τέρμα πολυκμήτοιο μεταχρόνιον πολέμοιοκαὶ λόχον, Ἀργείης ἱππήλατον ἔργον Ἀθήνης,αὐτίκα μοι σπεύδοντι πολὺν διὰ μῦθον ἀνεῖσαἔννεπε, Καλλιόπεια, καὶ ἀρχαίην ἔριν ἀνδρῶνκεκριμένου πολέμοιο ταχείῃ λῦσον ἀοιδῇ. ἤδη μὲν δεκάτοιο κυλινδομένου λυκάβαντοςγηραλέη τετάνυστο φόνων ἀκόρητος ἘνυὼΤρωσί τε καὶ Δαναοῖσιν· ἐναιρομένων δʼ ἄρα φωτῶνδούρατα κεκμήκει, ξιφέων δʼ ἔθνῃσκον ἀπειλαί,σβέννυτο θωρήκων ἐνοπή, μινύθεσκε δʼ ἑλικτὴ ἁρμονίη ῥηχθεῖσα φερεσσακέων τελαμώνων,ἀσπίδες οὐκ ἀνέχοντο μένειν ἔτι δοῦπον ἀκόντων,λύετο καμπύλα τόξα, κατέρρεον ὠκέες ἰοί.ἵπποι δʼ οἱ μὲν ἄνευθεν ἀεργηλῆς ἐπὶ φάτνηςοἰκτρὰ κάτω μύοντες ὁμόζυγας ἔστενον ἵππους, οἱ δʼ αὐτοὺς ποθέοντες ὀλωλότας ἡνιοχῆας.κεῖτο δὲ Πηλείδης μὲν ἔχων ἅμα νεκρὸν ἑταῖρον,Ἀντιλόχῳ δʼ ἐπὶ παιδὶ γέρων ὠδύρετο Νέστωρ,Αἴας δʼ αὐτοφόνῳ βριαρὸν δέμας ἕλκεϊ λύσαςφάσγανον ἐχθρὸν ἔλουσε μεμηνότος αἵματος ὄμβρῳ.