Εἰς τὸ τέλος· τοῖς υἱοῖς Κόρε ψαλμός.
Ἀκούσατε ταῦτα, πάντα τὰ ἔθνη,ἐυωτίσασθε, πάντες οἱ κατοικοῦντες τὴν οἰκουμένην,
οἴ τε γηγενεῖς καὶ οἱ υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων,ἐπὶ τὸ αὐτὸ πλούσιος καὶ πένης.
τὸ στόμα μου λαλήσει σοφίαν,καὶ ἡ μελέτη τῆς καρδίας μου σύνεσιν.
κλινῶ εἰς παραβολὴν τὸ οὖς μου,ἀνοίξω ἐν ψαλτηρίῳ τὸ πρόβλημά μου.
ἵνα τί φοβοῦμαι ἐν ἡμέρᾳ πονηρᾷ;ἡ ἀνομία τῆς πτέρνης μου κυκλώσει με,
οἱ πεποιθότες ἐπὶ τῇ δυνάμει αὐτῶνκαὶ ἐπὶ τῷ πλήθει τοῦ πλούτου αὐτῶν καυχώμενοι.
ἀδελφὸς οὐ λυτροῦται λυτρώσεται ἄνθρωπος;οὐ δώσει τῷ θεῷ ἐξίλασμα αὐτοῦ,
καὶ τὴν τιμὴν τῆς λυτρώσεως τῆς ψυχῆς αὐτοῦ·καὶ ἐκοπίασεν εἰς τὸν αἰῶνα,
καὶ ζήσεται εἰς τέλος,ὅτι οὐκ ὄψεται καταφθοράν,
ὅταν ἴδῃ σοφοὺςἀποθνήσκουτας.ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἄνους καὶ ἄφρων ἀπολοῦνται,καὶ καταλείψουσιν ἀλλοτρίοις τὸν πλοῦτον αὐτῶν.
καὶ οἱ τάφοι αὐτῶν οἰκίαι αὐτῶν εἰς τὸν αἰῶνα,σκηνώματα αὐτῶν εἰς γενεὰν καὶ γενεάν·ἐπεκαλέσαντο τὰ ὀνόματα αὐτῶν ἐπὶ τῶν γαιῶν αὐτῶν·
καὶ ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκεν·παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσιν τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθηαὐτοῖς.
αὕτη ἡ ὁδὸς αὐτῶν σκάνδαλον αὐτοῖς,καὶ μετὰ ταῦτα ἐν τῷ στόματι αὐτῶν εὐλογήσουσιν.διάψαλμα.
ὡς πρόβατα ἐν ἅδῃ ἔθεντο, θάνατος ποιμαίνει αὐτούς·καὶ κατακυριεύσουσιν αὐτῶν οἱ εὐθεῖς τὸ πρωί,καὶ ἡ βοήθεια αὐτῶν παλαιωθήσεται ἐν τῷ ᾅδῃ ἐκ τῆς δόξηςαὐτῶν.
πλὴν ὁ θεὸς λυτρώσεται τὴν ψυχήν μου ἐκ χειρὸς ᾅδου, ὅτανλαμβάνῃ με. διάψαλμα.
μὴ φοβοῦ ὅταν πλουτήσῃ ἄνθρωπος.καὶ ὅταν πληθυνθῇ ἡ δόξα τοῦ οἴκου αὐτοῦ·
ὅτὶ οὐκ ἐν τῷ ἀποθνήσκειν αὐτὸν λήμψεται τὰ πάντα.οὐδὲ συνκαταβήσεται αὐτῷ ἡ δόξα αὐτοῦ.
ὅτι ἡ ψυχὴ αὐτοῦ ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ εὐλογηθήσεται.ἐξομολογήσεταί σοι ὅταν ἀγαθύνῃς αὐτῷ.
εἰσελεύσεται ἕως γενεᾶς πατέρων αὐτοῦ,ἕως αἰῶνος οὐκ ὄψεται φῶς.