ὦ φίλοι, ἤδη μὲν κρύφιος λόχος ἐκτετέλεσται χερσὶ μὲν ἀνδρομέῃσιν, ἀτὰρ βουλῇσιν Ἀθήνης.ὑμεῖς δʼ, οἵτε μάλιστα πεποίθατε κάρτεϊ χειρῶν,πρόφρονες ἀλκήεντι νόῳ καὶ τλήμονι θυμῷσπέσθε μοι· οὐ γὰρ ἔοικε πολὺν χρόνον ἐνθάδʼ ἐόνταςμοχθίζειν ἀτέλεστα καὶ ἀχρέα γηράσκοντας, ἀλλὰ χρὴ ζώοντας ἀοίδιμον ἔργον ἀνύσσαιἢ θανάτῳ βροτόεντι κακοκλεὲς αἶσχος ἀλύξαι.ἡμῖν θαλπωραὶ προφερέστεραι ἤπερ ἐκείνοις,εἰ μήπω στρουθοῖο καὶ ἀρχαίοιο δράκοντοςκαὶ καλῆς πλατάνοιο καὶ ὠκυμόροις ἐπὶ τέκνοις