μῆτερ ἀριστοτόκεια, σὲ δὲ βροτέης ἀπὸ μορφῆςλυσσαλέην ἐπὶ παισὶ θεοὶ κύνα ποιήσουσι.δῖα Πολυξείνη, σὲ δὲ πατρίδος ἐγγύθι γαίηςκεκλιμένην ὀλίγον δακρύσομαι· ὡς ὄφελέν τιςἈργείων ἐπὶ σοῖσι γόοις ὀλέσαι με καὶ αὐτήν. τίς γάρ μοι χρειὼ βιότου πλέον, εἴ με φυλάσσειοἰκτροτάτῳ θανάτῳ, ξείνη δέ με γαῖα καλύψει;τοιάδε μοι δέσποινα καὶ αὐτῷ δῶρον ἄνακτιἀντὶ τόσων καμάτων Ἀγαμέμνονι πότμον ὑφαίνει.ἀλλʼ ἤδη φράζεσθε—τὰ δὲ γνώσεσθε παθόντες— καὶ νεφέλην ἀπόθεσθε, φίλοι, βλαψίφρονος ἄτης.ῥηγνύσθω πελέκεσσι δέμας πολυχανδέος ἵππουἢ πυρὶ καιέσθω· δολόεντα δὲ σώματα κεῦθονὀλλύσθω, μεγάλη δὲ ποθὴ Δαναοῖσι γενέσθω.καὶ τότε μοι δαίνυσθε καὶ ἐς χορὸν ὀτρύνεσθεστησάμενοι κρητῆρας ἐλευθερίης ἐρατεινῆς.ἡ μὲν ἔφη· τῇ δʼ οὔτις ἐπείθετο· τὴν γὰρ Ἀπόλλωνἀμφότερον μάντιν τʼ ἀγαθὴν καὶ ἄπιστον ἔθηκεν.τὴν δὲ πατὴρ ἐνένιπεν ὁμοκλήσας ἐπέεσσι·τίς σε πάλιν, κακόμαντι, δυσώνυμος ἤγαγε δαίμων,