Mitto haec. uenio ad ceteros uorsus ut illi uocant
amatorios, quos tamen tam dure et rustice legere, ut
odium mouerent. sed quid ad magica maleficia, quod ego
pueros Scriboni Laeti, amici mei, carmine laudaui? an
ideo magus, quia poeta? quis unquam fando audiuit tam
fecit uorsus Apuleius.
si malos,
crimen est, nec id tamen philosophi, sed poetae; sin bonos,
quid accusas? at enim ludicros et amatorios fecit.
num
ergo haec sunt crimina mea et nomine erratis, qui me
magiae detulistis? fecere tamen et alii talia, etsi uos
ignoratis: apud Graecos Teius quidam et Lacedaemonius
et Ciuis cum aliis innumeris, etiam mulier Lesbia, lasciue
illa quidem tantaque gratia, ut nobis insolentiam linguae
suae dulcedine carminum commendet, apud nos uero Aedituus et Porcius et Catulus, isti quoque cum aliis innumeris. at philosophi non fuere.
num igitur etiam
Solonem fuisse serium uirum et philosophum negabis,
cuius ille lasciuissimus uersus est:
recitem nunc et alios, quos illi quasi intemperantissimos
postremum legere:
et Critias mea delicia est et salua, Charine,
pars in amore meo, uita, tibi remanet;
ne metuas; nam me ignis et ignis torreat ut uult,
hasce duas flammas, dum potiar, patiar.
hoc modo sim uobis, unus sibi quisque quod ipse est:
hoc mihi uos eritis, quod duo sunt oculi.
florea serta, meum mel, et haec tibi carmina dono.
carmina dono tibi, serta tuo genio,
carmina, uti, Critia, lux haec optata canatur,
quae bis septeno uere tibi remeat,
serta autem, ut laeto tibi tempore tempora uernent,
aetatis florem floribus ut decores.
tu mihi das contra pro uerno flore tuum uer,
ut nostra exuperes munera muneribus;
pro implexis sertis complexum corpore redde
proque rosis oris sauia purpurei.
quod si animam inspires donaci, iam carmina nostra
cedent uicta tuo dulciloquo calamo.