Tum Perseus “aperienda nimirum nocte ianua l fuit et armati comisatores accipiendi
praebendumque ferro iugulum, quando non creditur nisi
non nequiquam isti unum Demetrium filium te habere, me subditum et paelice genitum appellant.
nam si gradum, si caritatem filii apud te haberem, non in me querentem deprehensas insidias, sed in eum, qui fecisset, saevires,
sit impune.
itaque si mori tacitum oportet, taceamus, precati tantum deos, ut
a me coeptum scelus in me finem habeat,
sin autem, quod circumventis in solitudine natura ipsa subicit, ut hominum, quos numquam viderint, fidem tamen implorent, mihi quoque ferrum in me strictum cernenti vocem mittere licet,
per te patriumque nomen, quod utri nostrum sanctius sit iam pridem sentis, ita me audias precor, tamquam si voce et comploratione nocturna excitus mihi quiritanti intervenisses, Demetrium cum armatis note intempesta in vestibulo meo deprehendisses. quod tum vociferarer in re praesenti pavidus, hoc nunc postero die queror.
frater, non comisantium in vicem animis
iam diu vivimus inter nos. regnare utique vis. huic spei tuae
obstat aetas mea, obstat gentium ins, obstat vetustus Macedoniae
mos, obstat vero etiam patris iudicium.
haec transcendere nisi per meum sanguinem non potes. omnia
moliris et
hesterno die in lustratione et decursu et simulacro ludicro pugnae funestun prope proelium fecisti, nec me aliud a morte vindicavit, quam quod me ac meos vinci passus sum.
ab hostili proelio, tamquam fraterno lusu, pertrahere me ad cenam
voluisti. credis me, pater, inter inermes convivas cenaturum
fuisse, ad quem armati comisatum venerunt? credis nihil a
gladiis nocte periculi mihi fiturum
fuisse, quem rudibus te inspectante prope occiderunt?
quid hoc noctis, quid inimicus ad iratum, quid cum ferro succinctis iuvenibus venis? convivam me tibi committere ausus non sum: comisatorem te cum armatis venientem recipiam?
si aperta ianua fuisset, funus meum parares hoc tempore, pater, quo querentem audis. nihil ego, tamquam accusator, criminose nec dubia argumentis colligendo ago quid enim?
negat venisse se cum multitudine ad ianuam mearm, an ferro succinctos secum fuisse? quos nominavero, arcesse. possunt quidem omnia audere, qui hoc ausi sunt: non tamen audebunt negare.
si deprehensos intra limen meum cum ferro ad te deducerem,