Vilice silvarum et milli me reddentis agelli,quem tu fastidis, habitatum quinque focis etquinque bonos solitum Variam dimittere patres,certemus, spinas animone ego fortius an tuevellas agro, et melior sit Horatius an res. Me quamvis Lamiae pietas et cura moratur,fratrem maerentis, rapto de fratre dolentisinsolabiliter, tamen istuc mens animusquefert et amat spatiis obstantia rumpere claustra,rure ego viventem, tu dicis in urbe beatum. cui placet alterius, sua nimirum est odio sors.stultus uterque locum immeritum causatur inique:in culpa est animus, qui se non effugit umquam.Tu mediastinus tacita prece rura petebas,nunc urbem et ludos et balnea vilicus optas: me constare mihi scis et discedere tristemquandocumque trahunt invisa negotia Romam,non eadem miramur; eo disconvenit intermeque et te. nam quae deserta et inhospita tesquacredis, amoena vocat mecum qui sentit, et odit