμένη ---τὸ [*](dicari possint, velut ἔλεγον de persona prima singularis numeri et de tertia. plureis.) [*](Aaovκ. β Β4. ln eis nominibδus, quas omnes casus propriis terrminsfionibus distinguant, permutatio casuum observa i potest, ubicumque slienns casus pro legtimo ponitus est, qualis constructio aut pro Dg a accipitux aut pro incon- gruentia non accipienda habδetur. huius generis est nominativus pro vοcativο) [*](rssrε. xv μAns. sxxo. 4-B ad ἡ ϲυνέμπτωϲιϲ cogitando supplendum τοῦ πρώτου ἑνικοῦ et prins τὸπληθυντικὸν2eferendum adἔλεγον, alterum ad ἔκεῖνοι. -- 6 τὰ Δωρικά. losnn.Alex 3,16: παρὰ Δωριεῦϲι τὸ ἔλεγον ἐκεῖνοι παροξύνουϲιν (Abrens de dial. dor. 26 poposcit παροξύνεται). Macrob. de diΒer p614, 32E. Δωριεῖϲ sn Es serbis, qaae tπ ον mttuat parataticem et proter βραχυκαταληξίαν in tetiα a Sne pαtsmtut4 αceεnfeem, ferram aner4 gurulis dsαrettoms grα4ιt βαρυτονοῦϲιν, ἔτρεχον ἐγώ προπαροξυτόνωϲ, ἐτρέχον ἔκeνοι βαρυτόνωϲ (ubiAhrens iniuria παροξυτονοῦϲιν pro βαρυτονοῦϲιν fagitait et παροξυτόνωϲ pro βαρυτόνuκϲ cf2 adnotationes ad supplem. Dionysii Thr. de prosodiis 107.6 - 109,1 .). - 9 ἀναμεριϲθέντα εἰϲ π. πτώϲειϲ. vide Adn. exeg ad 157, 5 hnins editionis. -- 181ξ Ap.psimo videtur scribδere voluisse: παραδεχόμεθα ἢ κατὰ τὸν τῶν ϲχημά- των λόγον . . . ἢ κατὰ τὸν τοῦ ἀκαταλλήλου λόγον. - 12 -1ξ οὐχ-παρειλημμένη . . . τὸ. ad ὑποπίπτειν cfr 208.13. de adv. 17s.2. ad ἀρχαῖκῇῇ χρήϲει ef2 139,24. κατὰ τὸ αὐτό, eodem modo. cetermm vide Adn. crit.) [*](μns. emr, asϲs. scs. m AL.CBh. 1 τῷ] τὸ A , τοῦ l. ε] 5ν B 2-B πρώτου om Bb. A uncis inclueit καὶ ἕνεκα -προϲώπου i B ἡ om B 6 ὑπεξαιρείϲθω l. CB Βylburg: δrtasse roccus μεταβιβαζομένη. at vide e.g. de adv.178,8 β 7 ἐνικὸν] δωρικὸν B β 8 περί πτωϲεωνAP ng l τοιοῦτον L. ~ 16 5ϲ] ϲ B εὐθιμὸτερον 1 18 οὐχ] fcl12a~ L. οὐχ B β 12-18 mle οὐχ nonnula deesse censet lortns, sed supplere omissa non audet. Eayaer~ eonicit scribendum esse: ἡ γὰρ εὐθέα ϲχῆμα ποιὲ τῇ κλητικῇ ϲυνεμnίππτουϲ ἀρχαικῇ χρήϲει ἀπειράκιϲ κτλ. sed lacuna in subsequentibus post παρειλημμέ statuenda est, οbδi videntur huiusmodi verbδa omissa esse: ἐϲτν εὐθεῖα ἐνικἡ ἀντί κλητικῆϲ ἐnππὶ ἀρρενικῶν τῶν μὴ ὀμοιοκατοληκτούντων κατ’ εὐθεῖαν καὶ κλητικἡν, ὡϲ ἔχει. ad ἀρρενικῶν adiecimos τῶν μὴ -κλητικήν propter subsequens ὡϲ ἔφαμεν. cfr in eelim ad lin.1 subseq. pugnae de adv. 202,4 1 12 γὰρ om. A , add supra A post γὰρ add ἐϲτι L β 18 παρειλλημενα A)

