ante omnia claram et memorabilem pugnam fecit Hasdrubal imperator captus et Hanno et Mago nobiles Carthaginienses, Mago ex gente Barcina,
propinqua cognatione
nec Sardorum duces minus nobilem
et Hampsicora cum paucis equitibus fugiens, ut super adflictas res necem quoque fili audivit, nocte, ne cuius interventus coepta inpediret, mortem sibi conscivit.
ceteris urbs Cornus eadem, quae ante, fugae receptaculum fuit; quam Manlius victore exercitu adgressus intra dies paucos recepit.
deinde aliae quoque civitates, quae ad Hampsicoram Poenosque defecerant, obsidibus datis dediderunt sese; quibus stipendio frumentoque imperato pro cuiusque aut viribus aut delicto Caralis exercitum reduxit.
ibi navibus longis deductis inpositoque, quem secum advexerat,
milite Romam navigat Sardiniamque perdomitam nuntiat patribus;
et stipendium quaestoribus, frumentum aedilibus, captivos Q.
Fulvio praetori tradit.
per idem tempus T. Otacilius praetor ab Lilybaeo classi in Africam transvectus depopulatusque agrum Carthaginiensem cum Sardiniam inde peteret,
quo fama erat Hasdrubalem a Balearibus nuper traiecisse, classi
Africam repetenti occurrit, levique certamine in alto commisso
septem inde naves cum sociis navalibus cepit. ceteras metus
et Bomilcar cum militibus ad supplementum Carthagine missis
elephantisque et commeatu Locros
accessit.
quem ut incautum opprimeret, Ap. Claudius per simulationem
provinciae circumeundae Messanam raptim exercitu ducto vento aestuque saevo Locros
traiecit.
iam inde Bomilcar ad Hannonem in Bruttios profectus erat, et Locrenses portas Romanis clauserunt: Appius magno conatu nulla re gesta Messanam repetit.
eadem aestate Marcellus ab Nola quam praesidio obtinebat, crebras excursiones in agrum Hirpinum et Samnites Caudinos fecit adeoque omnia ferro atque igni vastavit,
ut antiquarum cladium Samnio memoriam renovaret.