Nec tamen istas quaestiones physicorum exterminandas puto. est enim animorum ingeniorumque naturale quoddam quasi pabulum consideratio contemplatioque naturae: erigimur, altioresaltiores dett. Dav. latiores AB el- N fieri videmur, humana despicimusdispicimus B1 A1sed disp et mus certa cogitantesque supera atque caelestia haec nostra ut exigua et minima contemnimus. indagatio ipsa rerum cum maximarum tum etiam occultissimarum habet oblectationem; si vero aliquid occurritoccurrit N -ret AB quod veri simile vi- deatur, humanissimahumanissima A 1NB inman- A3 conpletur animus voluptate. quaeret igitur haec et vester sapiens et hic noster.

sed vester ut adsentiatur credat adfirmet, noster ut vereatur temere opinari praeclareque agi secum putet si in eius modi rebus veri simile quod sit invenerit.

Veniamus nunc ad bonorum malorumque notionem; etsed Ald. paulum ante dicendum est. Non mihi videntur considerare cumse cum Lb. physiciphysica Ald. istaistam A1B1 valde adfirmant earum etiam rerum auctoritatem sise Dav. quae inlustriores videantur amittere. non enim magis adsentiuntur nec adprobantassentientur neque approbabunt Ern. lucere nunc quamnunc quam Ald. nusquam AB cum cornix cecinerit tum aliquid eam aut iubere aut vetare, nec magis adfirmabunt signum illud si erunt mensi sex pedum esse, quam solem, quem metirimentiri A 1NB1 non possunt, plus quam duodeviginti partibus maiorem esse quam terram. excf. p. 67, 6 quo illa conclusio nascitur: 'si sol quantus sit percipi non potest; qui ceteras res eodem modo quo add. A3F2 magnitudinem solis adprobat is eas res non percipit; magnitude autem solis percipi non potest; qui igitur id adprobat quasi percipiat, nullam rem percipit'. respondebuntrespondebunt Pl. -runt A1NB1 -rint A2B2 posse percipi quantus sol sit: non repugnabo, dum modo eodem pacto cetera percipi conprehendique dicant. nec enim possunt dicere aliud alio magis minusve conprendi, quoniam omnium rerum una est definitio conprehendendi.

Sed quod coeperam: quid habemus in rebus bonis et malis explorati?explorati A3N exploti A1B nempe fines constituendi sunt ad quos et bonorum et malorum summa referatur. qua de re est igitur inter summos viros maior dissensio? Et omitto illa quae relicta iam videntur, Erillum qui in cognitione et scientia summum bonum ponit; qui cum Zenonis auditor esset vides quantum ab eo dissenserit et quam non multum a Platone. Megaricorum fuit nobilis disciplina, cuius ut scriptum video princeps Xenophanes quem modo nominavi, deindecf. p. 88, 26 eum secuti Parmenides et Zeno (** itaque ab is EleaticiEleatae amboPl. Eleatici Vict. var. lect. 10, 17 eretriaci AB philosophy nominabanturnominabantur A2NB -nantur A1 ), post Euclides Socratis discipulus Megareus, a quo idem illi Megarici dicti, qui id bonum solum esse dicebant quod esset unum et simile et idem semper;cf. lact. inst. 3, 12, 9 Euclides qui fuit Megaricorum conditor disciplinae — — id esse dixit summum bonum quod simile sit et idem semper hi quoque multa a Platone. a Menedemo autem, quod is Eretria fuit, Eretriaci appellate, quorum omne bonum in mente positum et mentiset mentis F2 ementis A2NBA1 acie qua verum cerneretur, ErilliHerilli Mdv. ulli AB similia, sed opinor explicata uberius et ornatius.

Hos si contemnimus et iam abiectos putamus, illos certe minus despicere debemus: Aristonem, qui cum Zenonis fuisset auditor re probavit ea quae ille verbis, nihil esse bonum nisi virtutem nec malum nisi quod virtutivirtutis B esset contrarium; in mediis ea momenta quae Zeno voluit nulla esse censuit. huic summum bonum est in is rebus neutram in partem moveri, quae a)diafori/a ab ipso dicitur. Pyrrho autem ea ne sentire quidem sapientem, quae a)pa/qeia a)pa/qeiaAsc.2 apati AB nominatur. Has igitur tot sententias ut omittamus, haec videamus, quaehaec nunc vid. quae Lb. nunc del. Ha. nunc remanent et quae Pl. nunc diu multumque defensa sunt.

