ad hanc defectionem erecti sunt et aliarum civitatium animi, praesidiaque Romana aut pellebantur arcibus aut prodita per fraudem opprimebantur.
Henna excelso loco ac praerupto undique sita, cum loco inexpugnabilis erat, tum praesidium in arce validum praefectumque praesidii haud sane opportunum insidiantibus habebat.
L. Pinarius erat, vir acer et qui plus in eo, ne posset decipi, quam in fide Siculorum reponeret. et tum intenderant eum ad cavendi omnia curam tot auditae proditiones defectionesque urbium et clades praesidiorum.
itaque die ac nocte iuxta parata
instructaque omnia custodiis ac vigiliis erant, nec ab armis aut
loco suo miles abscedebat.
quod ubi Hennensium principes iam pacti cum Himilcone de proditione praesidii animadverterunt nulli occasioni fraudis Romanum patere,
palam ac vi rati agendum urbem arcemque suae potestatis aiunt debere esse, si liberi in societatem, non servi in custodiam traditi essent Romanis.
itaque claves portarum reddi sibi aequom censent: bonis sociis fidem suam maximum vinculum esse, et ita sibi populum Romanum senatumque gratias habiturum, si volentes ac non coacti mansissent in amicitia.
ad ea Romanus se in praesidio impositum esse dicere ab imperatore suo clavesque portarum et custodiam arcis ab eo accepisse, quae nec suo nec Hennensium arbitrio haberet, sed eius, qui commisisset.
praesidio decedere apud Romanos capital esse, et nece liberorum
etiam suorum eam parentes noxam
sanxisse. consulem Marcellum
ad eum mitterent legatos, cuius iuris atque arbitrii res esset. se vero negare illi missuros
testarique, si verbis nihil agerent, vindictam aliquam
libertatis suae quaesituros.
tum Pinarius: at illi, si ad consulem gravarentur mittere, sibi
saltem darent populi concilium, ut sciretur, utrum paucorum ea
denuntiatio