δεινὸν ἀνεβρόντησε καὶ ἠερίης ἅτε πηγῆςἐξέχεεν μέγα λαῖτμα μελισταγέος νιφετοῖο·ὦ φίλοι, ἤδη μὲν κρύφιος λόχος ἐκτετέλεσται χερσὶ μὲν ἀνδρομέῃσιν, ἀτὰρ βουλῇσιν Ἀθήνης.ὑμεῖς δʼ, οἵτε μάλιστα πεποίθατε κάρτεϊ χειρῶν,πρόφρονες ἀλκήεντι νόῳ καὶ τλήμονι θυμῷσπέσθε μοι· οὐ γὰρ ἔοικε πολὺν χρόνον ἐνθάδʼ ἐόνταςμοχθίζειν ἀτέλεστα καὶ ἀχρέα γηράσκοντας, ἀλλὰ χρὴ ζώοντας ἀοίδιμον ἔργον ἀνύσσαι