    301
  • ἠέλιόϲ θ᾿, ὃϲ πάντ᾿ ἐφορᾷϲ {Γ 277},
  • δόϲ, φίλοϲ {ρ 415},
  • [*](214 b)
  • ῶ φίλτατ᾿ Αἴαϲ {Soph. Ai. 977 et 996},
  • ἄπειρα τὰ τούτοιϲ ὅμοια, ἃ τὸ Ἀττικὸν ϲχῆμα παραϲτήϲει, καθότι, ὡϲ ἔφαμεν, ἡ κλητικὴ ἕτερον τέλοϲ ἀπῄτει. ἢ ἀντεϲτραμμένωϲ, ὅτε ἡ κλητικὴ ἀντ᾿ εὐθειῶν παραλαμβάνεται κατὰ Μακεδονικὸν ἔθοϲ ἢ Θεϲϲαλικόν, ὡϲ οἱ πρὸ ἡμῶν τὸ τοιοῦτον ἐπιϲτώϲαντο,
  • αὐτὰρ ὁ αὖτε Θυέϲτ᾿ Ἀγαμέμνονι {B 107},
  • ϲυνελέγχοντοϲ καὶ τοῦ ἄρθρου τὴν παραλλαγὴν τῆϲ πτώϲεωϲ. Ἀλλ᾿ ὁπηωίκα ἡ κλητικὴ καὶ ἡ εὐθεῖα ϲυνεμπίπτει, εὐθέωϲ καὶ τὰ προκείμενα τῶν ϲχημάτων ἀφίϲτανται· οὐδετέρα γὰρ τῶν πτώϲεων εἰϲ ἔλεγχον [*](osurpatus, qui usms non solum vetustos est, sed sexcenties invenitur Atficaeque fgurae nomine appellatnrrq et ex contrario vocativus loco nominativi positus secundnm Macedonum vel Theesslorum consuetudinem. ἴerum in eorum casuum usu, qui coincidunt, nee fgnra nec incongrmentia exsistere potest.) [*](τssrκ. er Ans. exso. 1 eft Aristonicus in schol. A ad Γ’ 977 (p 87 Pr ) ἡ διαλῆ περιεϲτιγμένη, ὅτι λιοϲ ἀντὶ τοῦ λιε, ὡϲ κἀκε εδὸϲ φίλοοα καὶ εἀλλὰ φίλοϲ θάνε καὶ ϲόα (Φ 106), et de pron. 110, 3: ἐν ῥήμαϲι παραλλαγὴ προϲώπων . . . καὶ ἐν ὀνόμαϲιν· ἠέλιοϲ γὰρ ἀντ τοῦ λιε, et de adv.] 202.4: πάμπολλοϲ ἡ υμμονὴ τῶν πτώϲεων καὶ (υνέrπτωϲιϲ, δυικῶν ἁπάντοτε ϲυμπιπτόντων, οὐδετέ- ρων τε κατ’ εὐθεαν καὶ αἰτιατιχὴν καὶ κλητικήν, καὶ ἔπὶ τῶν πλείϲτων ἀρρενικῶν κατ’ εὐθεfαν καὶ κλητκήν, ὡϲτε καὶ μέχρι ϲχημάτων ἀνάγεϲθαι τὴν ϲυμπάθειαν, ὡϲ εήέλιοϲ ὅϲ πάντ’ ἐφορᾶο καὶ τὰ τούτοιϲ ὅμοια, καὶ ἐπὶ πληθυντικῶν ἁπάντων. -- 2 de pron. 21,23 tϲωϲ Ἀττικῷ ἔθει εἰϲ ὅϲ εληξεν ἐπ ιλητικῆϲ (scil. τὸ οὕτοϲ) ὁμοίωϲ τῷ εδὸϲ φλoc. -6 e22 supra 46,9. - 4 Ἀττικὸν ϲχῆμα. ezr infra 291,25 et de pron. 21,25. Ϲhoer. in Theod. I 131.12 HHlg: Ἀττικο τὰϲ αὐτὰϲ εἰώθαϲι ποιeν ὀρθὰϲ καὶ κλητικάϲ, οἰον ... ὁ Ααϲ 5 Αἴαϲ, ε5 οὖτοϲ, Αἴαϲ, δεότερόν ϲε προϲκαλῶ3 (Soph. Ai. 89). Θreg. Ϲοr. de dialecto attica 53: τὰϲ εὐθείαϲ καὶ τὰϲ κλητικὰϲ ἐπίϲηϲ ἐκφέρουϲιν. οἰον ὦ οὕτοϲ, ὦ φίλοϲ ἀντὶ τοῦ φίλε, ὡϲ καὶ Ϲοφοκλῆϲ ε9 οὕτοϲ Ααϲ, δεύτερόν ϲε προϲκαλῶα. rammaticns Augustanus de dial. att. ὲ 19: εὐθείαιϲ ἀντὶ κλητικῶν χρῆται· ὦ φίλοϲ ἀντ τοῦ ὡ φίλε καὶ ὦ dνθρωποϲ ἀντὶ τοῦ ὦ ἄνθρωπε. - θ Atticis huno quoqne usum tribmit ~reg. Ϲοr. 41: καὶ τὸ ἐκφέρειν ἔπὶ κλητικῆϲ τὰϲ εὐθείαϲ ενεφεληγερέτα ζεύο . . . εἰππότα Νέϲτωρ . . . εὐρυόπα ζεύο . ..