Alii voluptatem finem esse voluerunt, quorum princeps Aristippus, qui Socratemsocraten AN audierat, unde Cyrenaici, post Epicurus, cuius est disciplinanunc disciplinadel. A2B2 (-nam B1) om. N notior nec tamen cum Cyrenaicis de ipsa voluptate consentiens. voluptatem autem et honestatem finisfinem N esse Calliphocallipho Rom. calippo AB censuit, vacareuacari A1B omni molestia Hieronymus, hoc idem cum honestate Diodorus, ambo hi Peripatetici. honeste autem vivereuiuere A3 uidere A1B fruentem rebus is quas primas homini natura conciliet et vetus Academia censuit, ut indicant scripta Polemonis quem Antiochus probat maxime, et Aristoteles eiusque amici huchuc dett. Urs. nunc AB proxime videntur accedere. introducebat etiam Carneades, non quo probaret sed ut opponeretopponeret A2N -pen- B2 oppenere B1 -pon- A 1 Stoicis, summum bonum esse frui rebus is quas primas natura conciliavisset. honestehoneste dett. Dav. -ta A1B1 -tum A2B2 autem vivere,vivere dett. Dav. uidere NB1 -etur AB2 quod ducatur a conciliatione naturae, Zeno statuit fine esse bonorum, qui inventor et princeps Stoicorum fuit.

iam illud perspicuum est,est in AN omnibus is finibus bonorum quos exposui malorum fines esse contrarios. Ad vos nunc refero quem sequar; modo ne quis illud tam ineruditum absurdumque respondeat 'quemlubet,quemlubet B2 -iubet B1 -libet AN modo aliquem': nihil potest dici inconsideratius. Cupio sequi Stoicos. licetne — omitto per Aristotelem, meo iudicio in philosophia prope singularem — per ipsum Antiochum, qui appellabatur Academicus, erat quidem si perpauca mutavisset germanissimus Stoicus. eritcf. Aug. civ. 19, 3 ex. igitur res iam in discrimine; nam aut Stoicus constituaturconstituetur Lbm. sapienssapiens necesse est Mue. aut veteris Academiae — utrumque non potest; est enim inter eos non de terminis sed de tota possessione contentio; nam omnis ratio vitae definitionedefinitionis A1 -nes B1 summi boni continetur,conto inetur A 1 contion- B1 de qua qui dissident de omni vitae ratione dissident; non potest igitur uterque esse sa- piens, quoniam tanto opere dissentiunt, sed alteralter N aliter AB—: si Polemoneus, peccat Stoicus rei falsae adsentiens (vosuos cett. Ven. nos N num AB2 non B1 nam vos Dav. quidem nihil esseesse1 del. Vict., 2 Asc. 2 posse ... esse Va. dicitis a sapiente tam alienumesse); sinsi non AN vera sunt Zenonis, eadem in veteres Academicos Peripateticosque dicenda. hic igitur neutrineuter N adsentiensadsentieris; ego si Reitz. adsentiens turpitudinem effugies; ego si Pl.; adsentiens, si numquam uter sit sapiens adparebit, nonne utroque est pr.? Lb. ** si numquam, uter est prudentior?adsentieris; ego si Reitz. adsentiens turpitudinem effugies; ego si Pl.; adsentiens, si numquam uter sit sapiens adparebit, nonne utroque est pr.? Lb.

Quid cum ipse Antiochus dissentit quibusdam in rebus ab his quos amat Stoicis, nonne indicatiudicat dett. Ven. non posse illa probanda esse sapienti?probante esse sapiente B1; probata Lb. Placet Stoicis omnia peccata esse paria; at hoc Antiocho vehementissime displicet. liceat tandem mihi considerare utram sententiam sequar. Praecide' inquit, 'statue aliquando quidlibet.' Quid quae dicuntur quomquom Pl. (duce Bentl.) quid AB quod Ven. 2 et acuta mihi videntur in utramque partem et paria, nonne caveam ne scelus faciam? scelus enim dicebas esse Lucullecf. p. 40, 25 dogma prodere; contineo igitur me, ne incognito adsentiar, quod mihi tecum est dogma commune.