Ἀργείων ἐπὶ σοῖσι γόοις ὀλέσαι με καὶ αὐτήν. τίς γάρ μοι χρειὼ βιότου πλέον, εἴ με φυλάσσειοἰκτροτάτῳ θανάτῳ, ξείνη δέ με γαῖα καλύψει;τοιάδε μοι δέσποινα καὶ αὐτῷ δῶρον ἄνακτιἀντὶ τόσων καμάτων Ἀγαμέμνονι πότμον ὑφαίνει.ἀλλʼ ἤδη φράζεσθε—τὰ δὲ γνώσεσθε παθόντες— καὶ νεφέλην ἀπόθεσθε, φίλοι, βλαψίφρονος ἄτης.