Ἀττικῶν ἐϲτι, ram. Aug. Β: xἰ παραλήψειϲ τῶν κλητικῶν ἀντὶ εὐθειῶν Ἀττικῶν εἰϲιν δίαι (cum eisdem exemplis) tribuit Atticis et Aeolensibδns Excerptum Haroccisnum a HSehneidero in Hibello schϲlastico Lmieburgmsi a. 1894 editem 30 de dia. Att.: Τούτων ἐϲτὶ καὶ ἡ χρῆϲιϲ τῶν κλητικῶν ἀντ εὐθειῶν, ὡϲ καὶ οἴ Αἰολεῖϲ ποιοῦϲιν, ἱππότα ἀντὶ τοῦ ίππότηϲ λέγοντεϲ καὶ νεφεληγερέτα ζεύϲ ἀντ τοῦ νεφεληγερέτηϲ (cfr ibid ὲ 10 de disl.Aeol.). 7 8 οί πρὸ ἡμῶν κτλ. vide Ariston. ad schol. A. ad Β 107 (p 59 Er): ἡ διπλ5, ὅτι . . . καὶ ὅτι κλητικὴ ἀντ τῆϲ ὀρθῆϲ, θυέπτα ἀντὶ τοῦ Θυέϲτηϲ, et cfr Arist. ad Π185 (p 261 Hrt.) ἀκάκητα: ἡ διπλῆ, ὅτι τῇ προϲαγο- ρευτικῇ ἀντὶ τῆϲ ὀρθῆϲ κέχρηται, ἀντὶ τοῦ ἀκακήτηϲ. ὡϲ κυανοχαῖτα ἀντὶ τοῦ υανοχαίτηϲ, et Lebrsii Aristarch. 266 seq.) [*](An~. cerr., nmsca. scs. is Al. Bb. 1 ~ 3’ l. πανία A. , corr A 4 5 add 0mig ϲχμα Hb, χρῆμα A L. 1 6 ιλιτικη A , corz A. iren l. 10. et in seq. pag. Hin. 1. 2. 6 (bi). 10 7 θετταλικόν L Γ eπιϲταντο A (non. επεϲταντο, ut Βekker it), supra α scripsit ωϲ A β 11 ἀφίϲταται Cb)
    302
    τοῦ ϲχήματοϲ δύναται παραλαμβάνεϲθαι, οὔθ᾿ ὅτι ἡ κλητικὴ ἀντ᾿ εὐθείαϲ, οὐθ᾿ ὅτι ἡ εὐθεῖα ἀντὶ κλητικῆϲ.

    [*](De coincidentia σύ nominativi et σύ vocativi, quam vocem Tryho iniuria ubique vocativum esse censuit.)

    Καὶ δῆλον ὅτι διὰ τὴν τοιαύτην ϲυνέμπτωϲιν Τρύφων ἐν τῷ [*](c. VIII. 214 s) περὶ προϲώπων {p 32 Vels. αἴτιοϲ ἀφορμῆϲ ἐγένετο τοῖϲ ἐθέλουϲιν πρὸϲ αὐτὸν ἀντιλέγειν, οὐ παραδεξάμενοϲ τὴν ϲυνέμπτωϲιν τῆϲ εὐθείαϲ καὶ τῆϲ κλητικῆϲ ἐπὶ τῆϲ ϲύ ἀντωνυμίαϲ. φηϲὶν γὰρ μόνηϲ εἶναι κλητικῆϲ διὰ ϲύνταξιν τὴν πρὸϲ τὸ δεύτερον πρόϲωπον τῶν ῥημάτων· «ὡϲ γάρ φαμεν Ἀρίϲταρχε γράφε καὶ ἔτι ἐπὶ ὁριϲτικῆϲ προφορᾶϲ Ἀρίϲταρχε ἀναγινώϲκειϲ ἢ καὶ κατ᾿ ἐπερώτηϲν, τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον καὶ τὸ ϲὺ γράφε ἢ ϲὺ γράφειϲ τὴν κλητικὴν ὁμολογεῖ». κἀκεῖνο δὲ παρατίθεται, ὡϲ ἡ μὲν εὐθεῖα ἐν τρίτῳ προϲώπῳ νοεῖται, γε μὴν [*](215 b) κλητικὴ ἐν δευτέρῳ, οὗ ἐϲτι καὶ ἡ ϲύ· καὶ δῆλον ὅτι κατὰ τὸν λόγον τῆϲ κλητικῆϲ. πιϲτοῦταί τε πρὸϲ τοὺϲ ζητήϲανταϲ, πῶϲ ἄν ϲυϲταίη κλητικὴ εὐθείαϲ μὴ οὔϲηϲ, τῷ καὶ εὐθείαϲ μὲν οὔϲηϲ μὴ ὑπάρχειν κλητικὴν [*](μααvκ. β 8B. Trypho quia nominstii cesus et vocativi coincidemtiam