Malum igitur animae, praeter quod ex obuentu spiritus
nequam superstruitur, ex originis uitio antecedit, naturale quodammodo.
nam, ut diximus, naturae corruptio alia natura
est, habens suum dominum et patrem, ipsum scilicet corruptionis
auctorem, ut tamen insit et bonum animae illud principale,
illud diuinum atque germanum et proprie naturale.
quod enim a deo est, non tam extinguitur quam obumbratur.
potest enim obumbrari, quia non est deus, extingui non potest,
quia a deo est. itaque sicut lumen aliquo obstaculo impeditum
manet, sed non comparet, si tanta densitas obstaculi fuerit,
ita et bonum in anima a malo oppressum pro qualitate eius
aut in totum uacat occultata luce aut, qua datur, radiat inuenta
libertate. sic pessimi et optimi quidam et nihilominus
unum omnes animae genus. sic et in pessimis aliquid boni
et in optimis nonnihil pessimi. solus enim deus sine peccato
et solus homo sine peccato Christus, quia et deus Christus.
sic et diuinitas animae in praesagia erumpit ex bono priore
inductwn) A 4 idolatriae A 6 mulierem add. Pam
10 appugnas A 11 in om. A 12 presidem A 17 dominum scripsi:
deum AB 19 illud ex illum A propriae A 21 non est deus om. A
22 aliquod A 24 ita Gel: uia. ita AB, (ob)uia, ita Hartelius 25 occultata
luce Rig: occulta salute AB 30 presagia ex pressagia A
proprio Bmg
uidet\' et \'deo commendo\'. propterea nulla anima sine crimine,
quia nulla sine boni semine.
reformata per secundam natiuitatem ex aqua et superna uirtute
detracto corruptionis pristinae aulaeo totam lucem suam
conspicit. excipitur etiam a spiritu sancto, sicut in pristina
natiuitate a spiritu profano. sequitur animam nubentem spiritui
caro, ut dotale mancipium, et iam non animae famula,
sed spiritus.s o beatum conubium, si non admiserit adulterium!
De morte iam superest, ut illic materia ponatur, ubi
ipsa anima consummatur. quamquam Epicurus uulgari satis
opinione negarit mortem ad nos pertinere. quod enim dissoluitur,
inquit, sensu caret et quod sensu caret, nihil
ad nos. dissoluitur autem et caret sensu non ipsa mors, sed
homo qui eam patitur. at ille ei dedit passionem, cuius est
actio. quodsi hominis est pati mortem dissolutricem corporis
et peremptricem sensus, quam ineptum ut tanta uis ad hominem
non pertinere dicatur. multo coactius Seneca, post
mortem, ait, omnia finiuntur, etiam ipsa. hoc si ita
est, iam et mors ad semetipsam pertinebit, si et ipsa finitur;
eo magis ad hominem, in quo inter omnia finiendo et ipsa
finitur. mors nihil ad nos, ergo et uita nihil ad nos. si enim
quo dissoluimur praeter nos, etiam quo compingimur extra
nos. si ademptio sensus nihil ad nos, nec adeptio sensus
quicquam ad nos. sed mortem quoque interimat qui et animam.
a nobis ut de postuma uita et de alia prouincia animae,
ita de morte tractabitur, ad quam uel ipsi pertinemus, si ad
nos illa non pertinet. denique . nec speculum eius somnus
aliena materia est.
alterum et A, est B 6 a om. A 8 et iam non om. A 10 DE
MORTE. De AB, Gel materiam Oehlerus ponatur scripsi: ponat AB
11 consummatur scripsi: consummat AJB quanquam A 13 et om. A
16 quid si A corporis et peremptricem bis A 20 sic A 21 omnib; A
23 quo Gel: quod AB quod A corr. 25 quia B 26 a AB, in Gel
de postuma uita et Rig: depositum a uita et AB, depositum habitat et
ut Gel 27 ista quidam 28 non pertinet om. A denique nec om. A