has velut parentis voces cum audirent, manare omnibus gaudio lacrimae, adeo ut ipsum quoque confunderent dicentem.

paulisper fremitus approbantium dicta fuit monentiumque aliorum alios, ut eas voces velut oraculo missas in pectora animosque demitterent.

silentio deinde facto petiit ab iis, ut civis Romanos, si qui apud eos in servitute essent, conquisitos intra duos menses mitterent ad se in Thessaliam;

ne ipsis quidem honestum esse in liberata terra liberatores eius servire. omnes acclamarunt gratias se inter ,ceteracetera etiam ob hoc agere, quod admoniti essent, ut tam pio, tam necessario officio fungerentur.

ingenaingens numerus erat bello Punico captorum, quos Hannibal cum ab suis non redimerentur, venum dederat.

multitudinis eorum argumentum sit, quod Polybius scribit centum talentis eaream rem Achaeis stetisse, cum quingenos denarios pretium in capita, quod redderetur dominis, statuissent. mille enim ducentos ea ratione Achaia habuit.

adice nunc pro portione, quot verisimile sit Graeciam totam habuisse.

nondum conventus dimissus erat, cum respiciunt praesidium ab Acrocorintho descendens protinus duci ad portam atque abire.

quorum agmen imperator secutus prosequentibus cunctis, servatorem liberatoremque acclamantibus, salutatis dimissisque iis eadem,

qua venerat, via Elatiam rediit. inde cum omnibus copiis Ap. Claudium legatum dimittit. per Thessaliam atque Epirum ducere Oricum iubet atque se ibi opperiri;

inde namque in animo esse exercitum in Italiam traicere. et L. Quinctio fratri, legato et praefecto classis, scribit, ut onerarias ex omni Graeciae ora eodem contraheret.