in ϲύ pronomine non agnoit, eneam dedit vitupersmdi adverseris suis. dixit enim , ϲύ aοlins vocativi esse nsque ulitex indiesndum esse de ϲὺ γράφε aut ϲύ γράφειϲ quam de Ἀρίϲταρχε γράφε aut Ἀρίϲταρχε γράφειϲ. adhditque hmmc rationem: nominativum sempex terti8e personne esse, vοcatiyum seenmdse, ϲύ sutem ipsum qboqu esse sscumdse nec fmrum esse, quod vοcstivus exstet fne nominstivο, cum sint etiam nominativi sine vocstivο.) [*](rasnκ. ex μns. κxse. 3 16 Pec. XVD § 190 202.8-18 Β.: Ee ts quόqu4e quudαm duὸαeεrun4, nomnoeus att tanfmm an eocαtes . . . et quodam Eεχpo, qu4od A pollonίus urgε4ιt, ocatem eum szs pstαnt, deceptas az omnum voααtsts, gu4 eemsnguntεr secundae peraeae nerἔorn, quod d4cmus tu legis et dscίpale legis. et eft de pron. 51, 18: Τρύφων φηϲὶ μηδ’ ὅλωϲ εὐθείαϲ εἶνοι τὴν ϲύ, κλητικῆϲ δὲ μόνον . . . εαί ιλητικαὶ δευτέροιϲ προϲξποιϲ ϲυντάϲϲονται, Ἕκτορ λθεϲ, Ϲώκρατεϲ διελέξω τοιοθτον οὖν καὶ τὸ ϲ5 λέγε καί ϲύ ϲκάπτεα. atque conferenda est cum hac ἴryphonis refutafione (usque ad 218.19) tota eiosdem a gumenti exposiio, quae de pron. 51,18-54, 3 legitur, et HSehneideri interpretatio. - 1B ππϲτοῦται. vide Adn. crit. ad 14. - 13—303,2 cvr de pron. 51,27 ex Tryphonis argumentatione: εοὐ πάϲηϲ πτώϲεωϲ εὐθεῖα, τοῦ ἀλλήλουϲ, τοῦ ἐμαυτοῦ, ὥϲτε καὶ τῆϲ ϲύ οὕϲηϲ κλητικῆϲ οὐ πάντωϲ εὐθεῖα ἐπιζητηθήϲεται.») [*](μns. cur., mscs. acs.1κ AL. Bb. 1 oo8) ooδ’l.CB ~ ἀντ) ἀνrt LBb( ante ἀντὶ add xx B 1 2 o58) ooδ’ B ϲύμπτωϲιν B 4 ϲωπων αιτοϲ] fϲl 53ν A. (τοϲ] fol129ν L. i πρὸϲ αὐτὸν post ἀντιλέγειν ccllocst B ι 7 rἡὴν] τη A. 1 8 κα om LB (περί τηϲ ϲυ αντωvυμιαϲ A ng β 1θ Bελker: αytus eddefur ὀμολογεν. perperam: nam rectam, non οbHiqnam orstonem habemas ab ὡϲ γάρ usqueadόμολογε 1 12 ιλιτικηA. ,co rA. item l.13.14 (bis). et l. 2. 5.11.12.18 psg.seq. l ἡ om L β 1ξ τε om LCB β 14 ante κλητικὴ add A l. |τῷ καὶ Huttmsnn, τὸ καί A LCb, καὶ τὸ B. πιϲτοῦϲθαι, demonsrure, ab Ap. modo cum accusativo rei demonstratae vel demonstrsmdae usupatur (ex. gx. 1s1,9. 208.3. 214,7 300 10 de pron. 17,24. de adv.151,27), modo cum enumtisto, quod ὡϲ coninctione inducitur (ut 324,28), modo sine obiecti sigmi- fcatione ιut hic et 11 10. 50.23.11e.s5. 205.25) | μὲν hig, μὴ AL Ϲ, γε μὴν L ng et Bb)

    303
    ἐπὶ τῆϲ ἐκεῖνοϲ καὶ ἐπὶ τῆϲ αὐτόϲ καὶ ἐπὶ τῶν οὐ δυναμένων κλητικὴν ἐπιδέξαϲθαι.

