A. Verginius inde et T. Vetusius consulatum ineunt. tum vero plebs incerta, quales habitura consules esset, coetus nocturnes, pars Esquiliis, pars in Aventino facere, ne in foro subitis trepidaret consiliis et omnia temere ac fortuito ageret.
eam rem consules rati, ut erat, perniciosam ad patres deferunt, sed de ea tum consulere ordine non licuit; adeo tumultuose excepta est clamoribus undique et indignatione patrum, si, quod imperio consulari exsequendum esset, invidiam eius consules ad senatum reicerent.
profecto, si essent in re publica magistratus, nullum futurum fuisse Romae nisi publicum consilium;
nunc in mille curias contionesque, cum alia in
Esquiliis, alia in Aventino fiant concilia, dispersam et
dissipatam esse rem publicam. unum hercule virum — id enim plus
esse quam consulem — , qualis Ap. Claudius fuerit, momento
temporis discussurum illos coetus fuisse.
correpti consules cum, quid ergo se facere vellent, nihil enim segnius molliusve, quam patribus placeat, acturos, percunctarentur, decernunt, ut dilectum quam acerrimum habeant: otio lascivire plebem. dimisso senatu consules in tribunal escendunt;
citant nominatim iuniores. cum ad nomen nemo responderet, circumfusa multitudo in contionis modum negare ultra decipi plebem posse;
numquam unum militem habituros, ni praestaretur fides publica; libertatem unicuique prius reddendam esse quam arma danda, ut pro patria civibusque, non pro dominis pugnent.
consules, quid mandatum esset a senatu, videbant, sed eorum, qui
intra parietes curiae ferociter loquerentur, neminem adesse
invidiae suae participem.
prius itaque quam ultima experirentur, senatum iterum consulere
placuit.