in hanc sententiam rex cum magno omnium adsensu locutus discessit.
post discessum regis inter duos principes Aetolorum, Phaeneam et Thoantem, contentio fuit.
Phaeneas reconciliatore pacis et disceptatore de iis, quae in
controversia cum populo Romano essent, utendum potius Antiocho
censebat quam duce belli:
adventum eius et maiestatem ad verecundiam faciendam Romanis vim maiorem habituram quam arma;
multa homines, ne bellare necesse sit, voluntate remittere, quae bello et armis cogi non possint. Thoas negare paci studere Phaeneam, sed discutere apparatum belli velle, ut taedio et impetus relanguescat regis et Romani tempus ad comparandum habeant:
nihil enim aequi ab Romanis impetrari posse totiens
quo celerius spe omnium oblato non esse elanguescendum, sed orandum potius regem, ut, quoniam, quod maximum fuerit, ipse vindex Graeciae venerit, copias quoque terrestris navalisque accersat.
armatum regem aliquid impetraturum; inermem non pro Aetolis modo, sed ne pro se quidem ipso momenti ullius futurum apud Romanos.
haec vicit sententia, imperatoremque regem appellandum censuerunt et triginta principes, cum quibus, si qua vellet, consultaret, delegerunt.