consules deinde T. Geganius P. Minucius facti. eo anno, cum et foris quieta omnia a bello essent et domi sanata discordia,
aliud multo gravius malum civitatem invasit, caritas primum annonae ex incultis per secessionem plebis agris, fames deinde, qualis clausis solet.
ventumque ad interitum servitiorum utique et plebis esset, ni
consules providissent dimissis passim ad frumentum coemendum non
in Etruriam modo dextris ab Ostia litoribus laevoque per Volscos
mari usque ad Cumas, sed quaesitum in Siciliam
quoque; adeo finitimorum odia longinquis coegerant indigere
auxiliis.
frumentum Cumis cum coemptum esset, naves pro bonis Tarquiniorum ab Aristodemo tyranno, qui heres erat, retentae sunt; in Volscis Pomptinoque ne emi quidem potuit; periculum quoque ab impetu hominum ipsis frumentatoribus fuit;
ex Tuscis frumentum Tiberi venit; eo sustentata est plebs. incommodo bello in tam artis commeatibus vexati forent, ni Volscos iam moventes arma pestilentia ingens invasisset.
ea clade conterritis hostium animis, ut etiam, ubi ea remisisset, terrore aliquo tenerentur, et Velitris auxere numerum colonorum Romani et Norbam in montis novam coloniam, quae arx in Pomptino esset, miserunt. M. Minucio deinde
et A. Sempronio consulibus magna
multi venisse tempus premendae plebis putabant recuperandique iura, quae extorta secessione ac vi patribus essent.
in primis Marcius Coriolanus, hostis tribuniciae potestatis, “si annonam” inquit “veterem volunt, ius pristinum reddant patribus. cur ego plebeios magistratus, cur Sicinium potentem video sub iugum missus, tamquam ab latronibus redemptus?
egone has indignitates diutius patiar quam necesse est?
Tarquinium regem qui non tulerim, Sicinium feram? secedat nunc,
avocet plebem; patet via in Sacrum montem aliosque colles.
rapiant frumenta ex agris nostris, quem ad modum tertio anno ante rapuere; fruantur annona, quam
furore suo fecere.
audeo dicere hoc malo domitos ipsos potius cultores agrorum fore, quam ut armati per secessionem coli prohibeant.”