μήπω παπταίνων τι θοῷ διέπιπτεν ὀιστῷ.καί τινες ἀλγεινῷ κραδίην βεβαρηότες οἴνῳ,ἐκπλαγέες ποτὶ δοῦπον, ἐπειγόμενοι καταβῆναι,κλίμακος ἐξελάθοντο καθʼ ὑψηλῶν τε μελάθρωνἔκπεσον ἀγνώσσοντες, ἐπαυχενίους δὲ λυθέντες ἀστραγάλους ἐάγησαν, ὁμοῦ δʼ ἐξήρυγον οἶνον.πολλοὶ δʼ εἰς ἕνα χῶρον ἀολλέες ἐκτείνοντομαρνάμενοι, πολλοὶ δὲ διωκόμενοι κατὰ πύργωνἤριπον εἰς Ἀίδαο πανύστατον ἅλμα θορόντες.παῦροι δὲ στεινῆς διὰ κοιλάδος, οἷάτε φῶρες, πατρίδος ὀλλυμένης ἔλαθον χειμῶνα φυγόντες.οἱ δʼ ἔνδον πολέμῳ τε καὶ ἀχλύι κυμαίνοντες,ἀνδράσιν οἰχομένοισι καὶ οὐ φεύγουσιν ὁμοῖοι,πίπτον ἐπʼ ἀλλήλοισι· πόλις δʼ οὐ χάνδανε λύθρονἀνδρῶν χηρεύουσα, περιπλήθουσα δὲ νεκρῶν. οὐδέ τι φειδωλή τις ἐγίνετο· φοιταλέῃ δὲσπερχόμενοι μάστιγι φιλαγρύπνοιο κυδοιμοῦοὐδὲ θεῶν ὄπιν εἶχον, ἀθεσμοτάτης δʼ ὑπὸ ῥιπῆςἀθανάτων ἔχραινον ἀπενθέας αἵματι βωμούς.οἰκτρότατοι δὲ γέροντες ἀτιμοτάτοισι φόνοισιν