γαῖα περιπτύξασα κεχηνότι δέξατο κόλπῳ·οὐδέ σε Θησείδης Ἀκάμας οὐδʼ ἄλλος Ἀχαιῶνἤγαγε ληιδίην, ἔθανες δʼ ἅμα πατρίδι γαίῃ.πᾶσαν δʼ οὐκ ἂν ἔγωγε μόθου χύσιν ἀείσαιμικρινάμενος τὰ ἕκαστα καὶ ἄλγεα νυκτὸς ἐκείνης· Μουσάων ὅδε μόχθος, ἐγὼ δʼ ἅπερ ἵππον ἐλάσσωτέρματος ἀμφιέλισσαν ἐπιψαύουσαν ἀοιδήν.ἄρτι γὰρ ἀντολίηθεν ἀπόσσυτος Ὠκεανοῖοἠρέμα λευκαίνουσα κατέγραφεν ἠέρα πολλήν,νύκτα διαρρήξασα μιαιφόνον ἱππότις Ἠώς· οἱ δʼ ἐπαγαλλόμενοι πολέμων ὑπεραυχέι νίκῃπάντοσε παπταίνεσκον ἀνὰ πτόλιν, εἴ τινες ἄλλοικλεπτόμενοι φεύγουσι φόνου πάνδημον ἀυτήν.ἀλλʼ οἱ μὲν δέδμηντο λίνῳ θανάτοιο πανάγρῳ,ἰχθύες ὡς ἁλίῃσιν ἐπὶ ψαμάθοισι χυθέντες, Ἀργεῖοι δʼ ἀπὸ μὲν μεγάρων νεοτευχέα κόσμονἐξέφερον, νηῶν ἀναθήματα, πολλὰ δʼ ἐρήμωνἥρπαζον θαλάμων κειμήλια· σὺν δὲ γυναῖκαςληιδίας σὺν παισὶν ἄγον ποτὶ νῆας ἀνάγκῃ.τείχεσι δὲ πτολίπορθον ἐπὶ φλόγα θωρήξαντες