κολλήσας ἐλέφαντι καὶ ἀργυροδίνεϊ χαλκῷ.αὐτὰρ ἐπειδὴ πάντα κάμεν μενεδήιον ἵππον,κύκλον ἐυκνήμιδα ποδῶν ὑπέθηκεν ἑκάστῳ ἑλκόμενος πεδίοισιν ὅπως πειθήνιος εἴημηδὲ βιαζομένοισι δυσέμβατον οἶμον ὁδεύῃ.ὣς ὁ μὲν ἐξήστραπτε φόβῳ καὶ κάλλεϊ πολλῷεὐρύς θʼ ὑψηλός τε· τὸν οὐδέ κεν ἀρνήσαιτο,εἴ μιν ζωὸν ἔτετμεν, ἐλαυνέμεν ἵππιος Ἄρης. ἀμφὶ δέ μιν μέγα τεῖχος ἐλήλατο, μή τις Ἀχαιῶνπρίν μιν ἐσαθρήσειε, δόλον δʼ ἀνάπυστον ἀνάψῃ.οἱ δὲ Μυκηναίης Ἀγαμέμνονος ἐγγύθι νηὸς