    Τὴν πρὸϲ αὐτὸν ἀντίρρηϲιν γενομένην ἐπιτομώτερον ἐκθηϲόμεθα, ἐκεῖνο ἔτι προϲτιθέντεϲ, ὡϲ μᾶλλον παρακινδυνεύεται ἡ ϲύ ἀντωνυμία κατὰ τὴν τῆϲ κλητικῆϲ ϲύνταξιν ὡϲ οὐ δεόντωϲ παρειλημμένη ἤπερ κατὰ τὴν τῆϲ εὐθείαϲ ;ύταξιν. ἔχει δὲ τὰ τοῦ λόγου οὕτωϲ. — [*](215 s) 1. Τὸ πρῶτον, ὅτι μάτην ἡ ἐν τοῖϲ ὀνόμαϲιν εὐθεῖα παραβάλλεται τῇ τῶν ἀντωνυμιῶν· τοῦτο γὰρ ἐξαίρετον ἔϲχεν ἡ ἀντωνυμία, τὸ καὶ ἐν πρώτῳ καὶ ἐν δευτέρῳ προϲώπῳ ἐν εὐθείᾳ παραλαμβάνεϲθαι, οὐ δυναμένων τῶν ὀνομάτων τὸ τοιοῦτον ἀναδέξαϲθαι, καθὼϲ παρεϲτήϲαμεν. — 2. Ἀλλ᾿ εἰ καθὸ δεύτερον πρόϲωπον, διὰ τοῦτο κλητική, οὐδὲν κωλύει καὶ τὰϲ ὑπολοίπουϲ τῶν πλαγίων κατὰ δεύτερον πρόϲωπον κλητικὰϲ εἶναι· καθάπερ οὖν ἐκεῖναι ἀντ᾿ ὀνομάτων ἐν πλαγίᾳ πτώϲει κεκλιμένων παρελήφθηϲαν, οὕτωϲ καὶ ἡ ϲύ ἀντ᾿ εὐθείαϲ. — 3. Εἰ τὸ ϲοὶ ὄντι ἀγαθῷ καὶ ϲὲ ὄντα ἀγαθόν τῶν αὐτῶν πτώϲεων, δῆλον ὅτι καὶ τὸ [*](216 b) ϲὒ ὢν ἀγαθόϲ. — 4. Εἰ τὰ ῥήματα μιᾶϲ ϲυντάξεωϲ ἔχεται καὶ τὸ ἐγώ εἰμι ὀρθῆϲ καὶ τὸ ἐκεῖνόϲ ἐϲτιν ὀρθῆϲ, δῆλον ὅτι καὶ τὸ ϲὺ εἶ τῆϲ αὐτῆϲ πτώϲεωϲ.

    5. Εἰ τὸ εἶ οὐδέποτε κλητικῇ ϲυντάϲϲεται, εὐθείᾳ δέ, Ἀρίϲταρχοϲ εἶ, γραμματικὸϲ εἶ, οὐ μὴν Ἀρίϲταρχε [*](Aaovκ. ψ Bθ. use contra ~ryphonem dicta sumt, brεiter exponemus, hoo praefmisso, vocativum ϲύ fortasse magis quam nominativum 1arioni nofmae- que repmare. 1. Perversum est, nominum nommnstivum et pronominum eom- perarε, quoniam hoc est proprium pronominis, ut eins nominativo uti possimus in prima et seenmda pmcsens, ubi nomina nsmrps3i nequeunt. - 2. i ϲύ vοca-- tivns esset, quia seenmdae pexsonse est, εtism ϲοῦ ϲοί ϲέ pro vocativis habmda essent. st revxa, ut haec femgmtur nominum vice in οbδliquis casibus, ita ϲύ in nomnstivο. - 3. 8i in ϲοὶ ὄντι ἀγαθῷ pronominis casus idem est ae participii nomimisquε, non minna hoc valebit in ϲὺ Oν ἀγαθόϲ. - 4 Βi verba semper cum iisdem casibus constrmontux et ἐγ5 in ἐγώ εἰμι nominativus est, appetet εti8m ϲύ in ϲύ εἶ nominstium esse.) [*](μsevκ. ψ 87. 5. ε (verbi εἰνά) sempex cum nominativo imgitur, velat Ἀρίϲταρχοϲ εἰ, numquam cum vοcativο. ergo stiam ϲύ in ϲ ε pro nominativo) [*](rserκ. zv Ans. sxaa. 1θ παρεϲτήϲαμεν: supra 11ξ, 1ὅseqq. cr 112, 11 atqne de pron. 52, 17 - 19: αἰ δὲ ἀτωνυμίαι -ϲυντάξεωϲ. - 18-p ξM4, 5 ele Pmae TV I 192 203, 3-11 EL.: guod etam aeminaeiei emmism casudιm seemds eeγοεum e5t pundo comiuegεnttεε pgersemts, osfemdunt guμἔgtostiεα verba) [*](μns. emr, csϲs. scs. m Al.CBb. 1 ὲπὶ ante τῆϲ αὐτόϲ om LϹ, καὶ-αὐτόϲ om Β β 3 ἐκθηϲόμεθα] fol130~ L. β 4 προϲτεΕεντεϲ A. B παρειλημμενηϲ A, ππαρειλλημμένηϲ C 1 6 fπeρ Βb, ὅπερ A, εἴπερ L. sed n ἤπερ correctum, ut videtux, ab L ϲόνταξιν om Bb | τὰ om A, add A ψ ~ παραλαμβάνεται B 8 8 τοῦτο-πρξτῳ om LB 8 8 γὸ δ cum et Porto, τω A. θ ante xx ἐν δευτέρῳ exhibent τῶ L. (ex τοῦ laetum ab E) et , xo0 B β 11 5λλ’ εἰ Ab, ἄλλα .B ψ 14 ϲυτω cum rasura nina Htterae A, οὕτω L. Bb | ante πἡ so add τό B ψ 17 ἐἔϲτιν om L ( ὅλον) fol 54~ A. ( a posteriore καὶ τὸ iac. fϲl 1s0v L 1 18 post ππτώκεωϲ add Ao LB Ε] L eπ, ccax L β 19 τό ε-γραμματιικὸϲ ε om LCB)

    304
    εἶ οὐδὲ γραμματικὲ εἶ, πῶϲ οὐ δοθήϲεται ὅτι τὸ ϲὺ εἶ ἐν εὐθείᾳ ϲυντάξει ἐϲτίν; (οὐδὲ γὰρ ἐκεῖνο ἀληθέϲ ἐϲτιν, ὡϲ ἁπάντοτε αἱ εὐθεῖαι τῶν ὀνομάτων ἐν τρίτοιϲ καταγίνονται, καθὼϲ ἐπεδείξαμεν ὅτι τὰ ὑπαρκτικὰ τῶν ῥημάτων τὰϲ εὐθείαϲ ϲυνεγκλείει εἰϲ τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον πρόϲωπον).

    6. Εἴπερ τὰ πρῶτα πρόϲωπα πληθυντικὰ ὄντα ϲύλληψιν ἀναδέχεται δευτέρου καὶ τρίτου τῶν κατὰ τὴν αὐτὴν πτῶϲιν, ἡνίκα φαμὲν κατὰ μὲν μεριϲμὸν ἐμοὶ καὶ ϲοὶ καὶ Διονυϲίῳ [*](216 s) ἐλάληϲεν Τρύφων, κατὰ δὲ ϲύλληψιν ἡμῖν ἐλάληϲεν Τρύφων, καὶ ἐπὶ τῶν λοιπῶν, πῶϲ οὐκ ἂν δοθείη τὸ ἐγὼ καὶ ϲὺ καὶ Τρύφων ἐν ταῖϲ αὐταῖϲ πτώϲεϲιν καταγίνεϲθαι ϲυνόντοϲ πάλιν τοῦ κατὰ ϲύλληψιν πληθυντικοῦ ἐν εὐθείᾳ, ἡμεῖϲ παραγινόμεθα.

    7. Ἔcτιν κἀκ τῆϲ ϲυντάξεωϲ τῶν ϲυνδέϲμων παραϲτῆϲαι. ϲυνδεόμενα τὰ πτωτικὰ [*](habendum est. neque enim verum est, nominstivοs nominom semper tertiae esse personas, sed εἶναι verbum et similia eos etiem in primam εἰ secundem. personam cogunt, ut pateat Ἀρίαταρχοϲ εἶ prorsus recte dici.)) [*](μaovκ. β B8. 6. Βi ἡμῖν plurali comprehmmdimus singularia eiusdem casus, e.g. ἐμοί et ϲοί et Διονυϲίῳ, etiam ἐγὼ καὶ ϲὺ καὶ Τρύφων eiusdem casus sunt, quia ἡμεῖϲ nominativo comprehenduntur.) [*](μaovκ. β ξ8. 7. usndo cssuεlia, quibδus idem verbδum commune e t, con-) [*](er εocαteα, quae εmsi nominotiiεs nom sociantur, s4 eg5 grαπmαficuρ sum , tu orator es, ille philosophus est, ego Priscianus nominor, tu Apollo- nius vοcαris, lle Prrgilius uncupαfuer . . . ergo sne dubio haec comsruetio osfemdt h5c aominαteuum esse.) [*](rssrm. er Ans. sxsu. B ἐπεδείξαμεν: supra 115, 1ξseqq., de pron. 85, 1 : ἐν τρίτοιϲ προϲώποιϲ ἐνοeτο (scil τὰ ὀνόματα), χωρὶϲ εἰ μὴ τὰ τῆϲ ϲυντάξεωϲ ῥήματα ϲυντάττοιτο. - d4 ϲυνεγκλείει. vide Adn. crit. - B 11 elz 185, 7 - de pron. 19, 9-26 et 53, 8-13. ούλληψιϲ hic, ut illis antonymici locis, nm tam comprehensionem quam assumptionem sfgmiffcst. - ~ μεριϲμόϲ hio de se- parata notatione singuμarum personarum. - θ pro ἐν ταῖϲ αὐταῖϲ πτώϲεϲιν logica ratio poscit ἐν τῇ αὐτῇ πτώϲει, sed cogitari potest Apollonium plαsli usum esse, qula antecedunt nominativi primae, secundas, tertiae personae. -- 11-p865,10 depron. 