εἶχεν ἐπικρατέως· ὁ δʼ ἐπάλλετο χερσὶ πιεσθείς,φεύγων ἀνδροφόνοιο πελώρια δεσμὰ σιωπῆς.καὶ τὸν μὲν λίπεν ἆσθμα φερέσβιον· οἱ δέ μιν ἄλλοιδάκρυσι λαθριδίοισι κατακλαύσαντες Ἀχαιοὶκοῖλον ἀποκρύψαντες ἐς ἰσχίον ἔνθεσαν ἵππου καὶ χλαῖναν μελέεσσιν ἐπὶ ψυχροῖσι βαλόντες.καί νύ κεν ἄλλον ἔθελγε γυνὴ δολόμητις Ἀχαιῶν,εἰ μή οἱ βλοσυρῶπις ἀπʼ αἰθέρος ἀντήσασαΠαλλὰς ἐπηπείλησε, φίλου δʼ ἐξήγαγε νηοῦμούνῃ φαινομένη, στερεῇ δʼ ἀπεπέμψατο φωνῇ· δειλαίη, τέο μέχρις ἀλιτροσύναι σε φέρουσικαὶ πόθος ἀλλοτρίων λεχέων καὶ Κύπριδος ἄτη;οὔποτε δʼ οἰκτείρεις πρότερον πόσιν οὐδὲ θύγατραἙρμιόνην ποθέεις; ἔτι δὲ Τρώεσσιν ἀρήγεις;χάζεο καὶ θαλάμων ὑπερώιον εἰσαναβᾶσα σὺν πυρὶ μειλιχίῳ ποτιδέχνυσο νῆας Ἀχαιῶν.ὣς φαμένη κενεὴν ἀπάτην ἐκέδασσε γυναικός.καὶ τὴν μὲν θαλαμόνδε πόδες φέρον· οἱ δὲ χοροῖοπαυσάμενοι καμάτῳ ἀδδηκότες ἤριπον ὕπνῳ.καὶ δή που φόρμιγξ ἀνεπαύσατο, κεῖτο δὲ κάμνων