Habes crimen meum, Maxime, quasi improbi comisatoris
de sertis et canticis compositum. hic illud etiam reprehendi
animaduertisti, quod, cum aliis nominibus pueri uocentur,
ego eos Charinum et Critian appellitarim. eadem igitur
opera accusent C. Catultquidem C. Lucilium, quanquam sit iambicus,
tamen improbarim, quod Gentium et Macedonem pueros
directis nominibus carmine suo prostituerit. quanto modestius tandem Mantuanus poeta, qui itidem ut ego puerum
amici sui Pollionis bucolico ludicro laudans et abstinens
nominum sese quidem Corydonem, puerum uero Alexin
uocat. sed Aemilianus, uir ultra Virgilianos opiliones et
busequas rusticanus, agrestis quidem semper et barbarus,
uerum longe austerior ut putat Serranis et Curiis et
Fabriciis, negat id genus uersus Platonico philosopho competere. etiamne, Aemiliane, si Platonis ipsius exemplo
doceo factos? cuius nulla carmina extant nisi amoris elegia;
nam cetera omnia, credo quod tam lepida non erant, igni
deussit. disce igitur uersus Platonis philosophi in puerum
Astera, si tamen tantus natu potes litteras discere:
νῦν δὲ θανὼν λάμπεις Ἕσπερος ἐν φθιμένοις.
ne pluris commemorem, nouissimum uersum eius de Dione
Syracusano si dixero, finem faciam:
ὦπται καὶ πάντῃ πᾶσι περιβλέπεται.
ὕστερον. οὐχ οὕτω Φαῖδρον ἀπωλέσαμεν;