52,24: αἰ ϲυναπτόμεναι πτώϲειϲ 5 διεζευγμέναι ἢ ϲυμπλεκό-) [*](Ans. ent., msοm. scs. im A l.ΟBb. 2 post ϲυντfξει rasura 2 litterarum A. ἁπάντοτε] πάντοτε L, ἄπαϲαι B ῃ 3 ἀπεδείξαμεν B β 4 ὑποτακτικὰ l.B, sed ab ipse L in ὑπαρκτικὰ correctum 1 ϲυνεγκλείει (non ϲυγκλείει, ut ex Βekkeri sfentio cohlegeris) exhibet A, quod videtux defendi posse: cerba ὑπαρκτικὰ aon solum 2n tertia persemα secum αἔest nominotvos nomsnsnm, sed simdl x primam et seemndam introducunt. ϲυγκλείει lCBb, quod qui praeferent, vim cogendi verbo tribumnt, quam cum εἰϲ praepositione coniunctum saepios apud historicos habet (sliam cum λόγον vel διάνοιαν coniunctum apud Apol. 11,9 et 12. 66,8. e7.23. 82,23.85.6. 89,20. 285,1. deadv.121,1. 122,29).cυντείνnι ci.Hgenol8 6 αὐτηὴν] αὐτοῦ 7 prius καὶ om B, uterum 1 8 κατὸ-Τρόφων om L ἡμῖν] εμοι A, sed ipsa prima manos sugra add ημιν β 8 tertiam κὶ om B 10 πτωϲεϲεϲι cum ras ν litterae A. β 11 παρεγενομεθαLB β 12 περί ϲυνδεμων AN ng ante παραϲτῆϲαι add τὸ τοιοθτον LaBb, ut in omnibδus codd. additum est 213,16, sed eiam cogtando facile suppletur. cr 54,24. 141,13 πτωτκὰ] fϲl 131r L)

    305
    κατὰ τὴν αὐτὴν κοινότητα τῶν ῥημάτων πάντωϲ καὶ τῆϲ αὐτῆϲ πτώϲεωϲ ἔχεται, ἢ ἐμοὶ χαρίζεται Τρύφων ἢ ϲοὶ ἢ Διονυϲίῳ, ἢ ἐμοῦ ἀκούει Τρύφων ἢ ϲοῦ Θέωνοϲ, καὶ ϲαφὲϲ ὅτι τὸ παρεμπῖπτον [*](217 b) ἀλλότριον τῆϲ πτώϲεωϲ ἢ ϲολοικιϲμὸν ποιήϲει ἢ παρέμπτωϲιν ἑτέρου ῥήματοϲ· ἢ ἐμοῦ ἀκούει Τρύφων ἢ ϲοῦ ἢ Δίωνοϲ, διὰ τὴν κοινότητα τοῦ ῥήματοϲ, ἐπεὶ οἷόν τε φάναι ἢ ἐμοῦ ἀκούει Τρύφων ἢ ϲοὶ ὁμιλεῖ. ὁμολόγωϲ οὖν ἑνὸϲ ὄντοϲ τοῦ ῥήματοϲ καὶ λόγου καταλλήλου ὄντοϲ δίδοται καὶ τὰϲ αὐτὰϲ πτώϲειϲ εἶναι. ἢ ἐγώ οὖν ἀπέρχομαι ἢ ϲὺ ἤ Διονύϲιοϲ· καὶ εἰ μὲν ἀκατάλληλοϲ ὁ λόγοϲ, εἴη ἂν καὶ τὸ ϲύ ἑτέραϲ πτώϲεωϲ, εἰ δὲ κατάλληλοϲ, δίδοται τὸ καὶ εὐθείαϲ εἶναι. —

    8. Ἀλλ᾿ οὐδ᾿ ἐκεῖνο δίδωμι, ὡϲ καὶ τὸ ϲὺ γράφειϲ ἔχει ἐν κλητικῇ ϲυντάξει. τὸ γὰρ τοιοῦτον οὐ παραϲτήϲει τὸ ϲύ, ὅτι καὶ εὐθείαϲ, ἀλλ᾿ ὅτι καὶ κλητικῆϲ· ὅπερ ἑνούμενον εὐθείαϲ ἐϲτίν, ὅμοιον τῷ ἐγὼ γράφω [*](iunctionibδns conectnontur, semper profermntur eodem essu mutatio cagus si in- fnrtur, aut soloecismum effcit aut postulat, ut aliud verbδum quoque inferatur. nmde apparet, in ἤ ἐγὼ ἀπέρχομαι ἤη ϲὺ Διονύϲιοϲ etiam ϲύ nominativum esse.) [*](Aaαvκ. 