Κύριε, κλῖνον οὐρανούς σου καὶ κατάβηθι,ἅψαι τῶν ὀρέων καὶ καπνισθήσονται·
ἄστραψον ἀστραπὴν καὶ σκορπιεῖς αὐτούς,ἐξαπόστειλον τὰ βέλη σου καὶ συνταράξεις αὐτούς.
ἐξαπόστειλον τὴν χεῖρά σου ἐξ ὕψους,ἐξελοῦ με καὶ ῥῦσαι με ἐξ ὑδάτων πολλῶν,ἐκ χειρὸς υἱῶν ἀλλοτρίων,
ὧν τὸ στόμα ἐλάλησεν ματαιότητα,καὶ ἡ δεξιὰ αὐτῶν δεξιὰ ἀδικίας.
ὁ θεός, ᾠδὴν καινὴν ᾄσομαί σοι.ἐν ψαλτηρίῳ δεκαχόρδῳ ψαλῶ σοι.
τῷ διδόντι τὴν σωτηρίαν τοῖς βασιλεῦσιν,τῷ λυτρουμένῳ Δαυεὶδ τὸν δοῦλον αὐτοῦ.
ἐκ ῥομφαίας πονηρᾶς ¹¹ῥῦσαί με, καὶ ἐξελοῦ με ἐκ χειρὸς υἱῶνἀλλοτρίων,ὧν τὸ στόμα ἐλάλησεν ματαιότητα,καὶ ἡ δεξιὰ αὐτῶν δεξιὰ ἀδικίας·
ὧν οἱ υἱοὶ ὡς νεόφυτα ἡδρυμμένα ἐν τῇ νεότητι αὐτῶν,αἱ θυγατέρες αὐτῶν κεκαλλωπισμέναι, περικεκοσμημέναι ὡςὁμοίαμα ναοῦ·