Praetor ab Illyricis venit modo, Cynthia, terris,maxima praeda tibi, maxima cura mihi.non potuit saxo vitam posuisse Cerauno?a, Neptune, tibi qualia dona darem!nunc sine me plena fiunt convivia mensa,nunc sine me tota ianua nocte patet.quare, si sapis, oblatas ne desere messiset stolidum pleno vellere carpe pecus;deinde, ubi consumpto restabit munere pauper,dic alias iterum naviget Illyrias!Cynthia non sequitur fascis nec curat honores,semper amatorum ponderat una sinus.at tu nunc nostro, Venus, o succurre dolori,rumpat ut assiduis membra libidinibus!ergo muneribus quivis mercatur amorem?Iuppiter, indigna merce puella perit.semper in Oceanum mittit me quaerere gemmas,et iubet ex ipsa tollere dona Tyro.atque utinam Romae nemo esset dives, et ipsestraminea posset dux habitare casa!