nec tremulis, cum bella vocant, capit arma lacertis,nec tam degeneri venerandis supplicat oreprincipibus, quam vult praenobilis ille senatororandi arte potens et callida fingere doctus mentitumque gravis personae inducere pondus,ut tragicus cantor ligno tegit ora cavato,grande aliquod cuius per hiatum crimen anhelet.si vocem simulare licet, nempe aptior istavox Romae est, quam nunc eius sub nomine promam.quae quia turpe putat templorum flere repulsam aegidaque in dubiis pro se pugnasse periclisdicere seque gravem senio inclinante fateri,ductores conplexa suos sic laeta profatur:‘O clari salvete duces, generosa propago principis invicti, sub quo senium omne renascensdeposui vidique meam flavescere rursuscanitiem: nam cum mortalia cuncta vetustasinminuat, mihi longa dies aliud parit aevum,quae vivendo diu didici contemnere finem. nunc, nunc iusta meis reverentia conpetit annis,