4θ. 8. Ac ne hoc quidem concedimus, in ϲὺ γράφειϲ verbδis ϲύ esse aperte vocativum. nam diligenter rem considersmti tiboi apparebit, in ϲ γράφειϲ et simiHibus pronomen ySlerumque nominativum esse, perra o vocativum.) [*](μένοι τῆϲ αὐτῆϲ ἔχοται πτώϲεωϲ . ..ὅθεν e φαμεν καὶ ἐγὼ καὶ ϲὺ καὶ ἑκενοϲ, εὐθείαϲ τὸ ϲύ.) [*](αssxιm κr μns. exso. 1 κατὰ τὴν αὐτὴν κοινότητα τῶν ῥημάτων pro κατὰ τπν κοινότητα τῶν αὐτῶν ῥημάτων dictum defenditux eo usa, cuius exempla multa Lobeek ad Aiacis v. 7 coHlegit, ex quo usa adiectivum vel pronomen non cum genetivο iungitur, ad quem sensu sno pertinet, sed cum nomine, unde gune- tivus pendet. - β- 7 ad prius exemplum mente supplendam est λεκτέον. deinde ἔπε (εcἄhremd) adiungit qnod oppositum est, exemplum diversorum casuum cum duobδos verbis. soloecismi exemplo non egemus. - 10 δίδοται τὸ καὶ vide Adn. enit. - I1 ἔχει non videtur intrsnsitivam vim hebere, sed subaudiendus esse accusativus τὸ ϲύ. - 121B τὸ γὰρ τοιοῦτον-ιλητικῆϲ. oc ϲδ γράφειϲ mom dfememsrα5t ϲύ pronomem om solum vocetom, sed inferduμm elam nomtnαfinum ese, ed pxtius, ug4cuαmque εocetess est, munere quasi exraordnarto ~emgι. ad παραϲτϲει c2r 36, 3. 141,13. 216, 23. - 18 ὅπερ eodem refermmdum est quo τὸ τοιοθτον: si lud ϲὺ γράφειϲ umus emuntatua est side Argum.) [*](Ans. car., isca. scs. m ALBb. 5 Dronke H 609 sut senibi 5 co ἢ ὀίωvι et postea addi ϲολοικιϲμὸν ποιὲ. vide Adn. ex. κοινότητα] δεινότητα B osηλει A. 1 8 δίδοται] o in A rasura factum ex ω, ut videtux β 8 τὸ] ἡ 1θ τὸ καί A, καὶ τὸ LBb, quod rectius (hoc quoque coaaeftr), sed trsiectione metummdum est ne Ap. ipse corrigatur. vide BSchneideri comm. θ9. ceterum opimum esset: δίδοται τὸ καὶ ϲύ εὐθ.εἶναι 1 11 ουδε .. Γκx] HSehneider εἰ. ἀὲ ίεχι A, ἐϲτν LBb, sed L in ras ὲν] ν in ras A. 1 κλτικη A. , corr A . idem mendum eademque correctio l. 18 β 12 1ξ τὸ γὰρ-ιλητικῆϲ em LB neque ex A. recipi vult BEeλmeider comm. 78 extr., quibus veιbis v8i, quae artissime cohaereant. at non divdHontur, vide Adn. ex. β 12 Βehoe- maen putat, pro ὅτι καὶ εὐθείαϲ scribendum esse ὅτιτ οὐκ εὐθεαϲ. vide Adn. ex. 1 1ξ ἐννοούμενον B, ὄν νοούμενον AHuttmsnn τῷ] τω A. cum rasura duarum litterarum ante τ εἰ cum unius Hitterse rmsnra post ω, τὸ L)

    306
    κἀκεῖνοϲ γράφει, ἐπεχόμενον δὲ κατὰ τὴν ϲύ καὶ ἐπιϲτρέφον τὸ [*](217 s) προϲφωνούμενον κλητικὴν ὁμολογήϲει οὐ δεόντωϲ παρειλημμένην κατὰ τὸ ἀντωνυμικὸν ἔθοϲ. ἐδείξαμεν γὰρ ὅτι οὐ δυναμένων τῶν ὀνομάτων παραλαμβάνεϲθαι ἐπενοήθη τὸ μόριον· ἡ δὲ κλητικὴ τῶν ὀνομάτων φθάνει κατὰ δεύτερον πρόϲωπον, καὶ ϲαφὲϲ ὅτι ἐν κλητικῇ περιϲϲὴ ἡ ἀντωνυμία ἐϲτίν.