λήγει δʼ ἀμβολιεργὸν ἔτος πολέμοιο λυθέντος.τοῖος ἀριστήων λόχος ἔρχεται, οὓς ἐπὶ χάρμηντεύχεσιν ἀστράπτοντας ἀμαυροτάτην ὑπὸ νύκτατέξεται ὄβριμος ἵππος· ἐπὶ χθόνα δʼ ἄρτι θορόντεςἐς μόθον ὁρμήσουσι τελειότατοι πολεμισταί. οὐ γὰρ ἐπʼ ὠδίνεσσι μογοστόκον ἵππον ἀνεῖσαιἀνδράσι τικτομένοισιν ἐπισχήσουσι γυναῖκες,αὐτὴ δʼ Εἰλείθυια γενήσεται, ἥ μιν ἔτευξε·γαστέρα δὲ πλήθουσαν ἀνακλίνασα βοήσειμαῖα πολυκλαύτοιο τόκου πτολίπορθος Ἀθήνη. καὶ δὴ πορφύρεον μὲν ἑλίσσεται ἔνδοθι πύργωναἵματος ἐκχυμένου πέλαγος καὶ κῦμα φόνοιο,δεσμά τε συμπαθέων πλέκεται περὶ χερσὶ γυναικῶννυμφία, φωλεύει δʼ ὑπὸ δούρασι κευθόμενον πῦρ.ὤμοι ἐμῶν ἀχέων, ὤμοι σέο, πάτριον ἄστυ, αὐτίκα λεπταλέη κόνις ἔσσεαι, οἴχεται ἔργονἀθανάτων, προθέλυμνα θεμείλια Λαομέδοντος.καὶ σέ, πάτερ, καὶ μῆτερ, ὀδύρομαι, οἷά μοι ἤδηἀμφότεροι πείσεσθε· σὺ μέν, πάτερ, οἰκτρὰ δεδουπὼςκείσεαι Ἑρκείοιο Διὸς μεγάλου παρὰ βωμῷ·