Aἴνει, ἡ ψυχὴ μου, τὸν κύριον·

αἰὰέσω Κύριον ἐν ζωῇ μου,ψαλῶ τῷ θεῷ μου ἕως ὑπάρχω.

μὴ πεποίθατε ἐπʼ ἄρχοντας καὶ ἐφʼ υἱοὺς ἀνθρώπων, οἷςοὐκ ἔστιν σωτηρία·

ἐξελεύσεται τὸ πνεῦμα αὐτοῦκαὶ ἐπιστρέψει εἰς τὴν γῆν αὐτοῦ·ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἀπολοῦνται πάντες οἱ διαλογισμοὶ αὐτῶν.

μακάριος οὗ ὁ θεὸς Ἰακὼβ βοηθός,ἡ ἐλπὶς αὐτοῦ ἐπὶ Κύριον τὸν θεὸν αὐτοῦ·

τὸν ποιήσαντα τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν,τὴν θάλασσαν καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς·τὸν φυλάσσοντα ἀλήθειαν εἰς τὸν αἰῶνα,

ποιοῦντα κρίμα τοῖς ἀδικουμένοις,διδόντα τροφὴν τοῖς πεινῶσιν.Κύριος λύει πεπεδημένους·

Κύρος ἀνορθοῖ κατερραγμένους·Κύριος σοφοῖ τυφλούς·Κύριος ἀγαπᾷ δικαίους·